Δεν περιποιεί τιμή η εικόνα αυτή στη Ρόδο

Αναφέρει συμπολίτης μας τα εξής:

“Aγαπητή “Ροδιακή”,
Αμέσως μετά τη διακλάδωση που οδηγεί από τη Ρόδου-Λίνδου προς τον οικισμό  Χαράκι και στη δεξιά πλευρά  του δρόμου αυτού, λειτουργούσαν για αρκετά χρόνια ιδιαιτέρως σύγχρονα για την εποχή θερμοκήπια.

Για κάποιους λόγους  η επιχείρηση που ανήγειρε και εκμεταλλευόταν τα εν λόγω θερμοκήπια έπαυσε, από 20ετίας περίπου,  να λειτουργεί  και το ακίνητο με τις εγκαταστάσεις των θερμοκηπίων περιήλθε  στην τέως Αγροτική  Τράπεζα. Δεν είναι  γνωστό εάν όλες οι εγκαταστάσεις ανεγέρθηκαν σε ιδιόκτητο οικόπεδο ή μέρος  από αυτές σε  μισθωθέν  οικόπεδο ιδιοκτησίας του Δημοσίου.

Κάποια χρόνια μετά και αφού εν τω μεταξύ οι εγκαταστάσεις σε άλλα σημεία τους απογυμνώθηκαν από την περίφραξη τους  και σε άλλα σημεία   είχαν καταρρεύσει, με αποτέλεσμα να αποτελούν μια μάζα από αποψιλωμένο σκελετό, σίδηρα, αλουμίνια, σπασμένα τζάμια και πλαστικά, η προαναφερόμενη  Τράπεζα πούλησε, κατά τις πληροφορίες που υπάρχουν, το ακίνητο, τμήμα του ή όλο, σε ιδιώτη.

Ούτε όμως  και  ο αγοραστής ιδιώτης έκανε αισθητή  την παρουσία του στο ακίνητο με αποτέλεσμα να παραμένει η εικόνα που περιγράφεται παραπάνω, που εκτός  του ότι δεν περιποιεί τιμή  στις κοινοτικές  δημοτικές και κρατικές αρχές όλων των τελευταίων ετών  δεν παύει  να είναι ,ακόμη και σήμερα, επικίνδυνη.

Και εξακολουθεί να είναι επικίνδυνη, αφού όταν υπάρχουν  ισχυροί άνεμοι  μεγάλα και μικρά  κομμάτια   από πλαστικά, αλλά σε περιπτώσεις ακραίων φαινομένων  και μικρά κομμάτια από τζάμια,  εκσφενδονίζονται  προς διάφορες κατευθύνσεις με κίνδυνο τραυματισμού για τους περαστικούς πεζούς ή εποχούμενους  σε γεωργικά  μηχανήματα και δίκυκλα. Αν περπατήσει κάποιος  στα γύρω χωράφια θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν τέτοια κομμάτια  σε απόσταση μεγαλύτερη και των τριακοσίων μέτρων.

Κάτι πρέπει να γίνει  και αυτό το κάτι πρέπει να το βρουν οι αρμόδιοι του Δήμου ή της Περιφέρειας. Είκοσι χρόνια είναι πάρα πολλά γι΄αυτή την εικόνα  και μάλιστα  σε σημείο από το οποίο διέρχονται καθημερινά χιλιάδες τουρίστες  ορισμένοι  δε από  αυτούς και κάθε καλοκαίρι”.