Είναι θέματα λογικής ή πάθους

Το να μιλά κανείς για ρομαντισμό στο ποδόσφαιρο δεν είναι τόσο σύνηθες.

Μάλιστα, αναφέρθηκα λεπτομερώς σ’ αυτό θαρρώ σ’ ένα από τα περασμένα άρθρα-απόψεις μου, όμως το συγκεκριμένο κομμάτι δεν μπορώ να πω ότι μ’ αφήνει παγερά αδιάφορο.

Διότι έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα νέα δεδομένα με το χρήμα σε τοπικό επίπεδο, δεν μας παίρνει και πολύ γι’ αναλύσεις… επιστημονικού περιεχομένου.

Όπως και να το κάνουμε αλλιώς τα …σπρώχνεις στο χρηματιστήριο κι αλλιώς στον έρωτα. Η πρώτη περίπτωση είναι θέμα λογικής, η άλλη θέμα πάθους… Η ουσία είναι πως είμαστε στον Σεπτέμβριο, το πρωτάθλημα στην Α’ Κατηγορία έχει αρχίσει κι ακόμα γίνονται μετακινήσεις.

Από τη μία οι συμφωνίες, από την άλλη οι διαφωνούντες που έχουν στη μέση τα νεύρα και οι παρεξηγήσεις που δεν λείπουν. Όταν οποιοσδήποτε επιλέγει την ομάδα που θ’ αγωνιστεί βάσει των οικονομικών απολαβών του, χαθήκαμε!

Λογική και πάθος  δεν μπορούν με την καμία να γίνουν ένα. Γι’ αυτό και όσοι τόλμησαν να τ’ ανακατώσουν το μετάνιωσαν πικρά. Το …χωμάτινο τοπικό σίγουρα μας άφησε χρόνους και δεν θα επιστρέψει ποτέ, δεν τρέφουμε άλλωστε τέτοιες αυταπάτες, παρόλα αυτά όμως δικαιούμαστε τ’ όνειρο.

Ίντριγκες και πάθη στο ποδόσφαιρο υπήρχαν και παλαιότερα, τα κάλυπτε όμως η σκόνη των μαρκαρισμάτων στον αγωνιστικό χώρο και εμείς από την εξέδρα ζούσαμε μέσα σε μια γλυκειά αυταπάτη. Τώρα το καουτσούκ το καλοκαίρι στον συνθετικό τάπητα με τις υψηλές θερμοκρασίες βρωμάει, άσε που είναι υπεύθυνο και για πολλούς τραυματισμούς, και σοβαρούς πολλές φορές, παικτών.

Να μου πείτε είναι το χρώμα που τ’ αλλάζει όλα, αυτό αρκεί. Είναι κάτι σαν τη μακιγιαρισμένη γυναίκα, που αν τη δεις το πρωί μπορεί και να μην τη γνωρίσεις. Έχει συμβεί σε όλους… Όποιος προσπαθήσει να δημιουργήσει ρομαντικές συνθήκες στο ποδόσφαιρο είναι σαν να ελπίζει πως τα καμένα στη Νότια Ρόδο θα γίνουν δάσος του Αμαζονίου, όπως έλεγε ένα καλό φιλαράκι, λάτρης της τηλεόρασης.
Δεν προσπαθούμε να φέρουμε τίποτε πίσω, απλώς δημιουργούμε συνθήκες για υγιείς σκέψεις… 

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ