Στον δρόμο για την απόλυτη παρακμή

Μετρώντας τις ώρες που περνούν, τα λεπτά, τις μέρες, τους μήνες και τα χρόνια, διαπιστώνεις με ευκολία ότι αυτό που προέχει στις κοινωνίες των τελευταίων έξι δεκαετιών είναι η οικονομική ανέλιξη και εξασφάλιση, η επαγγελματική επιτυχία και η σιωπή για όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που θεωρητικά θα έπρεπε να απασχολούν τους πολίτες. 

Με τη διαφήμιση να πρωταγωνιστεί σε όλα τα επίπεδα, κάνοντας την αρχή από τη δεκαετία του ‘60 με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο και καταλήγοντας στο σημερινό διαδίκτυο όπου όλα πωλούνται και αγοράζονται χωρίς κανέναν έλεγχο και περιορισμό, την εποχή όπου οι κάρτες έχουν σχεδόν καταργήσει τα μετρητά, η υπόθεση “σκέψη” δοκιμάζεται στο έπακρο και όλοι αυτοί που είχαν γράψει πριν από τους δύο παγκόσμιους πολέμους για την τύχη και τη μοίρα  αυτής της κοινωνίας επιβεβαιώνονται με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο. 

Η σημερινή κατάληξη ενός συστήματος εξουσίας, που μοιάζει αστεϊσμός στη συνείδηση των πραγματικά παιδευμένων και γελοία εικόνα στα μάτια των πνευματικά ώριμων, δεν είναι παρά αναμενόμενη μετά από τόσα χρόνια ανελέητης επιδρομής κατά της φύσης και του ίδιου του ανθρπώπου. 

Θέλω να πω πως η καταναλωτική κοινωνία των τελευταίων δεκαετιών αλλά και το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα κατέστρεψαν μέσα σε λίγα χρόνια όσα είχαν κατακτηθεί και κερδηθεί από τις μεγάλες εξεγέρσεις του παρελθόντος και δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για αυτό από το να κοιτάξει κανείς προσεκτικά την ιστορία από τη γαλλική και αμερικανική επανάσταση μέχρι την ισπανική και κάθε άλλου είδους εξέγερση μετέπειτα που προσπάθησαν να αλλάξουν άρδην τα ισχύοντα δεδομένα. 

Από ένα σημείο και μετά όμως επικράτησε στην κυριολεξία εκκωφαντική σιωπή επειδή ακριβώς η πλειονότητα των πολιτών έπεσε στην παγίδα του συστήματος εξουσίας των λίγων, οι οποίοι φρόντισαν με κάθε λεπτομέρεια ώστε να μην καταφύγουν οι λαοί και πάλι στην αντίδραση.

 Ουσιαστικά πουλώντας ατέρμονη κατανάλωση στο όνομα μιας μαζικής παραγωγικότητας που έκανε τον καθένα και την καθεμιά λάτρη των γκάτζετ, μετέτρεψε τον πολίτη σε άβουλο ον – θύμα της εμπορευματοποίησης των πάντων στην αποθεωτική λογική του κέρδους. 

Ίσως να μην είναι άγνωστα όλα αυτά, ίσως να έχουν ειπωθεί πολλές φορές στο παρελθόν – εξάλλου τα μυαλά που υπήρχαν κάποτε έχουν πλέον εκλείψει – όμως αυτή ακριβώς η κατάληξη της κοινωνίας που όλοι παραδέχονται την τραγικότητά της, επιτάσσει την ανάγκη επανάληψης των θεωριών για μια διαφορετική κοινωνία, πραγματικά ελεύθερη και δημοκρατική. 

Τρόπον τινά  έννοιες όπως δημοκρατία, κοινότητα, ελευθερία έκφρασης ή ελευθεροτυπία θα πρέπει να επανεξεταστούν και να πάρουν τη θέση που τους ανήκει. Ένα είναι γεγονός: τη σημερινή κατάσταση την έχουν βαρεθεί ακόμη και οι φίλα προσκείμενοι στον ασυγκράτητο ανταγωνισμό και καταναλωτισμό.

Η λογική του νέου προϊόντος κάθε μέρα που πρέπει να καταναλωθεί χάριν της αποθέωσης του τεχνολογικά εξελιγμένου που υπηρετεί την ταχύτητα της πληροφορίας και επικοινωνίας που με τη σειρά της ακυρώνει την περιπέτεια και την προσπάθεια, έχει καθηλώσει στους υπολογιστές σε 24ωρη βάση μια μεγάλη μερίδα των πολιτών που έχουν πάψει από καιρό να ασχολούνται με άλλα θέματα πέρα από το εύκολο κέρδος και γενικότερα την ευκολία σε όλα.

Το παιχνίδι δείχνει να έχει κερδηθεί από την πλευρά των κομιστών της επιβολής στη φύση, εκείνη όμως μόλις τώρα αρχίζει να εκδικείται. Οι προοπτικές λοιπόν είναι καταστροφικές και αυτό το διαπιστώνει κανείς την κάθε στιγμή που μετρά χωρίς λόγο τις ώρες, τα λεπτά, τους μήνες και τα χρόνια. 

Τρόπον τινά δεν υπάρχει καν απολογισμός για την εποχή αυτή, που περνά στην ιστορία ως εποχή απόλυτης παρακμής και σήψης. Κάποιοι όμως πρέπει πάντα να καταγράψουν τη συνέχεια. Κάποιοι θα πρέπει να μείνουν και πάλι ξάγρυπνοι όταν οι άλλοι θα κοιμούνται βαθιά. Δεν λέω ότι με αυτό θα αλλάξουν τα πάντα, ούτε ότι οδεύουμε προς γενικευμένη εξέγερση. 

Όταν όμως οι πρεσβευτές της περιβαλλοντικής μόλυνσης αλλάζουν ρότα προς «το φιλικότερο για το περιβάλλον», όταν οι γιατροί, οι ψυχολόγοι ή οι ψυχίατροι σηκώνουν τα χέρια ψηλά λόγω του πολλαπλασιασμού των κάθε λογής ασθενειών, όταν οι ηγέτες αυτού του κόσμου εκλιπαρούν για «περιβαλλοντική συνείδηση» όταν οι ίδιοι έχουν προκαλέσει αυτή την κατάσταση, τότε πραγματικά κάτι σοβαρό συμβαίνει. 

Ο λόγος λοιπόν ανήκει σε όλους αυτούς που έχουν ακόμη να πουν όχι κάτι απλά αλλά πολλά. Ο λόγος στον κάθε λογής αφορισμό και καταγγελία κατά όλου αυτού του συστήματος επιβολής κανόνων στο όνομα της διατήρησης μιας μίζερης ζωής χωρίς μόρφωση, αξίες, ιδανικά και πάνω απ’ όλα Παιδεία. Ο λόγος σε όσους και όσες παραμένουν ενεργοί και αποφεύγουν σαν το διάβολο τη μαλθακότητα σε όλα τα επίπεδα για τη διαιώνιση ενός ασήμαντου βίου.