Η Πολιτεία δεν κάνει τίποτα για να μάθουν οι μαθητές την Ιστορία του τόπου τους

Γράφει ο Γιώργος Ζαχαριάδης


Η ελληνική Πολιτεία (με οποιαδήποτε μορφή και διαχρονικά) ξεχνά πάντα τους ήρωες του Έθνους. Αυτούς που πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Και ο τόπος μας δεν εξαιρείται από τον κανόνα...!

Θέλετε παράδειγμα; Τις μέρες αυτές είναι η επέτειος της επιχείρησης Anglo στη Ρόδο. "Ηταν ίσως η μεγαλύτερη επιχείρηση που έγινε στο νησί μας κατά τη διάρκεια του B΄Παγκοσμίου Πολέμου.

Δυο λόγια για την επιχείρηση: Στις 12 Σεπτεμβρίου 1942 μια ομάδα Βρετανών κομάντος με επικεφαλής τον υπολοχαγό Ντέιβιντ Σάδερλαντ μαζί με δύο 'Ελληνες αξιωματικούς και δύο Δωδεκανήσιους στρατιώτες αποβιβάστηκαν από το θρυλικό υποβρύχιο "Παπανικολής" στην παραλία του Χαρακιού και επιχείρησαν στο αεροδρόμιο της Καλάθου, όπου κατόρθωσαν να καταστρέψουν 15 ιταλικά πολεμικά αεροπλάνα!

Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς το αεροδρόμιο Μαριτσών και εκεί πρόλαβαν να καταστρέψουν και άλλα δύο αεροπλάνα. Δυστυχώς οι Ιταλοί μπόρεσαν να συλλάβουν τους Βρετανούς κομάντος (εκτός από τον Σάδερλαντ και τον δεκανέα Ντούγκαν), τους δύο 'Ελληνες αξιωματικούς και τους δύο Δωδεκανήσιους!..

Και οι μεν Βρετανοί και οι 'Ελληνες αξιωματικοί κρίθηκαν αιχμάλωτοι πολέμου και οδηγήθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το ίδιο όμως δεν ίσχυσε για τους δύο Δωδεκανήσιους στρατιώτες τον Νικόλαο Σάββα (από το Καστελόριζο) και τον Γιώργο Κυρμιχάλη (από το χωριό Σορωνή της Ρόδου), οι οποίοι θεωρήθηκαν Ιταλοί υπήκοοι "και εχθροί της πατρίδας"!

Προσήχθησαν σε δίκη στις 5 Οκτωβρίου και το δικαστήριο καταδίκασε σε θάνατο τον Νικόλαο Σάββα και σε ισόβια τον Γιώργο Κυρμιχάλη λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Δύο μέρες αργότερα εκτελέστηκε ο Σάββας, ενώ ο Κυρμιχάλης οδηγήθηκε σε φυλακές στην Ιταλία.

Οι δύο Δωδεκανήσιοι είχαν δραπετεύσει από τη Ρόδο και έφτασαν στη Μέση Ανατολή όπου κατετάγησαν στο στρατό. Όταν σχεδιάστηκε η επιχείρηση Anglo, ζητήθηκε να μετάσχουν και αυτοί, επειδή ήξεραν τους δρόμους στη Ρόδο. Δέχτηκαν χωρίς δεύτερη κουβέντα, παρά το γεγονός ότι τους επισημάνθηκε ότι κινδύνευαν με την ποινή του θανάτου εάν επρόκειτο να συλληφθούν από τους Ιταλούς.

Ο Γιώργος Κυρμιχάλης στις φυλακές προσβλήθηκε από φυματίωση και το 1944 κατόρθωσε να δραπετεύσει και να φτάσει στην Αίγυπτο και στη συνέχεια στη Ρόδο που είχε πλέον απελευθερωθεί από τους Γερμανούς. Όμως, δεν μπόρεσε ν’ αντιμετωπίσει τη φυματίωση. και έτσι πέθανε στις 15 Αυγούστου του 1949.
 


Θέλω με την ευκαιρία να τονίσω ότι το Ελληνικό Κράτος δεν ήταν ικανό ούτε να συνδράμει στη θεραπεία του Κυρμιχάλη με αποτέλεσμα η οικογένειά του να βγάλει στη λοταρία (τρίτη φωτογραφία) μια αγελάδα για να συγκεντρώσει χρήματα για το άρρωστο παιδί της!

Σήμερα οι δύο ήρωες του απελευθερωτικού αγώνα (όπως και άλλοι) είναι ξεχασμένοι από την Πολιτεία. Κάποτε, τέτοιες μέρες στη Σορωνή γίνονταν εκδηλώσεις για να τιμηθεί η μνήμη του Κυρμιχάλη. Πάει, ξεχάστηκαν τώρα...
 


Δεν τους ξέχασε όμως ο Σάδερλαντ που ήρθε στη Ρόδο το 1988 για να τους τιμήσει (δεύτερη φωτογραφία)

Οι προτομές των Κυρμιχάλη και Σάββα στο Μαντράκι (πρώτη φωτογραφία) βρίσκονται σε μαύρο χάλι, όπως και όλες οι άλλες και τα αγάλματα στην πόλη. (Το άγαλμα του Καραμανλή είναι λουσμένο με τις κουτσουλιές των περιστεριών και του Ανδρέα Παπανδρέου με αναρχικά συνθήματα).
 


Θα το επαναλάβω για πολλοστή φορά: “Η Πολιτεία δεν κάνει τίποτα για να μάθουν στα σχολεία οι μαθητές την ιστορία του τόπου τους”. (Εξαιρώ το "Ροδίων Παιδεία" που πρωτοτυπεί και στον τομέα αυτό).

Περίμενα ότι ο Στρατός θα έκανε μια εκδήλωση τις μέρες αυτές στην Κάλαθο για τους δύο Δωδεκανήσιους και γενικότερα για την επιχείρηση Anglo που διαδραματίστηκε εκεί...!

Τι ψάχνω τώρα, θα μου πείτε...