Επιθυμίες που καταπνίγονται

Μεγαλώνοντας κανείς έχει συνεχώς την αίσθηση ότι δεν προλαβαίνει να κάνει όσα θα ήθελε.

Ανάμεσα σε πολλαπλούς ρόλους και απαιτήσεις, ανάμεσα στον εαυτό του και τους «αγαπημένους» άλλους προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες του και να ιεραρχήσει τι είναι σημαντικό και τι όχι.

Μόνο που κάπου στην πορεία μπερδεύεται και νιώθει να έχει ξεχάσει με ποια κριτήρια θα πρέπει να ιεραρχήσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Μερικές φορές δεν ξέρει ειλικρινά σε τι σειρά να βάλει τι. Συνειδητοποιεί ότι του λείπουν πολλά, αλλά δεν είναι «προτεραιότητα» απαραίτητα έτσι όπως τα έχει τοποθετήσει ήδη στη ζωή του. Τι γίνεται λοιπόν με τις μη σημαντικές (υποτίθεται) προτεραιότητες; Πόσο μας πληγώνει η απουσία τους;

Οι προτεραιότητες που εκτιμήθηκαν ως λιγότερο σημαντικές είναι οι επιθυμίες που καταπιέστηκαν, υποβιβάστηκαν, εκλογικεύτηκαν και απωθήθηκαν. Δεν συνέβη το ίδιο όμως και με τη δυναμική που κατέχουν εντός μας. Η ορμή της επιθυμίας εξακολουθεί και είναι μέσα μας. Το ίδιο και το συναισθηματικό φορτίο της. Το ίδιο και τα αναπάντητα «γιατί» της ματαίωσής της. Είναι επικίνδυνο να μην ακούς τον εαυτό σου. Να νομίζεις ότι μπορείς να τιθασεύσεις τα βαθύτερά σου «θέλω». Να νομίζεις ότι μπορείς να σωπάσεις τη φωνή μέσα σου που διεκδικεί το απωθημένο, το ανείπωτο, το παραμελημένο. Οι συγκρούσεις μέσα μας συνεχείς και ατέρμονες.

Δυσκολεύεσαι να διαλέξεις. Αναρωτιέσαι για το κόστος της κάθε σου επιλογής.
Πόσο διαφορετική θα ήταν άραγε η ζωή του καθενός αν οι επιθυμίες γίνονταν σεβαστές; Αν τις αφήναμε να μας προβληματίσουν, να μας ταρακουνήσουν, να μας κάνουν να επαναξιολογήσουμε την ποιότητα της καθημερινότητάς μας; Γιατί τις φοβόμαστε τόσο; Θα μας παρασύρουν; Θα μας κάνουν να χάσουμε τον έλεγχο;

Θα μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε τον λάθος δρόμο που έχουμε πάρει; Θα μας κάνουν να δούμε κατάματα τους συμβιβασμούς μας; Μοιάζουμε να κρυβόμαστε από οτιδήποτε θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην αμφισβήτηση των επιλογών και των στάσεών μας.

Και έρχεται κάποια μέρα που η επιθυμία που καταπνίγεις τόσο καιρό δεν μπορεί άλλο να παραμείνει φιμωμένη. Επιστρέφει σαν ασυγκράτητος χείμαρρος και ζητάει τον χώρο και τον χρόνο που της αναλογεί. Ζητάει τα «χρωστούμενά» της. Και διαπιστώνεις ότι δεν μπορείς να την ελέγξεις άλλο. Ασφυκτιάς μέσα σου, γιατί δεν έχεις πια πειθώ απέναντι στο ακατέργαστο υλικό σου. Γυρεύει να βγει στην επιφάνεια, με κάθε τίμημα. Δεν υπάρχει πια περιθώριο για άλλη αναβολή, για άλλο «κρυφτό»…

Αντί, λοιπόν, να φοβόμαστε την πιο αυθεντική εκδοχή του εαυτού μας που δεν κάνει εκπτώσεις, που θέλει να βγει από τα στενά όρια της ζώνης ασφαλείας της, που νιώθει αδικημένη και καταπιεσμένη, μήπως θα έπρεπε την εμπιστευόμαστε περισσότερο; Όλα τα «μη», τα «δεν πρέπει», τα «άσ’ το καλύτερα» που είπαμε στον ίδιο μας τον εαυτό μήπως θα έπρεπε να ανατραπούν; Δεν είναι απαραίτητα “επαναστατικό” να θες να είσαι αυτό που πραγματικά θες να είσαι. Είναι σίγουρα, όμως, έντιμο, γνήσιο, ειλικρινές. Δεν πειράζει αν κάνεις λάθη.
Δεν πειράζει αν «αποτύχεις». Δεν πειράζει αν απογοητευτείς. Αυτό που πειράζει είναι να μη ζήσεις…

Οι επιθυμίες, επομένως, δεν θα πρέπει να καταπνίγονται, να αγνοούνται, να προσπερνούνται. Μεταφέρουν ένα «μήνυμα». Κάτι θέλουν να μας πουν. Για να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, αλλά και τον πιθανό «προορισμό» μας. Είναι μέρος της ταυτότητάς μας, της διαδρομής μας, της ιστορίας μας. Αν θες πραγματικά να καταλάβεις ποιος είσαι ή ποιος δεν είσαι, ξεκίνα να αφουγκράζεσαι τις επιθυμίες σου και να συνειδητοποιείς πόσο κοντά ή μακριά είσαι από αυτές..! Οι επιθυμίες σου είναι ο χάρτης της αυτογνωσίας σου. Χωρίς αυτές, δυστυχώς, δεν έχεις πυξίδα…