Δες κι εσύ λίγο, τζάμπα είναι…

Οι τζαμπατζήδες αποτελούν ένα ενδημικό είδος στην Ελλάδα και συναντώνται σ’ όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Κι επειδή όλοι όσοι βλέπουμε ποδόσφαιρο, σίγουρα έχουμε τρακάρει έναν απ’ αυτούς, κυρίως εκτός των αθλητικών εγκαταστάσεων, ακόμα και τα χρόνια προ της κρίσης, σήμερα ανοίγω αυτό το …μεγάλο κεφάλαιο.

Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του είδους υπάρχουν ακόμα και σε κοινωνικές τάξεις που υποτίθεται πως έχουν και μια οικονομική άνεση, είναι κάτι σαν εθισμός δηλαδή.

Πόσες φορές δεν έχουμε δει να γεμίζουν τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών που γειτνιάζουν με γήπεδα από τη Γ’ τοπικού ως τη Σούπερ Λίγκα, για να παρακολουθήσουν οι αγνοί φίλαθλοι τα ματς με ενδιαφέρον από βαθμολογικής ή κοινωνικής απόψεως. Κι εδώ στη Ρόδο το φαινόμενο των τζαμπατζήδων είναι έντονο ακόμα και στο στάδιο του Διαγόρα, τώρα που γκρεμίστηκε για λόγους ασφαλείας μέρος του τοιχίου κι ένας Θεός ξέρει πότε πια θ’ αποκατασταθεί.

Ποιος μπορεί όμως να μη φέρει στο μυαλό του διαβάζοντας αυτές τις γραμμές τον απίστευτου φυσικού κάλλους λόφο των Αγίων Αποστόλων, έναν… βιότοπο δηλαδή των τζαμπατζήδων. Αλλά και σε χωριά μακριά από την πόλη μας τα μπαλκόνια είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για συνάντηση και δωρεάν θέαση, ασχέτως αν κάποιες φορές λειτουργούν ως λαϊκά υπνωτήρια. Εξαρτάται πώς κυλάει το ματς.

Το θέμα είναι πως αυτοί που παρακολουθούν τζάμπα τα παιχνίδια έχουν και λόγο για το πώς πρέπει να «κατεβαίνει» η ομάδα, μπινελικώνουν τον προπονητή σε περίπτωση ήττας, τα… χώνουν στους παίκτες για διάφορους λόγους και θέλουν να μετρά η άποψή τους για τα πάντα.

Το ενδημικό αυτό είδος όμως έχει και παραλλαγές. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν πατάνε  στο γήπεδο από αντίδραση και άλλοι για λόγους οικονομίας. Πώς είναι δηλαδή όταν αγοράζεις ένα μπουκάλι ουίσκι και το κοπανάς στο σπίτι για να μην το πληρώσεις τριπλά στο μπαράκι, κάτι τέτοιο.

Το τζάμπα, όπως και να το κάνεις έχει άλλη χάρη, και δεν ξέρω αν απολαμβάνουν ηδονικά το γεγονός της θέασης ενός αγώνα ποδοσφαίρου όσοι επιδίδονται μετά μανίας σ’ αυτό το χόμπι.

Ασχέτως όμως του τι μπορεί ν’ αναπτύξει ο καθένας, το είδος αυτό είναι συμπαθές και δεν μπορώ να παραγνωρίσω την ευρηματικότητα από τις απίστευτες ατάκες όλων όσοι βρίσκονται εκτός εξεδρών και σχολιάζουν με το δικό τους τρόπο την εξέλιξη των αγώνων… Γι’ αυτό τους αγαπώ, γιατί είναι μέρος της ζωής μας και μας εμπνέουν, όπως εμένα τώρα.

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ