Οι ποδοσφαιρόφιλοι πρέπει να είναι στο γήπεδο...

Εντυπωσιάστηκα μπορώ να πω από τους σχεδόν 3.500 θεατές που συγκέντρωσε η Καλαμάτα στο εντός έδρας παιχνίδι της 2ης αγωνιστικής της Football League με τον Ιάλυσο.

Σε μια αναμέτρηση που δεν κρινόταν κάτι, στο ξεκίνημα της σεζόν, οι Καλαματιανοί έδειξαν ότι μπορούν να συσπειρώσουν τον κόσμο και αν μη τι άλλο, έβγαλαν μια δυναμική. Είναι αναπόφευκτες οι συγκρίσεις στο μυαλό μου με τα δικά μας αντίστοιχα δεδομένα.

Πότε αλήθεια εμείς στο νησί καταφέραμε να μαζέψουμε, όχι 3.500, αλλά έστω κάτι παραπάνω από 1500 θεατές σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος σε Εθνική Κατηγορία; Έχει συμβεί, δε λέω, ωστόσο είναι τόσο σπάνιο και προφανώς ...μακρινό, που πρέπει να σκεφτούμε πολύ καλά για να το θυμηθούμε. Ίσως έχει γίνει σε κάποιο παιχνίδι ανάμεσα στον Διαγόρα και τη Ρόδο και άντε και σε κάποιο άλλο στο οποίο μπορεί και να κρινόταν κάτι.

Πρόχειρα μου έρχεται τώρα στο μυαλό εκείνο το προ διετίας Ρόδος - Εθνικός για την τελευταία αγωνιστική της Γ' Εθνικής που η Ρόδος υποβιβάστηκε. Εν πάση περιπτώσει, για τα δικά μας δεδομένα είναι πραγματικά πολύ σπάνιο να πετύχουμε τέτοια ...μάζωξη και αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει.

Η παρουσία του κόσμου στο γήπεδο είναι μια πάρα πολύ σημαντική παράμετρος για μια ομάδα που θέλει να έχει στόχους και όραμα για μεγάλα πράγματα. Χωρίς κόσμο δεν μπορείς να πας πουθενά, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος και προφανώς αυτό είναι κάτι που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως το ότι ο κόσμος της περιοχής μας έχει κορεστεί (και κουραστεί) σφόδρα καθώς δεν βλέπει να γίνεται κάτι τα τελευταία χρόνια, καθώς συνήθως οι ομάδες μας μένουν μόνο ...στην προσπάθεια.

Στα δικά μου μάτια όμως καθώς και σε αυτά του οποιοδήποτε ποδοσφαιρόφιλου, αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για την πενιχρή εικόνα που παρουσιάζουν οι εικόνες των εξεδρών των γηπέδων μας σε ένα παιχνίδι Εθνικής Κατηγορίας. Δεν μπορώ να πιστέψω με τίποτα, ότι ένας ποδοσφαιρόφιλος δεν είναι στη θέση του, δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα ένα Σάββατο ή μια Κυριακή απόγευμα. Οι απανταχού ...κολλημένοι με την μπάλα, βρίσκουν τρόπο ακόμα και στις προπονήσεις να δώσουν το «παρών» που λέει ο λόγος.

Δεν έχει να κάνει με την ποιότητα των αθλητικών εγκαταστάσεων μας που ασφαλώς και δεν είναι καλή και ανθρώπινη. Αυτά είναι κάτι που δεν ενδιαφέρουν μόνο με τις οικογένειες και τους …γραβατωμένους. Ο απλός, ο αγνός ο ποδοσφαιρόφιλος δεν ψάχνει για τέτοιες δικαιολογίες. Δεν τον ενδιαφέρει αν θα κάτσει σε πλαστικό κάθισμα ή στο τσιμέντο ή και ...πάνω στον προβολέα αν χρειαστεί.

Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι εκεί, δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα. Επίσης δεν γίνεται να πετυχαίνουμε μια σημαντική συσπείρωση κόσμου μόνο στα σημαντικά παιχνίδια που κρίνουν μια άνοδο ή έναν υποβιβασμό.

Οι ομάδες μας θέλουν τους φιλάθλους τους σε όλα τα παιχνίδια. Ακόμα και στα πιο απλά. Αν δεν βγάλουμε μια δυναμική σαν νησί, που να την νιώσει όλη η υπόλοιπη Ελλάδα, μην περιμένετε οι ομάδες μας να έχουν μέλλον. Θέλουν τη στήριξη όλου του κόσμου για να μπορέσουν να σταδιοδρομήσουν στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Δεν γίνεται αλλιώς. Είναι μονόδρομος...

Δραγάτης Δημήτρης