Στις κορυφαίες ελληνικές ομάδες βλέπεις Έλληνα παίκτη με το …κιάλι

Παρουσία είχε ο Παντελής Χατζηδιάκος στα δύο τελευταία παιχνίδια της Εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου με την Ιταλία εκτός έδρας όπου και ηττηθήκαμε με 2-0 και με τη Βοσνία εντός, κάνοντας έστω και με αυτογκόλ επιτέλους μια νίκη (2-1).

Οι πειραματισμοί του Φαν’τ Σιπ μπορεί να βγάλουν κάτι καλό, όμως εγώ, φύσει πεσιμιστής, δεν βλέπω και πολύ φως στην άκρη του τουνέλου, όπως και να το κάνουμε. 

Όταν στις κορυφαίες ελληνικές ομάδες βλέπεις Έλληνα παίκτη με το …κιάλι, είναι απολύτως λογικό να μην μπορείς να δημιουργήσεις ένα σύνολο της προκοπής, με πιθανότητες πρόκρισης, δηλαδή, σε μεγάλη διοργάνωση. 

Κάποτε λέγαμε πως πρέπει να έχουμε έναν ξένο προπονητή για να μας συμμορφώνει και να αξιοποιεί το πολύ καλό υλικό μας, για να δούμε άσπρη μέρα ποδοσφαιρικά και τώρα ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουμε τι θέλουμε.

Μερικά χρόνια πριν «κατέβαινε» ελληνική ομάδα στο πρωτάθλημα είτε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση με εννιά Έλληνες βασικούς και τώρα γίνεται το ακριβώς αντίθετο.

Να μου πείτε, και τότε γιατί, ρε φίλε, εκείνη την εποχή δεν μπορούσαμε να βρεθούμε ψηλά και να πάρουμε τη χαρά της πρόκρισης έστω μια φορά σε ένα Euro ή Μουντιάλ; 

Η απάντηση είναι απλή: Αν δείτε τι προπονητές είχαμε τότε, θα καταλάβετε. Και δεν εννοώ όλους, για να μην παρεξηγηθώ. Γι’ αυτό ας χαρούμε τους πειραματισμούς του Φαν’τ  Σιπ μπας και βγει κάτι καλό. Πόσες ανακαλύψεις άλλωστε δεν έγιναν κατά λάθος…