Όταν εξαντλείται  η υπομονή...

Καθώς μεγαλώνουμε μαθαίνουμε να μην είμαστε παρορμητικοί, να μη βιαζόμαστε να παίρνουμε αποφάσεις και να δείχνουμε περισσότερη υπομονή απέναντι σε ανθρώπους και καταστάσεις.

Ως ένα σημείο φαίνεται να είναι αποτελεσματικές αυτές οι αλλαγές μας ως προς μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Ωστόσο, με τον καιρό γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διατηρήσει κανείς την υπομονή του, ειδικά σε ζητήματα που επαναλαμβάνονται και παραμένουν άκαμπτα. Αρχίζει, τότε η υπομονή να βιώνεται ως καταπίεση, ως «φίμωση». Νιώθει ο άνθρωπος μέσα του να χάνει τον έλεγχο των συναισθημάτων του και συσσωρεύεται οργή, αγανάκτηση, θυμός.

Όταν η υπομονή προς συγκεκριμένα πρόσωπα και θέματα αρχίζει να εξαντλείται, το άτομο ψάχνει τρόπους να διαχειριστεί το κύμα της έκρηξης που κάθε τόσο νιώθει μέσα του. Προσπαθεί να βρει μεθόδους να το τιθασεύσει, να το ελέγξει, να το καταλαγιάσει. Άλλοτε τα καταφέρνει κι άλλοτε όχι.

Νιώθει, ωστόσο, όλο και πιο εξαντλημένος από αυτή την προσπάθεια, όλο και πιο αλλοτριωμένος. Ώσπου συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να ζορίζεται και να συγκρατείται για πάντα. Έρχεται, λοιπόν, η στιγμή που πρέπει να πάρει αποφάσεις, πρέπει να αλλάξει κάποια πράγματα ή να απομακρυνθεί από αυτά. Αρχίζει και τα νιώθει τοξικά πια και δεν θεωρεί πλέον την υπομονή ως λύση…

Βρίσκει το θάρρος κάποια στιγμή να δηλώσει ή να δείξει την αλλαγή της στάσης του στους άμεσα εμπλεκόμενους. Αυτό που εισπράτει είναι συνήθως μια δυσανασχέτηση από τους άλλους. Δεν τους αρέσει που τον αντιλαμβάνονται διαφορετικό. Τον χαρακτηρίζουν υπερβολικό, εγωκεντρικό ίσως. Προσπαθούν να τον μεταπείσουν να συνεχίσει να κάνει «υπομονή», γιατί αυτό τους βολεύει περισσότερο κατά πάσα πιθανότητα. Δεν τους νοιάζει πόσο υποφέρει αυτός ο άνθρωπος, πόσες φορές έφτασε στα όριά του, πόσο κακό κάνει στον εαυτό του με το να ανέχεται κι άλλο ό,τι τον ενοχλεί.

Και κάπως έτσι έρχεται κάποια στιγμή η ρήξη στις σχέσεις που δεν «τραβάνε» πια. Συνήθως ο πιο καταπιεσμένος αποχωρεί. Όχι, δεν είναι προδοσία. Είναι πιο έντιμο να καταθέτεις την αλήθειά σου και ας μην είναι αρεστή, παρά να υποκρίνεσαι ή να αναλώνεσαι. Η υπομονή είναι πράγματι αρετή και όντως καλό είναι να την επιδεικνύουμε όπου το κρίνουμε απαραίτητο.

Όχι, όμως ως μόνιμη στάση ζωής, όχι κατ’εξακολούθηση. Γιατί τότε σταματάει να είναι ισότιμη μια σχέση, μια και κάποιος από τους δύο αρχίζει να «καταπίνει» ό,τι δεν του αρέσει. Κάποια στιγμή είναι αναμενώμενη η αγανάκτηση και η έκρηξη. Δεν θα είναι υπό τον έλεγχό μας πια οι αντιδράσεις μας γεμάτες παράπονα, ίσως και αναδρομικές κατηγορίες.  Καμία σχέση αν δεν είναι αυθεντική, αν δεν αντέχει τις αλήθειες δεν θα διαρκέσει πολύ σε βάθος χρόνου.

Σε μια ισορροπημένη σχέση, σε μια υγιή συνθήκη, ωστόσο, δεν θα πρέπει να χρειάζεσαι καν να κάνεις συνέχεια υπομονή. Θα μπορείς να μιλάς ελεύθερα, να αναφέρεις όλα όσα σε ενοχλούν και να ακούγονται, να γίνονται σεβαστά τα λόγια σου. Να νιώθεις ότι μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να είσαι ανοιχτός στο διάλογο. Η υπομονή θα συνεχίσει να είναι στη ζωή μας κατ’επιλογή και περιστασιακά και όχι ως προσέγγιση-προϋπόθεση συνύπαρξης μας με τον άλλο.

Η υπομονή εξυμνείται όταν αμβλύνει μια προσωρινή κατάσταση και βοηθάει να αποφευχθούν ακραίες και άστοχες αντιδράσεις. Αποκτά άλλη συναισθηματική βαρύτητα, όμως, όταν την αισθάνεται κανείς ως εξαναγκαστική στάση για να μην ενοχληθούν οι απέναντι, για να μην ξεβολευτούν. Η μηδενική αλλαγή ή υποχώρηση από τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου σε κάνει να νιώθεις θύμα και αυτό αρχίζει και σε εξοργίζει σε βάθος χρόνου.

Όταν, λοιπόν, νιώθει κανείς την υπομονή του να εξαντλείται για διάφορους λόγους αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τον ψυχισμό που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια: ή αρχίζεις να μιλάς και να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου ή να προετοιμάζεσαι για τον απότομο και απρόβλεπτο τρόπο που θα βρει η συσσωρευμένη και καταπιεσμένη «υπομονή» σου να εκλυθεί και να αποσυμπιεστεί…ίσως δεν θα σου αρέσει καθόλου…