Το ποδόσφαιρο από παιχνίδι έγινε άθλημα κι έχασε

Το παρελθόν γεννά απορίες και συνάμα, αν είμαστε προσεκτικοί παρατηρητές του, μας δίνει κι απαντήσεις.

Δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα ποδοσφαιρικά να κοιτάμε πίσω και να ψάχνουμε για εξηγήσεις τώρα μέσα από ασπρόμαυρες φωτογραφίες και φθαρμένες φανέλες, όμως η αναζήτηση, όποια κι αν είναι, έχει τη γοητεία της.

Αρκετές φορές μού έγινε η ερώτηση για το πώς γίνεται την τελευταία δεκαετία, όταν και… ξεφύτρωσαν εκατοντάδες ακαδημίες ποδοσφαίρου ανά την Ελλάδα, να μην παρατηρείται η ανάδειξη τόσων ταλέντων και σημαντικών παικτών, όπως παλαιότερα.

Τότε που, όπως αναφέρθηκα και στο πρόσφατο παρελθόν, οι ομάδες μας στο πρωτάθλημα και τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις αγωνίζονταν με το 70% από Έλληνες παίκτες. Απαντώ κάπως αιρετικά και αναφέρω πως το ποδόσφαιρο έπαψε να είναι παιχνίδι κι έγινε άθλημα.

Η διαφορά ίσως να μην φαίνεται εξ αρχής στον τρίτο παρατηρητή, ευθύνεται όμως για το ότι η μπάλα έχει αλλάξει κατά πολύ. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι και ειδικός, τουναντίον μάλιστα κάποιες φορές μ’ αρέσει να δίνω απλοϊκές απαντήσεις, να δίνω απλότητα με το… κιλό.

Απ’ όταν το ποδόσφαιρο λοιπόν έγινε άθλημα, τα πράγματα διαφοροποιήθηκαν και οι παίκτες «μεταμορφώθηκαν» ή «μεταλλάχτηκαν» σε αθλητές, ό, τι χειρότερο δηλαδή γι’ αυτό που χτίστηκε εδώ και καμιά εκατοστή χρόνια.

Άνθρωποι με σώματα περισσότερο τεράτων που θυμίζουν κάτι φιγούρες γιαπωνέζικων κινουμένων σχεδίων και το ταλέντο περνά σε δεύτερη μοίρα. Γυμναστήρια, βάρη, εργομετρικά, απίστευτες δοκιμασίες εξέλιξης του ανθρωπίνου είδους μέσα στα γήπεδα και η μπαλίτσα θυμίζει μόνο κάτι από τα παλιά…

Ορμάνε όλοι να δημιουργήσουν ποδοσφαιρικούς υπερανθρώπους, για να βγάλουν λεφτά και να κάνουμε αμάν και πώς να δούμε κάνα παίκτη της προκοπής ενός κι εκτός συνόρων. Αυτή είναι η δική μου αλήθεια, μάγκες, ενός τύπου όχι ειδικού και νοσταλγού των αληθινών αξιών και υπέρμαχου μιας μεταρσίωσης μακριά από ιαχές υποστηρικτών και πολέμιων της πραγματικότητας.

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ