Οι νέοι θα δώσουν την απάντηση

Γράφει ο Φίλιππος Ζάχαρης
zachfil64@gmail.com

 

Ένας ασταμάτητος αγώνας είναι όλα, μια πάλη κατά του προβεβλημένου συντηρητισμού, των διακρίσεων και των κάθε λογής φοβιών   ενός ανθρώπου απέναντι στον άλλο. Συζητούν για το προσφυγικό λες και απευθύνονται σε άψυχα όντα, υπολογίζουν τις ανθρώπινες ψυχές ως απλά νούμερα, μηδέ των διαμαρτυριών εξαιρουμένων κάποιων εγχώριων αγανακτισμένων πολιτών που δεν θέλουν στα μέρη τους πρόσφυγες και μετανάστες.

Κατά τα άλλα βέβαια, για όλους αυτούς τους διπρόσωπους, καλοδεχούμενη η μαύρη εργασία στα χωράφια και τα κτήματα, ασφάλισης απούσας και από τους πάντες κοινώς αποδεκτή μαύρη εργασία, πανταχού παρούσα.
Πουθενά ιστορική μνήμη – εξάλλου και τους πρόσφυγες από τη Σμύρνη «Τουρκόσπορους» τους αποκαλούσαν και τότε. Ξεχνούν δε ότι στις γερμανικές φάμπρικες τη  δεκαετία του ’60 οι Έλληνες στοιβάζονταν όπως οι Πακιστανοί και οι Αφγανοί σήμερα, πολίτες τρίτης κατηγορίας για τα τότε αφεντικά στη Γερμανία. Κλέφτες, βιαστές και απατεώνες αποκαλούνταν και τότε όπως πάντα αυτό γίνεται με τους εκάστοτε «αλλοδαπούς».

Α, ναι ξέχασα βέβαια, «οι Έλληνες δεν έκλεβαν, ούτε βίαζαν στις χώρες που τους έτρεφαν». Δεν έχετε παρά να ανοίξετε ιστορικά βιβλία και να δείτε τι μπορούσε να κάνει κάποιος όταν είχε ανάγκη. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Γιατί τα άλλα περί καταγωγής και χωρισμού των ξένων σε καλούς και κακούς, είναι για τους ανόητους.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πλέον τραγικό τρόπο, αλλά το πιο προκλητικό απ’ όλα είναι ότι στην κατά τα άλλα «πολιτισμένη Ελλάδα», περισσεύει ακόμη χώρος για να εκφράζονται αυτού του τύπου οι αντιλήψεις. Τα στατιστικά στοιχεία για την ξενοφοβία στην Ελλάδα είναι πολύ δυσάρεστα. Και δεν χρειάζεται κανείς να ανατρέξει στο αρχείο της ΕΛΣΤΑΤ, ας κάνει μια μέρα βόλτα με το λεωφορείο της γραμμής στην Αθήνα ή σε κάποια άλλη πόλη και βλέποντας το ξυνισμένο ύφος των κάθε λογής «πατριωτών» στη θέα ενός ξένου, ανακαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος.

Δεν είναι τωρινή βέβαια η κατάσταση, είναι μια κατάσταση άμεσα συνδεδεμένη με την ελληνική νοοτροπία. Δεν θέλουμε τους ξένους αλλά για τα χωράφια μας καλοί είναι. Δεν τους συμπαθούμε που μας παίρνουν τις δουλειές, αλλά για να μας κοιτάνε τους παπούδες και τις γιαγιάδες με μισά λεφτά, χρήσιμοι είναι. Πρόκειται για μια ακόμη διπροσωπία μιας σημαντικής μερίδας του ελληνικού πληθυσμού που προκαλεί ασύστολα. Βέβαια στον αντίποδα, υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό που αντιστέκεται.

Στην αρχή, πριν τριάντα περίπου χρόνια, με την είσοδο των πρώτων Αλβανών, στην κυριολεξία η Αλβανοφοβία επικρατούσε παντού. Πέρασαν όμως τα χρόνια και οι Αλβανοί έγιναν «λιγότερο κακοί» και μιας και έφτασαν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες  όπου χιλιάδες μετανάστες με την εργασία τους τους προετοίμασαν στην ώρα τους, οι κακοί εφεξής έγιναν οι Πακιστανοί, οι Αφγανοί και τα τελευταία 4 χρόνια οι Σύριοι.
Πρόκειται για μια ακόμα φαρσοκωμωδία που εκτυλίσσεται στη χώρα της αντίφασης και της μιζέριας από κάθε άποψη, οικονομική, κοινωνική και ηθική.

Μόνη ελπίδα, οι νέες γενιές που δείχνουν να ξεπερνούν τα στερεότυπα. Εκεί θα πρέπει κανείς να εστιάσει το ενδιαφέρον του. Γιατί και οι νέοι αντιμετωπίζουν σκληρή κριτική από τους μεγαλύτερους, που φυσικά έχουν ξεχάσει τα πάντα.
Αν οι νέοι συνεχίσουν στην πλειονότητά τους να καταρίπτουν τους μύθους, αν αυτοοργανωθούν με τον τρόπο που μόνο αυτοί ξέρουν, η αλλαγή θα έρθει κάποτε και θα ξαφνιάσει πολλούς. Αρκεί να αντέξουν οι νέοι την πίεση και να μην πέσουν στην παγίδα του εύκολου χρήματος. Για να πάψουν μια και καλή οι φωνές της αντίδρασης και της οπισθοδρόμησης που τρέφονται από την έλλειψη κοινωνικής αντίστασης.
Όλα είναι ένας αδιάκοπος αγώνας, μια συνεχής πάλη κατά των κάθε λογής στερεότυπων σε μια κοινωνία που εξακολουθεί να τρέφεται την έλλειψη Παιδείας και μόρφωσης. Και στον αγώνα αυτό, θα υπάρξουν νικητές και ηττημένοι.