Έχουμε συνεχώς λυμένο το... ζωνάρι του διχασμού

Δεν χρειάζονται και  πολλά - πολλά σε αυτή τη χώρα για να γίνουμε μαλλιά κουβάρια. Αρκεί ένα γεγονός. Ασήμαντο ή σημαντικό, ανάλογα με το πώς το ερμηνεύει ο καθένας μας.

Από όποια πολιτική ή κοινωνιολογική  πλευρά και να κοιτάξει κανείς τα τελευταία γεγονότα (της ταινίας Joker ή της αλλόκοτης παρέλαση μαθητριών στη Νέα Φιλαδέλφεια) θα διαπιστώσει το αυτονόητο: ότι δηλαδή, σε αυτό τον τόπο (ανεξαρτήτως των γεγονότων) δεν δικαιούνται όλοι να έχουν άποψη και ότι μέσα σε ελάχιστη ώρα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να πάρουν «φωτιά», με τους μισούς έλληνες να κατηγορούν, να βρίζουν και να λοιδορούν τους άλλους μισούς.

Πάντα αυτό συνέβαινε βέβαια. Ακόμα και στην εποχή  που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν υπήρχαν. «Σκοτωμός» γίνονταν, στα πηγαδάκια των συζητήσεων, στα καφενεία, στις παρέες. Παντού. Με ζημιωμένους, εκείνους που εξέφραζαν  συνήθως μετριοπαθείς απόψεις, κόντρα στο ρεύμα του όχλου και της κακοήθειας.

Ποτέ δεν μάθαμε σε αυτή τη χώρα να σεβόμαστε την αντίθετη άποψη. Να διαφωνούμε μεν με αυτή, αλλά να τη σεβόμαστε ή τουλάχιστον να προβληματιζόμαστε με αυτή. Και το ακόμα πιο τρομακτικό είναι ότι δεν υπάρχει ελπίδα, ότι ίσως αλλάξουμε. Από το κακό στο χειρότερο πάμε.

Όχι, εδώ  δεν πρόκειται για τις Ταξιαρχίες των ηλιθίων που απέκτησαν δημόσια φωνή (όπως είχε επισημάνει εύστοχα ο Ουμπέρτο). Για τραμπούκους ολκής πρόκειται που αδυνατώντας να εκφράσουν άποψη, επιχειρήματα, θέσεις και τεκμηριωμένη κριτική,  προσφεύγουν σε αυτές τις εμετικές μεθόδους.

Του ανθρώπου η φύση άραγε; Όπως  έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου, πριν από τριάντα σχεδόν χρόνια;

Λες και μέσα μας τ' αντίθετα τραβάν
να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν 
σαν αιώνιο Ιησούν ή Βαραβάν 
του ανθρώπου η φύση.