ΠΑΣΟΚ, τελικά μας φταίει το Brand;

Γράφει ο Βάιος Καλοπήτας
Μέλος ΚΠΕ Κινήματος Αλλαγής & ΠΑΣΟΚ

 

Το Νοέμβριο 2017 κάναμε μια μεγάλη προσπάθεια για την αναγέννηση της παράταξης με τη συμμετοχή 212.000 συνιδρυτών.

Το εγχείρημα ήταν πρωτόγνωρο και δημιουργούσε εκτός από μεγάλες προσδοκίες και λογικά  ερωτήματα, όπως αν θα έπρεπε τα κόμματα να διαλυθούν την επόμενη μέρα; Τι θα γίνει με το ΠΑΣΟΚ το μεγαλύτερο  και πιο ιστορικό κομμάτι του νεοσύστατου φορέα.

Μερικά πράγματα όμως θα μπορούσε να τα είχε λύσει η ίδια η ζωή,  την επόμενη ημέρα της εκλογής αρχηγού προσδοκούσαμε να υπήρχε ένα ανανεωμένο κόμμα (το νέο κόμμα δεν είχε ουσιαστικές διαφορές με το παλιό, τη Δημοκρατική Συμπαράταξη), με ένα νέο μητρώο μελών, την επομένη του συνεδρίου νέα όργανα (επιλέχθηκε να γίνει αναπαλαίωση με διορισμένους συνέδρους, καθηλώνοντας τη δυναμική της εκλογικής διαδικασίας) και βέβαια την επομένη των εθνικών εκλογών μια νέα κοινοβουλευτική ομάδα (δεν την λες και νέα, στόχος ήταν να εκλεχθούν οι ισόβιοι βουλευτές του κόμματος).

Αν το εγχείρημα είχε πετύχει, θα είχε πάρει τέτοια δυναμική που σχεδόν κανένα δεν θα απασχολούσε η διάλυση των κομμάτων και το ΠΑΣΟΚ, για τον απλό λόγο πως τα μέλη τους ανεξάρτητα της πολιτικής τους αφετηρίας θα είχαν βρει μία νέα ελπιδοφόρα στέγη.

Σήμερα είμαστε στο σημείο που ξεκινήσαμε. Η αποτυχία του Κινήματος Αλλαγής μοιραία οδηγεί τη συζήτηση πίσω στο ΠΑΣΟΚ. Μία συζήτηση που είχε ξεκινήσει αρκετά πριν την προκήρυξη των εθνικών εκλογών.

Τελικά το να ζητήσουμε εθνικές εκλογές μάλλον δεν ήταν τόσο αθώο. Είχε την λογική να αποπροσανατολίσουμε τη  βάση που σιγόβραζε με τις άστοχες κινήσεις.  

Ούτως ή άλλως η μετάβαση ήταν δύσκολή διαδικασία, παρά τα χρέη τα οποία όλοι επικαλούνται, το ΠΑΣΟΚ το χρειάζονται. Το χρειάζονται όχι μόνο  για να συμμετέχουν και να είναι μέλη σε διεθνείς οργανισμούς σε συναντήσεις και συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, το χρειάζονται κυρίως για την πολιτική του Ιστορία και παρακαταθήκη. Κίνημα Αλλαγής χωρίς ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει, ΠΑΣΟΚ όμως χωρίς Κίνημα Αλλαγής υπάρχει.

Το Κίνημα Αλλαγής έφερε ένα αποτέλεσμα στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 (8,1%) βελτιωμένο σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές. Ωστόσο καθόλου ικανοποιητικό (σε συνδυασμό και με το 32% του ΣΥΡΙΖΑ).

Ένα αποτέλεσμα που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των μελών ειδικά των ανθρώπων που ψήφισαν τον Νοέμβριο του 2017 για την Κεντροαριστερά, ένα αποτέλεσμα που δεν ανταποκρίνεται στην ιστορική διαδρομή της παράταξης και στο ρόλο που θέλει να διαδραματίσει στην μεταμνημονιακή εικόνα της πατρίδας μας.

Αντίπαλός μας στις εκλογές της 7ης Ιουλίου δεν ήταν ούτε  η Νέα Δημοκρατία ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά ο κακός μας εαυτός. Έναν εαυτό που συνεχίζουμε να τον δείχνουμε μέσα από μη δημοκρατικές, περιχαρακωμένες λογικές. Οι άστοχες κινήσεις και οι επιλογές συνεχίζονται, διότι αν είχαμε κατανοήσει τα λάθη μας, δεν θα τα επαναλαμβάναμε.

Όταν ζητάς κανονικότητα για τη χώρα, δεν μπορείς να μην έχεις κανονικότητα στο κόμμα. Χαιρετίζω λοιπόν την απόφαση διεξαγωγής συνεδρίου ΠΑΣΟΚ. Ας σοβαρευτούμε όμως, συνέδριο χωρίς εκλογή οργάνων, δεν είναι συνέδριο. Όπως επίσης δεν αρκεί η εκλογή οργάνων, ως μέλος της ΚΟΕΣ του ΠΑΣΟΚ περιμένω ένα συνέδριο, αντάξιο της Ιστορίας του Κινήματος, ειδικά αν έχει εξαγγελθεί από το 2017. Μέχρι πρότινος είχαμε τη δικαιολογία πως είμαστε σε προεκλογική περίοδο, τώρα;

Το πρόβλημα δεν είναι το brand, αν και προσωπικά προτιμώ το ΠΑΣΟΚ ως brand name από το Κίνημα Αλλαγής. Το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό και απαντά στο ερώτημα τι κόμμα θέλουμε;

Χρειαζόμαστε ένα σύγχρονο Δημοκρατικό ΠΑΣΟΚ όπου θα δώσει απάντηση στο μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής ζωής του τόπου, που δεν είναι άλλο από την ανυπαρξία κομμάτων αρχών, θα διδάξει ότι τα κόμματα είναι συλλογικά πολιτικά υποκείμενα, και όχι παρέες που παίρνουν αποφάσεις πίσω από κλειστές πόρτες για να εξυπηρετήσουν τις προσωπικές τους στρατηγικές.

Στόχος του συνεδρίου θα πρέπει να είναι η ανατροπή της αποτυχημένης  πολιτικής λειτουργίας μας, που αντανακλά στη χάραξη πολιτικής στρατηγικής, στη διαμόρφωση προγραμματικού λόγου, στην κοινωνική μας αντιστοίχιση.

Ζητούμενο δεν είναι η εναλλαγή προσώπων στον προεδρικό θώκο με ταυτόχρονη διατήρηση αποτυχημένων δομικών χαρακτηριστικών ενός κόμματος με απολυταρχικές λειτουργίες μέσω διορισμένων οργάνων. Αν περιοριστούμε εκεί, θα είναι καταστροφή.

Από το σημείο αυτό  ως σημείο εκκίνησης του συνεδρίου  οφείλουμε να προχωρήσουμε στην εναρμόνιση της Ιδρυτικής μας Διακήρυξη, με τα σημερινά δεδομένα και να εξηγήσουμε στους πολίτες και ιδιαίτερα στην νέα γενιά για ποιο λόγο οι Βασικές Αρχές είναι τόσο επίκαιρες όσο τότε.

Ο πυρήνας των βασικών αρχών και αξιών είναι δεδομένος, το τετράπτυχο της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη είναι πιο επίκαιρο από κάθε άλλη χρονική περίοδο. Η ιδεολογική και πολιτική φυσιογνωμία δεδομένη.

Στον καθρέφτη λοιπόν της μελλοντικής λειτουργίας του φορέα μας θα πρέπει όλοι να βλέπουμε όχι τον εαυτό μας αλλά τις γενιές μέλλοντος.

Υ.Γ.  Για να μην ξεχνιόμαστε. Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι πολιτικό Κίνημα που αγωνίζεται για τους ακόλουθους στόχους: #ΕΘΝΙΚΗ_ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ #ΛΑΪΚΗ_ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
#ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ_ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ #ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ_ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. Σε κάθε μας απόφαση ας ανατρέχουμε στον λόγο της ύπαρξής μας.