Εσύ πόσο  αντέχεις ακόμα;

Πολλές φορές και για διάφορους λόγους φτάνει κανείς στα όριά του.

Άλλοτε ξεσπά κι άλλοτε όχι. Άλλοτε νιώθει την ανάγκη να αντιδράσει κι άλλοτε σιωπά. Οι αμφιθυμίες μας και οι συναισθηματικές μας διακυμάνσεις διαμορφώνουν ανάλογα την υπομονή και την αντοχή μας. Πείθεις τον εαυτό σου ότι μπορείς λίγο ακόμα, ενώ από την άλλη θέλεις να βγάλεις μια κραυγή αγανάκτησης και οργής και να παραιτηθείς από ό,τι σε κουράζει και σε δυσανασχετεί.

Δεν ξέρεις γιατί σε πιάνουν συχνά τάσεις φυγής, γιατί έχεις νεύρα, γιατί έχεις εκρήξεις, γιατί έχεις θλίψη. Ψάχνεις να αποδώσεις ευθύνες, ψάχνεις τι και πόσο φταίει για την ψυχική κούραση που νιώθεις. Από τη μία έχεις τόση ανάγκη να καταλάβεις τι ακριβώς σου συμβαίνει και από την άλλη δεν θες να συνειδητοποιήσεις και να παραδεχτείς τη δική σου συμμετοχή στο αδιέξοδο που βιώνεις. Είναι πιο «εύπεπτο» να φταίνε οι άλλοι. Είναι πιο παρήγορο.

Ώσπου, όμως, έρχεται η στιγμή που δεν μπορείς άλλο να εθελοτυφλείς. Δεν μπορείς άλλο να ακούς δικαιολογίες από τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν μπορείς να παρατείνεις τη «δυστυχία» σου. Αναρωτιέσαι για ποιο λόγο αντέχεις ακόμα; Αναρωτιέσαι που βρίσκεις τη δύναμη να το κάνεις αυτό; Είναι η συνήθεια, είναι η ρουτίνα, είναι ο φόβος για το καινούριο; Τι είναι αυτό πού σε κρατάει δέσμιο σε καταστάσεις και ανθρώπους που μόνο καλό δεν σου κάνουν; Γιατί επιμένεις σε κάτι που δεν τραβάει; Σε κάτι που δεν σε ικανοποιεί πια;

Ρόλοι, υποχρεώσεις, ευθύνες, ανακατεμένα με αγωνίες, έγνοιες και ματαιώσεις σε κάνουν να είσαι πιο εγκρατής, πιο επιφυλακτικός απέναντι στην παρόρμηση. Επιζητάς την ασφάλεια περισσότερο παρά την ίδια την ικανοποίηση. Φοβάσαι να «παρεκτραπείς», να ρισκάρεις, να αντιδράσεις. Και φυσικά με κόστος, με ψυχικό κόστος. Οτιδήποτε γίνεται ανεκτό με δυσφορία μετασχηματίζεται σε απωθημένο, σε καταπιεσμένο υλικό. Κουβαλάς πολλά που σιγά σιγά γίνονται ασήκωτα. Γίνεσαι μια κινούμενη «ωρολογιακή βόμβα», αλλά εσύ δεν το αντιλαμβάνεσαι στο βαθμό που θα έπρεπε. Νομίζεις ότι θα αντέξεις. Νόμίζεις ότι είναι «φάση» που θα περάσει…

Τι γίνεται, ωστόσο, στην περίπτωση που τα ψυχικά σου αποθέματα αδειάζουν επικίνδυνα; Τι γίνεται στην περίπτωση που δεν έχεις άλλη ανοχή να δώσεις; Τι μπορεί να συγκρατήσει την ορμή που θα προκύψει από τη συνειδητοποίηση ενός τέλματος; Τότε είναι που ξεκινάει να δηλώνει την παρουσία του ο ανεξέλεγκτος εαυτός. Ένας εαυτός που πραγματικά δεν αντέχει άλλο την ίδια και την ίδια ρουτίνα και τις όποιες καταπιέσεις αυτή εμπεριέχει! Και τότε όλα είναι πιθανό να ανατραπούν. Τα δεδομένα αμφισβητούνται και επαναξιολογούνται. Αναθεωρείς και διαπραγματεύεσαι από την αρχή όλη σου τη ζωή και τις επιλογές σου.

Όχι, για να μετανιώσεις για κάτι που έκανες, αλλά για να βεβαιωθείς ότι βρίσκεσαι ακόμα στον δικό σου «σωστό» δρόμο. Αν έχεις απομακρυνθεί προ πολλού, ίσως είναι η ώρα για αποφάσεις και αλλαγές…
Δεν χρειάζεται να περνάς την κάθε σου μέρα «αντέχοντάς» την. Η κάθε σου μέρα είναι μοναδική, πολύτιμη και χωρίς επιστροφή. Τίποτα δεν αξίζει τόσο όσο η ψυχική σου ηρεμία. Οτιδήποτε την υπονομεύει και τη διαβρώνει, θα πρέπει να βρεθεί και να κατονομαστεί! Να κάνεις κάτι για αυτό. Να διεκδικήσεις αυτό που σου αξίζει. Να μην επιτρέπεις τα ημίμετρα, τα πασαλείμματα και την παθητική αποδοχή. Πόσο, λοιπόν, αντέχεις ακόμα να είσαι κάτι που δεν θες να είσαι; Να ζεις μια ζωή που δεν σε αντιπροσωπεύει πια;