Ο Έκτορας, ο διαφορετικός και ταλαντούχος!

Ξαφνιάστηκα όταν τον είδα! Όμορφο, με ασυνήθιστο κούρεμα που του πάει πολύ, ντύσιμο καλλιτέχνη που βγαίνει στη σκηνή, πουκάμισο σε έντονο χρώμα και μάτια που αντιλαμβάνονται τα πάντα πιο γρήγορα από τον καθένα.

Αυτός ο 16χρονος είναι διαφορετικός από τους άλλους όχι γιατί όσο περνούσαν τα λεπτά αντιλήφθηκα ότι συγκεντρώνει τα περισσότερα από τα συμπτώματα Άσμπεργκερ, αλλά γιατί θέλεις να είσαι μαζί του ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Αντιλαμβάνεται τάχιστα, ακούει τους ήχους πιο γρήγορα απ’ όλους στην παρέα και χρησιμοποιεί λέξεις που έχουν μεγάλη ακρίβεια και σίγουρα δεν τις χρησιμοποιούν οι έφηβοι της ηλικίας του.

Όσο περνούσε η ώρα έμαθα από τους γονείς του, τον Δημήτρη Κασιμάτη και τη Ρένα Μανιατάκη, κι άλλα που τον κάνουν ξεχωριστό πέρα από το ταλέντο του στο πιάνο που ξεδιπλώθηκε ξαφνικά και γρήγορα, κι ήδη τον τελευταίο χρόνο τον επιβραβεύει  με πολλαπλά βραβεία.

Μαθητής του Μουσικού Σχολείου, στη Β’ Λυκείου από οικογένεια καλλιτεχνών αφού ο μπαμπάς είναι ζωγράφος και η μαμά είναι πιανίστρια, ο Έκτορας ζει ανάμεσά μας και… δεν είναι απλή υπόθεση!

Πόσο χρονών είσαι, Έκτορα;
Είμαι στα 16, για λίγες μέρες.

Μου θυμίζεις ηθοποιό, έτσι όπως σε βλέπω! Θα μπορούσες να παίξεις σε ταινία!
Δεν θα μ’ άρεσε σε ταινία γιατί δεν μπορώ να εξωτερικεύσω συναισθήματα.

Πού ζεις, πώς είναι τα πράγματα στη ζωή σου;
Εδώ γεννήθηκα, μεγάλωσα σ’ ένα απόμερο σπίτι στην Παστίδα, στην κορυφή ενός λόφου. Αυτό μ’ αρέσει πάρα πολύ γιατί η βροχή μυρίζει, βλέπω τον ήλιο όταν βγαίνει το πρωί, τα σύννεφα που κρατάνε το φως πίσω… Αργότερα, όταν ξεκίνησα να παίζω πιάνο το ότι το σπίτι μας είναι απόμερο με βοήθησε γιατί δεν έχει γείτονες κοντά, να μου λένε ότι είναι ώρες κοινής ησυχίας, κι έτσι παίζω όποια ώρα θέλω και με όποιο τρόπο θέλω. Μπορώ να κάνω μελέτη στο πιάνο, χρωματίζοντας όσο πρέπει και αυξομειώνοντας την ένταση όσο χρειάζεται.

Από μικρός ήθελες να παίζεις πιάνο;
Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό. Στο σπίτι όμως λόγω της μαμάς μου, είχαμε δύο πιάνα: ένα με ουρά, κι ένα όρθιο. Πατούσα πλήκτρα, αλλά δεν είχα την υπομονή και τη σοβαρότητα για κάτι παραπάνω. Ήθελα να είμαι ελεύθερος, να μη μου βάζουν όρια και όρους. Ίσως να είναι αυτό που με δυσκόλευε στο σχολείο και με δυσκολεύει και μέχρι σήμερα.                                                      

Στο σχολείο δεν ήσουν καλός μαθητής;
Όχι. Στο Δημοτικό όλοι είχαν πρόβλημα με τα γράμματά μου. Για να κάνω μια αντιγραφή και να είναι αξιοπρεπής, μου’ παιρνε πέντε ώρες.  Στο Γυμνάσιο, έμαθα να γράφω κανονικά, αλλά τα γράμματά μου είχαν… γενετική παραμόρφωση. Προσπαθώ μέχρι σήμερα, αλλά από ένα σημείο και μετά σταμάτησα να τα φτιάχνω γιατί μου έσπασαν τα νεύρα. Πρέπει να είμαι γρήγορος γιατί οι καθηγητές σβήνουν γρήγορα τον πίνακα. Στο β’ τρίμηνο της Α’ Γυμνασίου, δεν ήξερα καθόλου μαθηματικά, λες και δεν διδάχτηκα καθόλου. Σε διαγώνισμα πήρα άσσο! Όταν μου ζήτησαν το 4 2 εγώ έβαλα μέσα σ’ ένα τετραγωνάκι το τέσσερα. Έμεινα μετεξεταστέος. Με ιδιαίτερη διδαχή πέρασα το μάθημα, το Σεπτέμβρη. Και οι μαθησιακές μου δυσκολίες συνεχίστηκαν.

Και πώς έφτασες να πάρεις τελικά 18 στα μαθηματικά;
Τα μαθηματικά μου τα βελτίωσα πολύ. Έχω πιάσει 18, με πολύ κόπο. Διαβάζω πολύ, εις βάρος της μελέτης μου στο πιάνο.

Έχεις φίλους, παρέες;
Για να διαλέξω φίλο προσέχω πολύ. ΄Εχω συγκεκριμένα κριτήρια φιλίας. Όσες φορές τα αγνόησα, απέτυχε η φιλία και τερματίστηκε γρήγορα. Σ’ αυτές που εφάρμοσα τα κριτήρια, υπάρχουν μέχρι σήμερα. Έχω κορίτσια κολλητές, αλλά έχω κι αγόρια φίλους για να μπορώ να λέω και τις βλακείες μου. Γιατί και η γυναικοθύελλα, είναι δύσκολη υπόθεση. Πόσω μάλλον το ταίρι μου, αργότερα.

Πες μου και κάτι άλλο από τις συνήθειές σου;
Καφέ δεν πίνω ποτέ ούτε παυσίπονα γιατί δεν θέλω να εξαρτώμαι από ουσίες, θέλω ν’ αναλαμβάνει η φύση να με ιάνει. Και οι ηλεκτρικές συσκευές με τις οποίες καταπιάνομαι θέλω να λειτουργούν τέλεια.

Ακόμα δεν μου είπες το πιάνο πώς το ξεκίνησες!
Αν σας πω ότι η μητέρα μου έπαιξε το μικρότερο ρόλο; Ούτε κι εγώ έχω καταλάβει πώς. Μ’ άρεσε ένα παιχνίδι στον υπολογιστή, μ’ έναν εικονικό πιανίστα. Η αφορμή όμως ήταν ο αδελφικός ανταγωνισμός. Έχω τρεις μεγαλύτερες αδελφές και η μικρότερη απ’ αυτές ξεκίνησε πιάνο. Εκείνη τα παράτησε, εγώ συνέχισα. Το πιάνο είναι αυτό που  τράβαγε την προσοχή μου περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Μετά ήρθε το Μουσικό Σχολείο.

Με την Τατιάνα, κριτή του διαγωνισμού πιάνου από τη Μόσχα
Με την Τατιάνα, κριτή του διαγωνισμού πιάνου από τη Μόσχα

Πώς και είχες τόσο γρήγορη εξέλιξη, έκανες τροχάδην τις τάξεις!
Δεν το πήρα χαμπάρι. Ξεκίνησα με το βαλς του Στράους, τον «Γαλάζιο Δούναβη», ενώ έπαιζα μόνο με το ένα χέρι, δεν μπορούσα να συντονίσω και το δεύτερο. Μάθαινα τις νότες πάνω στο βαλς. Θεωρία εγώ έμαθα πάνω στην πράξη.  Φανταστείτε  εσείς να ξέρετε μόνο τα πέντε πρώτα γράμματα της αλφαβήτου, αλλά να διαβάσετε ολόκληρο βιβλίο. Αυτό έγινε μ’ εμένα και γίνεται μέχρι σήμερα.

Θυμάσαι την πρώτη σου φορά στη σκηνή, ήσουν έτσι μ’ αυτό το ωραίο στιλ; Σ’ έχω δει να φοράς και παπιγιόν!
Ήταν πραγματικά θρίλερ. Δεν είχα παρουσιαστεί ποτέ μου μπροστά σε κόσμο, δεν μπορούσα να πατήσω το pental. Μέσα από το ντύσιμο δείχνεις το σεβασμό σου στο κοινό, στο συνθέτη του έργου και στο σχολείο, που είναι ο πάροχος ο οποίος μου έδωσε την ευκαιρία. Από την άλλη, δεν θέλω να τραβάω και εκνευριστικά την προσοχή. Άλλη ερώτηση;

Πόσο γρήγορα προχώρησες, σε ποιο επίπεδο είσαι σήμερα;
Είμαι στη β’ τάξη του τελευταίου επιπέδου. Δηλαδή σαν να έχω κάνει αντί για τέσσερα χρόνια μαθήματα, να έχω κάνει για  έντεκα. Τα έργα που παίζω είναι της δεξιοτεχνίας, δηλαδή είμαι στο αρχικό στάδιο της δεξιοτεχνίας. Προφανώς έχω κάποια τεχνικά κενά γιατί τα πήγα πολύ γρήγορα, αλλά τα κενά αυτά τα  συμπληρώνω.

Έχεις όμως γεμίσει βραβεία! Πανελλήνιο πήρες, από τους Ρώσους πήρες…
Έχω πάρει τρία βραβεία σε Φεστιβάλ, τα δύο από την Ακαδημία Τέχνης της Μόσχας,  έναν έπαινο και μία πρόσκληση για κοντσέρτο στη Μόσχα όπου θα παίξω ένα κοντσέρτο του Μότσαρτ ως σολίστ πιάνου και θα με συνοδεύσει η Συμφωνική Ορχήστρα της Ακαδημίας Σοπέν.

Για τον ένα χρόνο που διαγωνίζεσαι δεν είναι άσχημη σοδειά! Σου είπαν κι άλλη φορά να πας στη Μόσχα, γιατί δεν πήγες;
Δεν ανταποκρίθηκα, για οικονομικούς λόγους.

Τι θέλεις να κάνεις όταν μεγαλώσεις;
Δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς. Δεν ξέρω και πώς θα μου έρθουν και εννοώ οικονομικά. Θέλω να επικεντρωθώ  στη μουσική, ξεκινώντας από το πανεπιστήμιο Κέρκυρας.

Το έχεις καταλάβει ότι δεν είσαι και τόσο συνηθισμένο άτομο, έτσι δεν είναι;
Ναι, μάλλον. Δεν πάει να έχω ό,τι θέλω, εγώ να ζω θέλω! Ποιος ο λόγος να ανακαλύψω ότι έχω ένα πρόβλημα από τη στιγμή που δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό; Αντιλαμβάνομαι τα πάντα στο χώρο: ήχους, φως… Έχω ακόμα να αποκαταστήσω την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Οι διαγωνισμοί στους οποίους συμμετέχω είναι γι’ αυτό και για να πολεμήσω το άγχος μου.

Έκτορα, εγώ πάντως σε αγάπησα, ήδη.
Σας ευχαριστώ. Τι να πω.