Περασμένα μεγαλεία: Η πορεία του Γιάννη Σκιαθίτη

Γράφει ο
Δημήτρης Δραγάτης

 

Κάποτε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ένας προπονητής της Ρόδου απευθυνόμενος σε έναν από τους ποδοσφαιριστές της ομάδας του είπε τα εξής: "Πρέπει να παχύνεις λίγο και όταν θα φθάσεις στα κανονικά κιλά, όσο είναι το βάρος σου τόσο θα αξίζεις σε χρυσάφι!".

Ο αδύνατος εκείνος παίκτης δεν ήταν άλλος από τον Γιάννη Σκιαθίτη, ο οποίος αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και πιο βαριά ονόματα του ποδοσφαίρου στην περιοχή μας. Παρά το ότι έπαιξε ποδόσφαιρο μόλις και μετά βίας δεκαπέντε χρόνια, μπόρεσε να αποδείξει σε όλους ότι ήταν φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα και θα μπορούσε να αφήσει εποχή ως σέντερ φορ. Ας όψεται όμως ο σοβαρός τραυματισμός του λίγο πριν το τέλος του 1969, ως και η ειρωνεία είναι ότι αυτός έγινε εκτός αγωνιστικών χώρων. Εκείνος ο τραυματισμός σήμανε ουσιαστικά και το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Και ήταν τόσο κρίμα διότι και σίγουρος για να παίξει με τα χρώματα της Εθνικής θεωρούνταν και μετεγγραφή σε πολύ μεγάλη ομάδα του ΠΟΚ θα έπαιρνε. Ήταν μια ανάσα από τον Παναθηναϊκό αλλά και οι άλλοι "μεγάλοι" τον ...γλυκοκοίταζαν και ήταν έτοιμοι να τον αποκτήσουν...

Ο Γιάννης Σκιαθίτης γεννήθηκε στη Ρόδο το 1948 και από τότε που θυμάται τον εαυτό του ήταν με μια μπάλα στα πόδια. Περίμενε πώς και πώς να σχολάσει από το σχολείο προκειμένου να ...πετάξει την τσάντα και να πάει να παίξει. Το στέκι του ήταν η Λέσχη του Διαγόρα στην οποία έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα. Πέρασε δύσκολα και φτωχικά χρόνια, όμως ήταν ξέγνοιαστα και χαρούμενα και αυτό όπως μπορεί να αντιληφθεί κανείς είναι πάρα πολύ σημαντικό για ένα παιδί.

Το πρώτο του δελτίο
Το πρώτο του δελτίο το έκανε σε ηλικία 13 ετών στον Ακουσίλαο. Δεν είχε καμία σχέση με τις Φάνες. Απλώς έτσι λεγόταν μια θυγατρική ομάδα που συντηρούσε ο Διαγόρας και έπαιρνε μέρος στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας της ΕΠΣΔ. Ο Διαγόρας ήθελε τα χρόνια εκείνα τους μικρούς παίκτες να παίζουν όσο το δυνατόν περισσότερα παιχνίδια για να αποκτούν εμπειρίες. Όλα τα μικρά παιδιά λοιπόν πήγαιναν σε εκείνη την ομάδα για να ...ψηθούν που λέμε στην ποδοσφαιρική γλώσσα. Ουσιαστικά, εκεί έμαθε τα πρώτα ...μυστικά της μπάλας παίζοντας και με μεγαλύτερους σε ηλικία. Μάλιστα τον πρώτο καιρό έπαιζε με ...πλαστή ημερομηνία καθώς ήταν πολύ μικρός και κανονικά δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής!

Με την ...παντόφλα
στο χέρι

Το μεγάλο του πρόβλημα όμως ήταν οι γονείς του! Η μητέρα ήταν κυριολεκτικά με ...την παντόφλα στο χέρι ενώ και ο πατέρας του ούτε να ακούσει δεν ήθελε. Όπως έχουμε γράψει και σε άλλα αφιερώματα, τα χρόνια εκείνα ήταν εντελώς διαφορετικά και οι γονείς ήθελαν τα παιδιά τους να ασχοληθούν με τα γράμματα. Στην περίπτωση του Σκιαθίτη κανένα από τα αδέλφια του δεν είχαν σπουδάσει και οι γονείς είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους πάνω του για να πάρει το δρόμο των γραμμάτων. Φυσικά ο ίδιος ήξερε πολύ καλά τον δρόμο του που ήταν μέσα στα γήπεδα...

Με τον Ακουσίλαο αγωνίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και αρκετά χρόνια αργότερα ο ίδιος σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον υπογράφων αυτού του αφιερώματος θυμάται ένα περιστατικό που αξίζει τον κόπο να μνημονευτεί και σήμερα...
"Παίζαμε στην Κάλυμνο, νομίζω με τον Καλυμνιακό. Ήμασταν 0 - 0 και στο δεύτερο ημίχρονο πήρα την μπάλα από το κέντρο, απέφυγα όσους βρήκα μπροστά μου και πέτυχα γκολ. Ο διαιτητής όμως το ακύρωσε. Στεναχωρήθηκα τόσο πολύ που σκέφτηκα ακόμα και να σταματήσω το ποδόσφαιρο καθώς αναρωτιόμουν πως αν το άθλημα που αγαπώ είναι έτσι δεν υπάρχει κανένα νόημα. Θυμάμαι επίσης από εκείνο το παιχνίδι ότι οι φίλαθλοι μετά είχαν μπει μέσα και ...έπεσε ξύλο. Τους έδειραν όλους εκτός από εμένα γιατί ήμουν πολύ μικρός. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη εμπειρία σαν ποδοσφαιριστής!"

Τα πρώτα του παπούτσια
Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά παπούτσια ήταν κάτι που επίσης αποτελεί μια σημαντική ανάμνηση καθώς τις εποχές εκείνες υπήρχε φτώχεια και δεν ήταν εύκολο να έχεις και παπούτσια. Τα πρώτα παπούτσια λοιπόν του Γιάννη Σκιαθίτη τα είχε φτιάξει ο Λόντος που ήταν και παλιός παίκτης του Διαγόρα. Το επάγγελμά του ήταν τσαγκάρης και τα έκανε χειροποίητα. Εννοείται ότι με τα συγκεκριμένα παπούτσια ...παρέα του στο κρεβάτι κοιμήθηκε πριν από το παιχνίδι που θα έπαιζε την επόμενη ημέρα...

Μετεγγραφή
στον Ροδιακό

Από τον Ακουσίλαο μεταπήδησε στον Ροδιακό σαν αντάλλαγμα για την μετεγγραφή του Χατζηγεωργίου αλλά και του Παυλίδη. Πήγε μαζί με τον Χαραλάμπη, τον Χατζηπέτρο και ορισμένους άλλους. Όλα αυτά τα παιδιά έφτιαξαν μια καταπληκτική ομάδα και οδήγησαν τον Ροδιακό έως και τη Β' Εθνική Κατηγορία και αυτό ήταν ένα σημαντικό επίτευγμα για το Δωδεκανησιακό ποδόσφαιρο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι εκείνη την ομάδα την αποκαλούσαν "χρυσές ελπίδες" λόγω των πολλών νεαρών ταλαντούχων παικτών που την απάρτιζαν. Ήταν μια ομάδα που είχε αναπτύξει μια μεγάλη φήμη χωρίς καμία δόση υπερβολής σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Η διάλυση του Ροδιακού
και ο ... Παναθηναϊκός!

Το 1967 ήρθε ο Ασλανίδης και δημιούργησε τη Ρόδο με τη διάλυση του Ροδιακού, του Δωριέα και του Διαγόρα. Από εκεί και πέρα ήταν φανερό πως επρόκειτο για θέμα χρόνου προκειμένου το ποδόσφαιρο της περιοχής μας να εκπροσωπηθεί στην Α' Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά. Ο Γιάννης Σκιαθίτης ήταν ένα από τα στελέχη της Ρόδου και μάλιστα το 1969 έγινε κάτι που είναι ένα από τα σημεία αναφοράς της καριέρας του. Έβαλε την υπογραφή του προκειμένου να πάρει μετεγγραφή στον Παναθηναϊκό, όμως με ...δάκτυλο του Ολυμπιακού ακυρώθηκε!

Την τελευταία ημέρα των μετεγγραφών πήγε στα γραφεία της Ρόδου που στεγάζονταν τότε στο δικηγορικό γραφείο του Παλαιολόγου. Εκεί ήταν σύσσωμο το συμβούλιο της Ρόδου αλλά και δυο εκπρόσωποι του Παναθηναϊκού.  Με χαρά δέχθηκε να υπογράψει όπως και έγινε. Μετά από τέσσερις ημέρες όμως διάβασε στις εφημερίδες με μεγάλα γράμματα πως η μετεγγραφή του ήταν άκυρη! Τι είχε γίνει όμως; Υπήρχε ένας νόμος που απαγόρευε τις μετεγγραφές παικτών που ανήκαν σε ομάδα κάποιας ΕΠΣ σε σύλλογο άλλης ΕΠΣ! Ο Παναθηναϊκός είχε βρει κάποιο ...παραθυράκι αλλά ο Ολυμπιακός έβαλε τα ...μεγάλα μέσα καθώς δεν ήθελε με τίποτα ο παίκτης αυτός να ήταν αντίπαλος του.


Ο τραυματισμός του
Το άλλο σημαντικό γεγονός εκείνης της χρονιάς (1969) ήταν ο τραυματισμός του, λίγους μήνες μετά την ακύρωση της μετεγγραφής του στον Παναθηναϊκό. Ήταν μια πολύ άτυχη στιγμή εκτός γηπέδου. Ήταν ένας σοβαρός τραυματισμός καθώς υπήρχαν φόβοι ακόμα και για ακρωτηριασμό του ποδιού του. "Έφαγε" περίπου ένα χρόνο στα νοσοκομεία της Αθήνας και αφού είδαν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα τον έστειλαν στο Χιούστον του Τέξας όπου χειρουργήθηκε από έναν μεγάλο χειρουργό. Η επέμβαση αυτή του έδωσε τη δυνατότητα να παίξει άλλα τρία χρόνια με τη μόνη διαφορά ότι δεν ήταν ο ίδιος. Δεν ήταν σε θέση να παίξει όπως και πριν. Γυρνώντας από την Αμερική (1972) έπαιξε με τα χρώματα του Διαγόρα έως και το 1975. Τη χρονιά εκείνη αποφάσισε να σταματήσει το ποδόσφαιρο καθώς συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να αγωνιστεί άλλο. Ήταν μόλις 27 ετών... Όλοι την εποχή εκείνη ένιωθαν ότι ήταν πολύ μεγάλο κρίμα το πόσο άδοξα έληξε μια καριέρα που θα μπορούσε να είναι πραγματικά πολύ λαμπρή. Αμέσως μετά δεν ασχολήθηκε καθόλου με την προπονητική αλλά το 1979 συνέβαλε τα μέγιστα στο να φτιαχτεί ο Ορφέας.

Διάφορα με σημασία
-Σε ένα παιχνίδι της Ρόδου κόντρα στο Φωστήρα, ο προπονητής της Εθνικής Ελπίδων πήγε να τον παρακολουθήσει για τελευταία φορά πριν τον καλέσει στην ομάδα. Σε εκείνο το παιχνίδι τον κρατούσαν δυο αμυντικοί οι οποίοι τον μάρκαραν με μεγάλο πάθος με αποτέλεσμα να του ...σκίσουν τη φανέλα. Τότε δεν υπήρχαν άλλες για να την αντικαταστήσει και συνέχισε με την ίδια αφού του έβαλαν ...κολλητική ταινία...

- Έπαιζε με τα χρώματα της Εθνικής Ελπίδων σε φιλικό παιχνίδι απέναντι στο Ισραήλ στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας παρουσία 18.000 θεατών. Οι 2000 ήραν Ροδίτες (!), όλοι φοιτητές που πήγαν να τον δουν. Όταν ο προπονητής Νταν Γεωργιάδης του είπε λίγο πριν τη σέντρα, "θα σε βάλω να παίξεις, μη φοβάσαι", εκείνος χαμογέλασε. Ο προπονητής τον ρώτησε, "γιατί γελάς;" και ο Σκιαθίτης απάντησε:" Δεν ξέρω τι θα πει φόβος". Έπαιξε και τα πήγε πολύ καλά. Πέτυχε μάλιστα και γκολ το οποίο ακυρώθηκε.

-Η μετεγγραφή που θα έκανε στον Παναθηναϊκό θα ήταν πανάκριβη για την εποχή. Πιο συγκεκριμένα, η Αθηναϊκή ομάδα προσέφερε στη Ρόδο το ποσό του 1.200.000 δραχμών. Να φανταστείτε ότι εκείνη την εποχή με περίπου 70.000 δραχμές αγόραζες ένα διαμέρισμα!

-Μια φορά με τα χρώματα του Ροδιακού έπαιζε κόντρα στη Νίκη Βόλου στο Εθνικό Στάδιο του νησιού μας.
Το παιχνίδι ήταν στο ΠΡΟ - ΠΟ και φυσικά το έπαιζε στάνταρ άσο! Στο 90' το σκορ ήταν 0 - 0 και η ομάδα του νησιού μας κέρδισε πέναλτι.
Ανέλαβε να το εκτελέσει ο Σκιαθίτης αλλά για κακή του τύχη αστόχησε και έχασε και το ΠΡΟ - ΠΟ.
Την ημέρα εκείνη είχε πιάσει δωδεκάρι!

-Στο Βαλκανικό κύπελλο της Ρουμανίας με τα χρώματα της Εθνικής, έμενε στο ξενοδοχείο στο ίδιο δωμάτιο με τον Φυλακούρη.
Αποφάσισαν να παίξουν ...μπουγέλο αλλά ...σπάει ο διάβολος το ποδάρι του και τους παίρνει χαμπάρι ο Νταν Γεωργιάδης.
Μπήκε στο δωμάτιο λοιπόν και με αυστηρό ύφος τους λέει ότι για τιμωρία το βράδυ θα γυρίσουν στην Ελλάδα!  Και οι δυο στεναχωρήθηκαν πάρα πολύ και μετά από σκέψη, ο Φυλακούρης αποφάσισε να μιλήσει στον Γεωργιάδη. Τον πλησίασε και του λέει: "Μίστερ μη μας στείλεις στην Ελλάδα γιατί θα πάμε στο αεροδρόμιο του Βουκουρεστίου και θα κάνουμε ...απεργία πείνας...".
Ο Γεωργιάδης γέλασε και το επεισόδιο έμεινε εκεί...