Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…

Τέτοιους αγώνες θέλουμε, έτσι που ακόμα κι αν χάνουμε να έχουμε μαγευτεί από την ατμόσφαιρα και τον παλμό των παιδιών, όλων των παιδιών, γιατί τα παιδικά χαμόγελα δεν μπορεί να τ’ ανταλλάξει κανείς με τίποτα. Ένας απ’ αυτούς τους αγώνες ήταν του περασμένου Σαββάτου στην Καλλιθέα, όπου ο Κολοσσός αντιμετώπισε τη Λάρισα για την 7η αγωνιστική της Basket League.

Εκεί λοιπόν οικογένειες στην εξέδρα και μέλη ακαδημιών, ακόμα και ποδοσφαίρου, παρακολουθούσαν και με τις ιαχές τους προσπάθησαν προκειμένου να φτάσει η ομάδα από τη Ρόδο σ’ άλλη μια νίκη. Τι κι αν όλα κρίθηκαν στη λεπτομέρεια, τι κι αν ο Κολοσσός τελικώς ηττήθηκε, τι κι αν ακόμα τα τελευταία δευτερόλεπτα ήταν  απαγορευτικά για… νευρικούς. Η ατμόσφαιρα μένει και νικά σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Η ΚΑΕ από το νησί μας φέτος πραγματοποίησε τεράστια προσπάθεια και έφερε κόσμο στο γήπεδο, όταν την περασμένη περίοδο στο Βενετόκλειο μαζεύονταν οι… στενοί συγγενείς.

Σε κάθε αγωνιστική πάνω από χίλια άτομα παρακολουθούν τους αγώνες των «θαλασσί» και ζουν την αθλητική ατμόσφαιρα σε όλο της το μεγαλείο. Ο Άρης Λυκογιάννης, προπονητής του Κολοσσού, δεν μένει εκεί και ζητά το κλειστό να είναι ασφυκτικά γεμάτο σε κάθε αγώνα, κι έχει δίκιο.

Η αρχή όμως ως ήμισυ του παντός, έχει γίνει, γι’ αυτό κι έπεται συνέχεια. Στα τελευταία λεπτά η αγωνία χτύπησε «κόκκινο», το παιχνίδι πήγαινε πόντο-πόντο και τα πιτσιρίκια χαμογελούσαν, όταν των υπολοίπων είχαν σπάσει τα νεύρα και ‘ρίχναν και κάτι «γαλλικά». Ούτε το πρώτο γήπεδο ούτε το τελευταίο είναι άλλωστε που συμβαίνει αυτό, όμως είναι θέμα χρόνου, εκείνου του πανδαμάτορα, ώστε η κατάσταση να ομαλοποιηθεί και να φτάσει η ομάδα να πάρει συμμετοχή στα play off με σκοπό να διεκδικήσει μια θέση όσο γίνεται ψηλότερα. Κι ο κόσμος θα ‘ναι εκεί και θα βοηθήσει, έτσι όπως το ‘χει δείξει από την αρχή σε μια περίοδο ολικής επαναφοράς του Κολοσσού. Γιατί, όπως είπα και παραπάνω, τα παιδικά χαμόγελα δεν ανταλλάσσονται με τίποτα…

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ