Θάλασσα Καστελλορίζου

Γράφει ο Κυριάκος Χονδρός

Πριν από την αναφορά του Ομήρου, του Ηροδότου και του Πλάτωνα και πριν ακόμη εμφανιστούν οι Δωριείς, εδώ στο Αιγαίο, ονοματίσαμε την έκταση του αλμυρού νερού και την είπαμε θάλασσα. Και από τότε η θάλασσα έγινε λεωφόρος πολιτισμού, ιστορίας και γεωγραφίας. Αλλά και ηρωισμών.  Θάλασσα, μάνα και αδελφή και ερωμένη, όπως λένε οι ποιητές. 

Θάλασσα Καστελλορίζου
Από μικρό παιδί μαθαίνεις τη θάλασσα. Βαφτίζεσαι. Η αρχή της ζωής. Το πρώτο βάπτισμα, η πρώτη γεύση της αλμύρας, το πρώτο ξάφνιασμα, η πρώτη ανοιχτή αγκαλιά, το πρώτο κουστούμι χρώματος θαλασσί.
Γνωρίζεις το αλάτι λοιπόν. Την απεραντοσύνη της. Τη Ζωή και το Θάνατο. Είναι αυτή που χαρίζει ελευθερία, μεγαλείο, ανάταση, ανοιχτό μυαλό, ανοιχτούς ορίζοντες. Άλλοι κόσμοι. Άλλοι άνθρωποι, άλλοι τόποι.
Τι κι αν νιώθεις  ένας γυμνός άνθρωπος, αυτή σε αγκαλιάζει, σε ντύνει με το υγρό της στοιχείο και σε γεμίζει υποσχέσεις, όνειρα, νοήματα και ψευδαισθήσεις.

Η αύρα της νοστιμίζει τη μοναξιά μας, το απόλυτο τίποτα, την άκρη της γης, το ξεχασμένο βράχο, όπου περνούν τα χρόνια μετρώντας τα κύματα. Αυτή η αύρα, αυτός ο αέρας κι αυτή η αλμύρα που σμιλεύει τους βράχους, την κάθε γρανιτένια πέτρα, τον κάθε όγκο και δίνει η θάλασσα το σχήμα, το χρώμα και το μέγεθος.
Κι όταν βραδιάζει, τότε που ο κόσμος ησυχάζει, αυτή ανταριασμένη ξεσπά με τα κύματα πάνω στους μόλους, με δύναμη χωρίς να σταματά ούτε λεπτό πελεκώντας. Και δεν υπάρχει καλύτερη μουσική από αυτή που η θάλασσα γράφει στο δικό της πεντάγραμμο.

Θάλασσα Καστελλορίζου
Πόσα βράδια, Θεέ μου, ροφούσα τη μουσικότητα και πόσα άλλα τα χορευτικά των κυμάτων! Μια μουσική συναυλία, μια χορευτική επίδειξη που λαμβάνουν μέρος θαλασσινοί καλλιτέχνες.
Ο άνεμος και το κύμα οι πρωταγωνιστές. Και ακολουθούν οι βράχοι. Μουσική ο παφλασμός και  το ράπισμα που δίνει το νερό.
Κι αρχίζει η χορογραφία.

Αν η  κάθε θάλασσα παρουσιάζει παλμική κίνηση των μορίων σε διάφορες διευθύνσεις, τούτα τα κύματα της καθ’ ημάς θάλασσας, στήνουν το δικό τους μέγα χορό. Με ένα κίτρινο φεγγάρι  και με ελάχιστα αστέρια ν’ αποτελούν το φόντο, το σκηνικό. Μουσική υπόκρουση τα ίδια τα κύματα και δυο σκοινιά μιας βάρκας που αλύπητα χτυπά το καραβόπανο. Τα ανακυκλούμενα και διαθλώμενα νερά ως απερίγραπτη νυχτερινή απόκοσμη χορογραφία, σχηματίζουν φιγούρες με ενέργεια και με ακατάπαυτη κίνηση. Χορεύουν, παίζουν, χάνονται, χαίρονται και γίνονται άλλοτε άσπρα και  άλλοτε μαύρα.

Τα διψασμένα  κύματα με προσανατολισμό πάντα τους βράχους ορμούν και χτυπούν και αμέσως κυλούν πίσω στη βάση τους, με την ίδια παλμική κίνηση, με την ίδια δύναμη και την ίδια ένταση.
Δεν πιστεύεις πως η χορογραφία είναι μονότονη. Τα κύματα υψώνονται μέτρα πολλά από το ύψος των ανθρώπων, σαν να θέλουν να φτάσουν στα αστέρια και στο φεγγάρι. Μάταια όμως, η βαρύτητα τα προδίδει και επιστρέφουν προκαλώντας ήχους. 

Θάλασσα Καστελλορίζου
Με τόσο χαμένο πλούτο στο βυθό, με τόση ζωή και με τόσο θάνατο, οι ποιητές έχουν κάθε λόγο να εμπνέονται από το απέραντο γαλάζιο, από το πηχτό της σκοτάδι, από τον απολογισμό της.  Γιατί η θάλασσα έγινε και ακόμα γίνεται ο υγρός τάφος ανθρώπων,  πλοίων και ονείρων.
Αυτή η θάλασσα μοιάζει με τη ζωή του ανθρώπου. Κάθε κυματισμός της μοιάζει με τις φρούδες ελπίδες και τον κίνδυνο που διατρέχει.

-Αν σ’  έχει τσακίσει ο δόλος των ανθρώπων, προτίμα την ανταριασμένη θάλασσα.
-Να προτιμάς το θολό βυθό, παρά το βούρκο των ανθρώπων. 
-Στο βυθό αν σεβαστείς τον χρόνο και τον τόπο, μπορεί να ανταμώσεις εκπλήξεις ευχάριστες. Στους ανθρώπους αν σπαταλήσεις χρόνο και τόπο μπορεί να συναντήσεις απογοήτευση.
-Και εσύ που περίμενες χρόνους πολλούς και αιώνες την αγάπη σου, να γυρίσει στον τόπο όπου σου υποσχέθηκε, μην καρτεράς, δεν θα γυρίσει, Έχει ρίξει άγκυρα σε άλλα λιμάνια. Γι’ αυτό σβήσε το κερί της αγάπης που κρατούσες, σβήσε τη φλόγα από την καρδιά και κοίτα ποιο ψηλά.

Και πιο ψηλά από τη θάλασσα, εκεί στα βουνά και στους λόφους, εκεί που η αντίθεση της φύσης βασιλεύει, εκεί σιωπούν οι ασφόδελοι, οι σκίνοι, πιο εκεί τα χαμομήλια, οι αλισφακιές και οι ρίγανες. Ταπεινοί θάμνοι που δέχονται τη μέρα και τη νύχτα αδιαμαρτύρητα. Και μαζί μ’ αυτά αγναντεύουμε τη θάλασσα, την αφροκυματούσα, την απρόβλεπτη, την άλλοτε σκοτεινή και την άλλοτε λάμπουσα καθώς καθρεφτίζεται αιμόφυρτος ο ήλιος.

Σημείωση: Το ταπεινό μου κείμενο, αφιερώνω με την αγάπη μου στους συμμαθητές μου, του Επτατάξιου Εσπερινού Γυμνασίου Ρόδου (του Βενετοκλείου).