Ένας νόμος που άργησε

Γράφει

ο Θάνος Ζέλκας

Εδώ και αρκετά χρόνια προσπαθούμε να εναρμονιστούμε με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες στη νομοθεσία για την απαγόρευση του καπνίσματος.

Ο νόμος θεσπίστηκε εδώ και χρόνια αλλά ποτέ σχεδόν δεν εφαρμόστηκε μέχρι πριν λίγες ημέρες, διότι πάντα στο τέλος επικρατούσε η “ανατολίτικη” νοοτροπία μας. Η ουσία είναι πως στα μάτια των υπόλοιπων κρατών που το εφάρμοσαν εδώ και πάνω από μια δεκαετία φαντάζαμε πάλι ως οι απροσάρμοστοι, αντιδραστικοί, κακομαθημένοι του Νότου.

Φαίνεται όταν πρόκειται για την καλοπέρασή μας δεν μας απασχολεί η άποψη των υπολοίπων. Μόνο όταν μας θίξουν πάνω σε θέματα που θεωρούμε ταμπού εγείρεται η εθνική μας συνείδηση. Είναι κι αυτό μέρος του “ανατολίτη” που δεν τον αγγίζουν οι νόμοι όταν τους παραβιάζει εκείνος, αλλά παράλληλα θέλει να τιμωρούνται παραδειγματικά όσοι παρανομούν εις βάρος του.

Είναι κακό το κάπνισμα; Προφανώς. Κάνει κακό σε όσους εισπνέουν τον καπνό των άλλων; Ναι, και είναι αποδεδειγμένο. Άρα ορθά η Πολιτεία λαμβάνει μέτρα προκειμένου να προστατέψει τη δημόσια υγεία, ως οφείλει. Η κουβέντα θα έπρεπε να είχε λήξει εδώ και να μην μεταφερόταν όλη αυτή η μουρμούρα σε δημόσια διαβούλευση. Ο Νομοθέτης ορθά έπραξε και οφείλει όλος ο υπόλοιπος κρατικός μηχανισμός να φροντίσει για να τηρηθεί ο νόμος όπως και όλοι οι υπόλοιποι.

Γιατί δεν διαμαρτύρεται κάποιος για την παραβίαση του κόκκινου σηματοδότη στους δρόμους; Σκεφθείτε να υπήρχαν οι “μάγκες” που δεν έδιναν καμία σημασία και γίνονταν οι δρόμοι πεδίο μάχης και μάλιστα υπό την ανοχή του κράτους. Καθημερινά θα θρηνούσαμε θύματα στους δρόμους και θα βγαίναμε από τα σπίτια μας με την ελπίδα να επιστρέψουμε πίσω σώοι. Γιατί είναι λιγότερο κακός αυτός ο νόμος;

Αφού εξαιτίας των σηματοδοτών καθυστερούμε στη δουλειά μας, καταναλώνουμε περισσότερο καύσιμο και χάνουμε την ψυχραιμία μας που κάποιοι δεν έχουν τα αντανακλαστικά των οδηγών της φόρμουλα.

Προφανώς εκεί κατορθώνουμε να κάνουμε μια λίγο πιο σύνθετη σκέψη, ότι δηλαδή σε περίπτωση που δεν εφαρμοστεί ο νόμος, κάποιος θα χάσει τη ζωή του ή στην καλύτερη θα καταλήξει με πολύ σοβαρά τραύματα σε κάποιο νοσοκομείο. Στην περίπτωση του αντικαπνιστικού νόμου, επειδή οι συνέπειες φαίνονται μετά από αρκετό διάστημα, δεν είμαστε σε θέση ακόμη να κάνουμε μια σκέψη παραπάνω.

Υπάρχει επιπλέον κι ένας παράγοντας που ελάχιστοι έχουν θίξει. Ο παράγοντας εργαζόμενος. Σε άλλες περιπτώσεις η κοινή γνώμη τάσσεται υπέρ του εργαζομένου σε βαριές και ανθυγιεινές εργασίες. Σε αυτή την περίπτωση οι “θεριακλήδες” φαίνεται πως δεν νοιάζονται ιδιαίτερα αν κάποιος που εργάζεται σε έναν χώρο που σε όλο το οκτάωρό του είναι γεμάτο καπνό και καταστρέφει καθημερινά την υγεία του. Κι εδώ επικρατεί το “ανατολίτικο” στοιχείο που λέει ότι αν δεν του αρέσει, να πάει να δουλέψει αλλού. Φυσικά αν επρόκειτο για το παιδί του, θα έφταιγε το ανάλγητο κράτος που δεν το προστάτεψε.

Όπως κι αν εξεταστεί το θέμα στο τέλος δικαιώνεται αυτός ο νόμος. Άρα καλώς έχει ληφθεί και καλά θα κάνει να παραμείνει σε ισχύ. Είναι κάτι που μακροπρόθεσμα μόνο καλό μπορεί να προκαλέσει. Χρειάζεται μόνο μια μικρή περίοδος προσαρμογής και απόλυτη εφαρμογή του νόμου από όλους. Όπως επίσης και ίδια αντιμετώπιση σε όλους τους παραβάτες ούτως ώστε να ισχύσει το κράτος δικαίου.

Μήπως ήρθε τελικά η ώρα να ωριμάσουμε ως λαός και να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε μόνο με γνώμονα την προσωπική μας καλοπέραση; Μήπως κάποτε πρέπει να λάβουμε υπόψη και τις συνέπειες που έχει η μη λήψη μέτρων κάποιων κακών συνηθειών μας; Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να περάσουμε στην εποχή που το κοινό καλό θα υπερτερήσει από τα προσωπικά μας καπρίτσια;