Αγανακτώντας  ...σιωπηρά

Γύρω σου παντού άνθρωποι πιεσμένοι, θυμωμένοι, εξαντλημένοι, απογοητευμένοι, εγκλωβισμένοι σε μια ρουτίνα που δεν «χωράει» τη ζωή τους, έτσι όπως θα την ήθελαν.

Ακροβατούν ανάμεσα στις υποχρεώσεις και τις επιθυμίες τους. Παλεύουν να μην καταρρεύσουν, να μην παραιτηθούν. Πείθουν τον εαυτό τους ότι τα μπορούν όλα, ότι τα αντέχουν όλα…! Μέσα τους, ωστόσο, όλα μοιάζουν να κρέμονται από μια αόρατη κλωστή… Μια τόσο λεπτή ισορροπία συγκρατεί τα πάντα εντός τους: το λογικό με το παράλογο, την αλήθεια με το ψέμα, την οργή με τη σιωπή, την αντίδραση με τη συνενοχή.

Υπάρχουν, λοιπόν, και εκείνοι που αγανακτούν, αλλά δεν το δείχνουν. Προτιμούν να φιμώσουν ό,τι θα μπορούσε να ανατρέψει τα πάντα στη ζωή τους. Φοβούνται τις παράπλευρες απώλειες. Φοβούνται το «πάλι από την αρχή». Φοβούνται τις αντιδράσεις και τα σχόλια των άλλων.

Προσπερνούν, δικαιολογούν, εκλογικεύουν, αναβάλλουν αποφάσεις. Κι όσο δεν μιλούν έξω τους, τόσο πιο πολύ νιώθουν την καταπίεση να διαπερνά το «είναι» τους. Ψάχνουν να βρουν, ωστόσο, παρηγοριά σε υποκατάστατα, καταφύγιο σε ό,τι τους κάνει να ξεχνιούνται.

Βλέπουν άλλους να τολμούν και αναρωτιούνται πώς μπορούν να ρισκάρουν να χάσουν τις συνήθειές τους, τα κεκτημένα τους, τα δεδομένα τους. Απορούν με την «επιπολαιότητά» τους, παρόλο που μέσα τους βαθιά μπορεί να τη «ζηλεύουν». Πώς να είναι άραγε να είσαι ελεύθερος να φεύγεις από οτιδήποτε δεν σε κάνει ευτυχισμένο και πλήρη; Πώς να είναι να αφήνεις πίσω σου καταστάσεις και ανθρώπους που δεν σου κάνουν πια καλό (ίσως ούτε εσύ σε εκείνους); Πώς να είναι άραγε να μη φοβάσαι να ξαναρχίζεις από το μηδέν;
 

Όσο και να το καθυστερείς, η αναμέτρηση με τον εαυτό σου αργά ή γρήγορα θα γίνει. Οι αναγνωρίσεις, οι παραδοχές, οι συνειδητοποιήσεις δεν υποτάσσονται στην ανοχή και στη σιωπή. Δεν μπορείς να κρυφτείς από τις μύχιες σκέψεις σου. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον απολογισμό της διαδρομής σου. Τι έκανες και τι δεν έκανες. Τι είπες και τι δίστασες να πεις. Τι ονειρεύτηκες και πόσο μακριά κατέληξες.

Έχεις το απόλυτο δικαίωμα να αγανακτείς και να το δείχνεις, να το δηλώνεις. Έχεις το δικαίωμα να αμφισβητείς, να διεκδικείς, να απαντάς. Η αλήθεια δεν περιορίζει, αλλά δυναμώνει και απελευθερώνει. Η σιωπή μπορεί να είναι προσέγγιση κατά συνθήκη, προσωρινή επιλογή, αλλά όχι στάση ζωής.  Δεν ξεχνάς με τη σιωπή. Εξακολουθείς και θυμάσαι, εξακολουθείς και αγανακτείς.

Πριν, λοιπόν, «θάψεις» ό,τι σε βαραίνει, ζύγισε το κόστος το ψυχικό. Ξεκίνα να ψάχνεις τι ακριβώς φταίει, ξεκίνα να θες να το αλλάξεις, ξεκίνα να μιλάς. Μη σε νοιάζει αν θα σε «βαφτίσουν» υπερβολικό, γκρινιάρη ή επαναλαμβανόμενο. Αρκεί που μιλάς (!), που επικοινωνείς και είσαι σε επαφή με την καλύτερη και πιο αυθεντική εκδοχή σου. Αρκεί που νιώθεις ότι ζεις και όχι ότι «φυτοζωείς»…

Η «σιωπή» ως αντίδραση σού «καίει τα σωθικά σου»! Μαζεύεις κι άλλο θυμό, κι άλλη οργή και απογοήτευση. Επανέρχεσαι στο ίδιο σημείο ξανά και ξανά. Όλο στους ίδιους φαύλους κύκλους.

Ώσπου δεν αντέχεις άλλο. Δεν αντέχεις να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, δεν αντέχεις να ανέχεσαι άλλο, δεν μπορείς να εθελοτυφλείς ή να στρουθοκαμηλίζεις άλλο. Και ξαφνικά βρίσκεις περίσσιο θάρρος και λες τώρα ή ποτέ. Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία να βρεις τη δύναμη να αποτινάξεις την παλιά σου ζωή. Κάθε μέρα μπορεί να γίνει η ανατροπή, αρκεί να το επιδιώξεις… Αρκεί να τολμήσεις να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου και να αρχίσεις να ξεφορτώνεσαι το πλεονάζον βάρος, εκείνο που σε περιορίζει, σε αλλοτριώνει και σε απομυζά! Ίσως τότε μόνο παύσει η αγανάκτηση και επέλθει επιτέλους η πολυπόθητη γαλήνη…