Προσδοκίες που  σε παγιδεύουν...

Όσο κι αν προσπαθείς να είσαι ρεαλιστής, όσο κι αν υπενθυμίζεις στον εαυτό σου να παραμείνεις προσγειωμένος, σχεδόν πάντα καταφέρνει να βρει χώρο η προσδοκία και να ευδοκιμήσει.

Αφήνεις ένα μικρό περιθώριο –που ίσως έχεις πολύ ανάγκη- για εκείνη την ανατροπή, εκείνη την υπέρβαση, εκείνο το «απίθανο» ή «ανέφικτο» που τόσο θα ήθελες να συμβεί.

Ακροβατείς ανάμεσα στη λογική και την επιθυμία, την επιφυλακτικότητα και τον παρορμητισμό, το τιθασευμένο και το ανεξέλεγκτο. Εκλογικεύεις συνεχώς και θέλεις να προστατεύεσαι, αλλά ξέρεις μέσα σου ότι θες το παραπάνω, το άλλο, το ιδεατό…

Είναι φορές που παγιδευόμαστε στις ίδιες μας τις προσδοκίες. Νιώθουμε ότι είμαστε σε μια ατέρμονη αναμονή και προσμονή για εκείνο που τελικά δεν έρχεται… Πιάνουμε τον εαυτό μας να περιμένει την αλλαγή και προσπερνάμε τις ενδείξεις για το αντίθετο. Υιοθετούμε –χωρίς κανείς να μας το ζητήσει- το ρόλο του «σωτήρα», του υποστηρικτή, του συμβούλου περιμένοντας κάτι να βελτιωθεί. Η απογοήτευση καραδοκεί, αλλά κάθε φορά περιμένουμε την επόμενη που υποθέτουμε ότι θα είναι η καλύτερη.

Οι προσδοκίες εμπεριέχουν την ελπίδα, την πίστη στο εκάστοτε σενάριο που έχουμε φτιάξει στο δικό μας μυαλό. Αποκαλύπτουν τα βαθύτερα θέλω μας και προδίδουν τις μη λογοκριμένες επιθυμίες μας. Ίσως να είναι το πιο ειλικρινές κομμάτι μας απέναντι στους φόβους, τα άγχη και τις ανασφάλειές μας. Ίσως, συνδέονται με την παιδική και εφηβική αφέλεια και αθωότητα, όπου ακόμη εμπιστευόμασταν περισσότερο το ένστικτο, τον ενθουσιασμό.

Σε όλους μας –συνειδητά και μη- ξυπνούν οι προσδοκίες. Αυτό από μόνο του είναι θεμιτό και φυσιολογικό. Το ζήτημα είναι να μην μας υπονομεύουν, να μη μας καθορίζουν, να μη μας «κατευθύνουν». Να μπορείς να τις αναγνωρίζεις και να τις διαχειρίζεσαι, να τις ελέγχεις. Να μην παρασύρεσαι από φρούδες ελπίδες ή ψευδαισθήσεις.

Να μη νοθεύεις τα συμπεράσματά σου, τις ερμηνείες σου για τους ανθρώπους και τα γεγονότα. Πολλές φορές οι προσδοκίες μας επηρεάζουν το «νόημα» που προσδίδουμε σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Περιμένουμε και απογοητευόμαστε…και πάλι από την αρχή…

Όταν κάτι το θες πολύ, δεν δέχεσαι εύκολα οτιδήποτε δεν θα ταίριαζε με τη δική σου «τοποθέτηση» ή προσέγγιση. Αγωνιάς να δεις κάπου παρακάτω αυτό για το οποίο τόσο ανυπομονούσες. Ταράζεσαι, αναστατώνεσαι, ματαιώνεσαι όταν τελικά δεν φτάνει ποτέ. Ωστόσο, είναι σημαντικό να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι όταν κάτι δεν «κυλάει» αβίαστα, δεν χρειάζεται να επιμένουμε τόσο άκαμπτα και επίμονα. Τίποτα δεν εκβιάζεται και τίποτα δεν γίνεται με το ζόρι.             

Για να διαχειριστεί κανείς τις προσδοκίες του, το πρώτο βήμα είναι να τις αναγνωρίζει, να τις παραδέχεται, αλλά και να τις διαχωρίζει από την πραγματικότητα. Ο μόνος τρόπος για αυτό είναι να αξιολογείς συχνά τα δεδομένα σου και να μην εθελοτυφλείς. Να είσαι πάντα έτοιμος για τυχόν απογοητεύσεις, χωρίς αυτό να καταρρακώνει το «είναι» σου.

Χρειάζεται δύναμη και θάρρος να δεις κατάματα τις προσδοκίες που διαψεύστηκαν.
Το καλό με κάθε «τέλος» και απογοήτευση είναι ότι κάπου παρακάτω η ζωή συνεχίζεται και μια νέα αρχή σε περιμένει και πάλι… Πιο «σοφό», πιο ώριμο, πιο ρεαλιστό.

Αυτό σαφώς δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε και να οραματιζόμαστε. Δεν χρειάζεται να πάμε στο άλλο άκρο.

Η προσδοκία δεν πονάει αν ξέρεις να προετοιμάζεσαι συνεχώς: απέναντι σε κάθε πιθανό εμπόδιο, σε κάθε πιθανό τέλος. Η προσδοκία χωράει στη ζωή όλων μας αρκεί να μην της επιτρέψουμε να μας εγκλωβίσει σε αυταπάτες, σε φρούδες ελπίδες ή σε εμμονές.

Καθετί «υγιές» άλλωστε ρέει αβίαστα και αυθεντικά, χωρίς μεθοδεύσεις και καθοδηγήσεις. Οι προσδοκίες συνήθως αποκαλύπτουν πολλά περισσότερα για μας τους ίδιους παρά για όσα μας πλαισιώνουν… Είναι δικές μας προβολές, δικές μας πεποιθήσεις και προτιμήσεις… δικά μας αδύναμα σημεία και άγχη...

Παρόλα αυτά, ίσως είναι αρκετό να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι πέρα και πάνω από την όποια προσδοκία, στο τέλος πάντα θα καταλήγουμε στην «αλήθεια», χωρίς ωραιοποιήσεις, δικαιολογίες και υπεκφυγές…