Τρίαθλο, καθημερινότητα, δρόμοι και πεζοδρόμια στο νησί της Ρόδου

Γράφει η Ελένη Ν. Καραγιάννη
Αθλήτρια Τριάθλου, Απόφοιτη Τμ. Μεσογειακών Σπουδών Πανεπιστημίου Αιγαίου

 

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μία τάση των πολιτών της Ρόδου να προσανατολίζονται σε δράσεις εκτός των σπιτιών τους είτε οργανωμένα είτε μεμονωμένα.  

Παρατηρούμε πολίτες να συμμετέχουν είτε ως εθελοντές είτε ως αθλητές σε δράσεις αθλητικού ενδιαφέροντος και αθλητικές διοργανώσεις από φορείς όπως ο ΣΕΓΑΣ ή ο “Απόλλων” Σύλλογος Τριάθλου Ρόδου.  

Όντας μέλος του Συλλόγου “Απόλλων” Τριάθλου Ρόδου έχω συμμετάσχει κι εγώ σε διάφορους αγώνες στο νησί της Ρόδου και πιστεύω πως η μεταγνώση που αποκτάται από αυτή την ενασχόληση αξίζει να μεταλαμπαδευτεί στους επόμενους προκειμένου να εξελιχθεί το άθλημα.  

Το τρίαθλο το άθλημα με το οποίο ασχολούμαι τα τελευταία δέκα (10) χρόνια είναι ένα άθλημα κυρίως αντοχής κι επιμονής.  Θα πρέπει όσοι ασχολούνται με αυτό να κάνουν προπονήσεις σε τρία αθλήματα ξεχωριστά ή και συνδυαστικά με την κολύμβηση, το ποδήλατο και το τρέξιμο.  Η επίδοση εξαρτάται από τον χρόνο που αφιερώνει κάποιος στην προπόνηση.  Συνεπώς η καθημερινότητα ενός αθλητή θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και την ανάλογη προπόνηση.  Η Ρόδος ενδείκνυται για το άθλημα αυτό. 

Το κλίμα της Ρόδου είναι ήπιο μεσογειακό, οι θάλασσές της καθαρές και οι δρόμοι της ενώνουν πολλά χωριά και περιοχές όπου μπορεί ο εκάστοτε τριαθλητής  ή μεμονωμένος ποδηλάτης να πραγματοποιήσει την προπόνησή του.  

Στην καθημερινή ή εβδομαδιαία προπόνηση του τριαθλητή η κολύμβηση, το ποδήλατο και το τρέξιμο είναι πρωταγωνιστές.

Ένας πολίτης ο οποίος λοιπόν αθλείται καθημερινά ή έχοντας ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα προπονήσεως στους δρόμους αντιλαμβάνεται καλύτερα όσο κανένας άλλος την καθημερινότητα του πολίτη από την άποψη της πόλης.  Οι υποδομές, η καθαριότητα στους δρόμους, η οδοποιία, η οδική συμπεριφορά, τα πεζοδρόμια, ο φωτισμός είναι οι «μάχες» του τριαθλητή κάθε μέρα προκειμένου να πραγματοποιήσει την προπόνησή του.

Τα δημοτικά κολυμβητήρια ενδεχομένως να μην υφίστανται.  Οι δρόμοι όταν κυκλοφορεί με το ποδήλατό του μπορεί να έχουν  μία επικίνδυνη λακκούβα ή να εμφανισθεί κάποιος ριψοκίνδυνος και ασυνείδητος οδηγός που θα θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή του τριαθλητή – ποδηλάτη. 

Ο φωτισμός είναι επίσης σημαντικός.  Ένας αθλητής, προγραμματίζει τον τρόπο ζωής του, τη διατροφή του και  ολόκληρο το πρόγραμμά του έτσι ώστε να βρει χρόνο για προπόνηση.  Μπορεί να είναι κάποιος γιατρός, μηχανικός, επαγγελματίας ή και μητέρα εργαζόμενη.  Συνεπώς χρόνος υπάρχει κυρίως τις βραδινές ώρες. 

Εκεί ο τριαθλητής δίνει εκτός από τη δύσκολη μάχη της αντοχής του σώματός του μετά το καθημερινό του πρόγραμμα, δίνει και τη μάχη με τους δρόμους και τα πεζοδρόμια.  Πεζοδρόμια στα οποία δεν μπορεί  σε πολλά σημεία να περπατήσει πόσω μάλλον να τρέξει πολλές φορές χωρίς φωτισμό.  

Συναντάμε κάποια φιγούρες που τρέχουν στους δρόμους με φωσφοριζέ γιλέκα και ρούχα. Ναι, αυτοί είμαστε, οι τριαθλητές στη μάχη του δρόμου με την προπόνηση.  

Για τους ποδηλατόδρομους τι να πει κανείς... Κι αυτοί ανύπαρκτοι.
Πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι που έχουν διοργανωθεί δεκάδες αγώνες τριάθλου στο  νησί μας με μεγάλη επιτυχία από τον Σύλλογο Τριάθλου Ρόδου “Απόλλων” και με διεθνείς συμμετοχές, κάτω από τέτοιες συνθήκες.

Το νησί της Ρόδου ενδείκνυται για αγώνες τριάθλου αλλά δεν έχει υποδομές.  Το τρίαθλο είναι ένα άθλημα που αναπτύσσεται συνεχώς σε διεθνές επίπεδο και γιατί όχι και στο νησί μας, εφόσον αναπτυχθούν ποιοτικά οι υποδομές του νησιού.