Περασμένα μεγαλεία... Η πορεία του Γιάννη Φωτεινού

 

Γράφει ο Δημήτρης Δραγάτης

 

Συνήθιζαν να τον φωνάζουν και ...αλόγα» και αυτό επειδή έτρεχε συνεχώς στον αγωνιστικό χώρο χωρίς να κουράζεται! Αυτός ήταν ο αξέχαστος Γιάννης Φωτεινός, ένας ακόμα παίκτης που άφησε τη σφραγίδα του στο Δωδεκανησιακό ποδόσφαιρο. Οι παλιότεροι θα θυμούνται πολύ καλά ότι ήταν ένας παίκτης με φοβερά πνευμόνια που λέμε. Δεν κουραζόταν ποτέ. Και όμως η εξωγηπεδική του ζωή δεν ήταν και η καλύτερη για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Και έπινε και κάπνιζε. Παρόλα αυτά άπαντες ήξεραν ότι όταν έμπαινε μέσα στο γήπεδο ήταν ένας άλλος άνθρωπος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχε το ρόλο του …χαμάλη. Αναλάμβανε πάντα όλες τις πολύ δύσκολες αποστολές. Ήταν ο κλασικός «κόφτης», ο προσωπικός «φρουρός» μεγάλων ονομάτων και πολλές φορές αυτός που μπορούσε να …σερβίρει ένα έτοιμο γκολ στους συμπαίκτες του και να τους κάνει ήρωες. Έκανε όλη την αθόρυβη δουλειά…

Ο Γιάννης Φωτεινός γεννήθηκε το 1942 στη Ρόδο και σε αντίθεση με τον …κανόνα της εποχής που ήθελε τους γονείς να μην αφήνουν τα παιδιά τους να παίζουν ποδόσφαιρο, ήταν πολύ τυχερός καθώς οι δικοί του δεν έφεραν καμία απολύτως αντίρρηση. Στα γράμματα δεν ήταν καλός και έτσι πήγε σχολείο μέχρι τη Γ’ Γυμνασίου. Έτσι αφού οι γονείς του είδαν ότι το παιδί τους ήταν …άρρωστο με το ποδόσφαιρο όχι μόνο δεν τον επέπληξαν αλλά τον ενθάρρυναν κιόλας να κάνει αυτό που αγαπάει. Ο πατέρας του ο Μιχάλης μάλιστα, αν και ποτέ του δεν είχε ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο οργανωμένα, δεν έχανε παιχνίδι του Διαγόρα. Πήγαινε στην εξέδρα κρατώντας μολύβι και χαρτί και κρατούσε σημειώσεις με τα λάθη που είχε κάνει για να του τα αναλύσει μετά τον αγώνα στο σπίτι! Μπορεί να μην έπαιξε μπάλα, ωστόσο είχε αυτό που λέμε ποδοσφαιρικό …μάτι. Ο κυρ Μιχάλης ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση και ήταν ένας άνθρωπος που έκανε αισθητή την παρουσία του κυρίως λόγω της βροντερής φωνής που διέθετε.

Το πρώτο δελτίο
Το πρώτο του δελτίο το έκανε στον Διαγόρα στην ηλικία των 12 ετών, στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Πήγε αρχικά στην παιδική ομάδα και από εκεί λίγο αργότερα προωθήθηκε στην ανδρική. Ήταν δεν ήταν 16 ετών, πολύ μικρός δηλαδή. Ο Διαγόρας τα χρόνια εκείνα κατάφερε να ανέβει στην  Β’ Εθνική Κατηγορία στην οποία έμεινε φυσικά για πολλά χρόνια. Ο ίδιος ο Γιάννης Φωτεινός σε συνέντευξή του στον γράφων αυτού του αφιερώματος πριν από αρκετά χρόνια είχε πλέξει το εγκώμιο του Γιάννη Παυλίδη που ήταν από τα μεγάλα ονόματα που διέθετε ο «γηραιός» τα χρόνια εκείνα. Είχε πει λοιπόν:

«Ο Διαγόρας τα χρόνια εκείνα έγινε ακόμα καλύτερος όταν ήρθε στην ομάδα ο Γιάννης Παυλίδης. Ήταν μεγάλη υπόθεση καθώς επρόκειτο για ένα μεγάλο σέντερ μπακ. Τον Γιάννη τον παρακαλούσανε να πάει στην ΑΕΚ αλλά δεν τον έδινε ο Ροδιακός». Ενώ το σχόλιο που είχε κάνει για εκείνη τη Β’ Εθνική ήταν το ακόλουθο:
«Κάτι σημερινές ομάδες Α’ Εθνικής είμαι σίγουρος ότι εμείς τότε θα τις παίζαμε για πλάκα. Υπήρχαν τότε πολύ δύσκολες έδρες. Το Περιστέρι, τα Γιάννινα, η Λαμία. Υπήρχε μεγάλος φανατισμός και όλοι οι παίκτες ήταν δυνατά παιδιά. Μετρούσε πάρα πολύ η έδρα. Όλα τα γήπεδα ήταν γεμάτα. Ποτέ δεν παίζαμε με άδειες εξέδρες…»

Το στρατιωτικό και η …Δράμα…
Το 1960 ήρθε η στιγμή να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Παρουσιάστηκε στην Κρήτη όπου έκανε τη βασική του εκπαίδευση και από εκεί πήγε στην Ελευθερούπολη της Καβάλας όπου και του ήρθε μετάθεση για τη Σωματική Αγωγή έξω από την Αθήνα. Συγχρόνως τον ενημέρωσαν ότι πρέπει να βγάλει και τα ΛΥΒ της Δράμας όπου και αποφάσισε να πάει πρώτα. Στη Δράμα πέρασε πολύ καλά και για να διατηρήσει μάλιστα τη φόρμα του έκανε προπονήσεις με την τοπική Δόξα. Είχε πολύ καλές σχέσεις με τον διοικητή της μονάδας και μια φορά βγήκε στην αναφορά για να ζητήσει 48ωρη άδεια προκειμένου να «κατέβει» στη Ρόδο για να βοηθήσει τον Διαγόρα που έδινε ένα κρίσιμο παιχνίδι.

Ο διοικητής του δεν τον πίστεψε καθώς θεωρούσε αδιανόητο από τη Δράμα να πάει στη Ρόδο και να επιστρέψει μέσα σε 48 ώρες καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν τα μέσα. Τελικά μετά από παρακάλια στο γραφείο του, τον άφησε και έτσι ο Φωτεινός ήταν παρών στην αναμέτρηση. Ο Διαγόρας κέρδισε και η διοίκηση έδωσε στον Φωτεινό ένα δώρο για να το δώσει στον διοικητή του και να τον ευχαριστήσει που του έδωσε άδεια. Ήταν μια …κούκλα, από αυτές που μιλούσανε και κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά τότε. Ο διοικητής που είχε μια μικρή κόρη, τρελάθηκε… Τον έκανε αμέσως λοχία χωρίς να δώσει εξετάσεις… Μια ακόμα καλή εμπειρία κατά τη διάρκεια της θητείας του, ήταν η συμμετοχή του στην Εθνική Ενόπλων. Ήταν κάτι το ξεχωριστό. Είχε συμπαίκτες τον Παπαϊωάννου, τον Μπαλόπουλο, τον Τακτικό, τον Σιμυγδαλά, τον Κρομμύδα, τον Οικονομόπουλο και άλλους.

Η συγχώνευση και ο Φοίβος
Κατά την απόλυσή του από τον στρατό είχε προτάσεις από ομάδες των Αθηνών για να συνεχίσει. Μια από αυτές, όπως ο ίδιος είχε πει παλιότερα, ήταν ο Παναθηναϊκός ο οποίος του είχε κάνει επίσημη πρόταση την οποία όμως ο Διαγόρας δεν είχε κάνει αποδεκτή. Έτσι έμεινε στους «κυανέρυθρους» μέχρι τη στιγμή της συγχώνευσης το 1967 μέσω της οποίας δημιουργήθηκε η Ρόδος. Η μοίρα δεν ήθελε να μείνει για πολλά χρόνια στην ομάδα αυτή. Την εποχή που ήρθε ο Κώστας Πολυχρονίου έγιναν επτά με οκτώ μετεγγραφές από την υπόλοιπη Ελλάδα. Ο Γιάννης Φωτεινός, μαζί με τους Κυπριώτη και Ρουτζιέρη ήταν οι ποδοσφαιριστές που δεν βρίσκονταν στα πλάνα και έτσι η συνεργασία σταμάτησε. Συνεπώς κατέληξε στον Φοίβο Κρεμαστής που ήταν νεοφώτιστος στη Β’ Εθνική Κατηγορία με προπονητή τον Κοσμά Σφυρίου και πρόεδρο τον Λευτέρη Καπότο.

Μια φορά σε ένα παιχνίδι με τη Ρόδο στο Εθνικό Στάδιο ήθελε να αποδείξει ότι κακώς τον είχαν διώξει και το αίμα του έβραζε. Έγινε μια φάση όπου πήρε την μπάλα από την άμυνα και πέρασε όποιον βρήκε μπροστά του. Έκανε μια σέντρα – σουτ, η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι και ο Κουτσούκος με μεφαλιά πέτυχε το 0 – 1. Πέρασε μπροστά από τον πάγκο της Ρόδου και έκανε μια χειρονομία, προφανώς όχι καλή. Του έγινε και μήνυση για αυτό αλλά αργότερα το επεισόδιο δεν έλαβε έκταση και σταμάτησε εκεί. Στον Φοίβο έμεινε για μια περίοδο περίπου τριών ετών, κατά τη διάρκεια των οποίων είχε δημιουργήσει μια πολύ ωραία τριπλέτα στα χαφ μαζί με τον Δράκο και τον Παπαοικονόμου. Αργότερα ο Γιώργος Αχιολάς μεσολάβησε για να επιστρέψει στη Ρόδο. Ο πατέρας του δεν ήταν σύμφωνος, ωστόσο ο ίδιος πήγε αλλά η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μπόρεσε να μπει στο κλίμα της ομάδας. Στα 34 του, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1980 είχε και ένα ατύχημα με το μηχανάκι και έτσι πήρε την απόφαση να «κρεμάσει» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια».

Η φανέλα με το Νο6 και η αφοσίωση του πατέρα
Ο Γιάννης Φωτεινός όλα τα χρόνια αγωνίζονταν στη μεσαία γραμμή και μάλιστα είχε συνέχεια στην πλάτη το Νο 6. Από μικρό παιδί. Αυτός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ποδοσφαιρική του καριέρα ήταν ο πατέρας του ο οποίος ασχολούνταν πάρα πολύ μαζί του. Τον ξύπναγε στης 7 η ώρα το πρωί και τον έβαζε να κάνει γύρους με χρονόμετρο. Έκανε και ατομική προπόνηση και για τον λόγο αυτό διέθετε τρομερή φυσική κατάσταση.

Με τη Ρόδο (καθήμενος πρώτος από τα αριστερά) όταν δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το 1967
Με τη Ρόδο (καθήμενος πρώτος από τα αριστερά) όταν δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το 1967
Ο Γιάννης Φωτεινός ήταν ο ποδοσφαιριστής που αναλάμβανε δύσκολους ρόλους στον αγωνιστικό χώρο
Ο Γιάννης Φωτεινός ήταν ο ποδοσφαιριστής που αναλάμβανε δύσκολους ρόλους στον αγωνιστικό χώρο
Με τους συμπαίκτες του Ασπράκη και Σβύνο. Διακρίνεται στα αριστερά
Με τους συμπαίκτες του Ασπράκη και Σβύνο. Διακρίνεται στα αριστερά