«Προσκύνημα στους Aγίους Τόπους, Δεύτερο δώρο Θεού»

Γράφει ο
Δανιήλ Σπάρταλης

Ένα νέο βιβλίο – έκτο στη σειρά – έρχεται να προστεθεί στην πλούσια συγγραφική παραγωγή του Χριστόφορου Αδαμόπουλου.
Δικός μας άνθρωπος ο συγγραφέας. Μισός Μεσσήνιος (Διαβολίτσι, ο τόπος του), μισός Ροδίτης. Εδώ, στον τόπο μας, μπολιάστηκε το πνευματικό αυτό δεντρί. Εδώ, και στα τότε δικά του νιάτα.

Εδώ, συγγένεψε με ό,τι από τα καλύτερα «μπόλια» είχε να του δώσει και του προσφέρει η Ρόδος. Τη μητέρα των παιδιών του. Κι έπιασε ο νεαρός όρπηκας, το μικρό εκείνο δενδρύλλιο κι έγινε, μ’ εμάς, ομόαιμο δέντρο. Ρίζωσε αυτό και ψήλωσε. Κι άπλωσε τα κλαριά του ν’ αγκαλιάσει στον ίσκιο και τη δροσιά του, εκείνους κι όσους επιθυμούν να γευθούν τον πλούσιο πνευματικό του καρπό και να δροσισθούν με τους ευωδιαστούς του χυμούς.

Δύο τίτλους έδωσε ο συγγραφέας στο καινούργιο του πόνημα, «Προσκύνημα στους αγίους Τόπους» και «Δεύτερο δώρο Θεού».
Και στα δύο, στις 180 τόσες σελίδες, πλούσιο είναι σ’ έγχρωμες κι όμορφες φωτογραφίες. Αλλά και με μία σεμνή κι αγαπητική αφιέρωση, αυτού του ογδοηκονταετούς συγγραφέως. Και σε ποιον, παρακαλώ; Παρά εις την ιερή μνήμη των γονιών του, μα και στις δύο κρυφές του αγάπες: Στις δύο, πολύ χαριτωμένες, Ευδοκία και Πετρίνα, τις όμορφες κι αγαπημένες του, εγγονούλες!
Ταπεινός ο λόγος τού Αδαμόπουλου. Απλός πολύ και καθόλου επιτηδευμένος, εξεζητημένος ή προσποιητός. Δίχως ανιαρές «κορδέλες» και βασανιστικούς, πολύπλοκους πλατειασμούς.

Από το πρώτο του κιόλας βιβλίο, «Το δικό μου Μνημόνιο», που εκδόθηκε το 2011 μέχρι και το τελευταίο, τον Οκτώβριο του 2019 (σχεδόν κάθε δύο χρόνια και καινούργιο!). Τον συγγραφέα τον χαρακτηρίζει μια λακωνικότητα στη διήγηση και την περιγραφή, όπως και μία αναμφισβήτητη σαφήνεια. Λόγος στρωτός, χωρίς έπαρση, δίχως ανώφελους βερμπαλισμούς. Η γραφή, αυτή του η πορεία, σε οδηγεί στα δικά του τα μοναδικά μονοπάτια, που σε φέρνουν κατάντικρυ στο κάθε δικό σου εφήμερο ή και βαθύτερο προβληματισμό και σκέψη. Διηγείται, θαρρείς, όπως ένας πολύ καλά καταρτισμένος ξεναγός, σε τόπους πολλές φορές πρωτόγνωρους, σε ράχες βουνών, σε κάμπους και θάλασσες πότε φουρτουνιασμένες κι άλλοτε καταγάλανες, έτσι που ν’ αγκαλιάζει ο ουρανός τη γη. Σε κατευθύνει σε ατραπούς και σ’ ερήμους, τις οποίες, ή, κάποτε, ο ίδιος επισκέφθηκε κι έτσι ζωντανεύουν οι αναμνήσεις σου, ή, πάλιν, και σε άλλες, που εσύ, παντελώς αγνοείς και μ’ αυτόν τον τρόπο, γίνεσαι μαζί του, ένας συνταξιδιώτης και χαίρεσαι αυτό το δικό σας οδοιπορικό.

Τον Αδαμόπουλο, ακόμα, τον χαρακτηρίζει μια ιδιαίτερη και έντονη, θα πρόσθετα, αγάπη και ευαισθησία σε ό,τι ελληνικό. Σε κάθε παραδοσιακό και σε όποιο ελληνορθόδοξο, που και αποτελεί τη συνισταμένη· αυτόν τον βασικό κορμό του πνευματικού δικού του καρπού. Που σαν αγάπης αντίδωρο, δίχως ιδιοτέλεια και χωρίς καύχηση το προσφέρει στο αναγνωστικό του κοινό.
Εκτός από το χάρισμα του καλού αφηγητή, είναι κι ένας ξεχωριστός και ιδιαίτερος «ποιητής». Οι σελίδες, 63-69, φέρνουν τον αναγνώστη ίσαμε τη «Λαύρα του αγίου Σάββα»...

Εκεί, μέσα στην καυτή έρημο τής Ιουδαίας! Και, οι σελίδες αυτές, πραγματικά, αποτελούν ένα δικό του, ξεχωριστό ποίημα. Και, καθόλου δεν θα δυσκολευθώ να ειπώ αριστούργημα. Κι έτσι, αληθινά, είναι.
Γράφει ο Αδαμόπουλος: «Το φαράγγι αυτό αποτέλεσε τον αυλό, την φλογέρα τού Θεού!»... «Είναι ένα μακρύ σουραύλι απ’ όπου βγαίνουνε οι ουράνιοι ήχοι!» Και παρακάτω πολύ ποιητικά σημειώνει: «Οι άνεμοι από τα τέσσερα σημεία τού ορίζοντα, ανάλογα από πούθε έρχονταν, άλλοτε χτυπάγανε κάθετα, άλλοτε πλάγια, άλλοτε χαλαρά κι άλλοτε δυνατά και βίαια στα βράχια...» Και συμπληρώνει: «Κάπως έτσι δημιουργήθηκε και η «Οχτάηχος» και τόσα άλλα ιδιόμελα τού Ιωάννου Δαμασκηνού και των άλλων μελωδών... τού Κοσμά, τού Στέφανου, τού Ανδρέα Κρήτης, τού Ξενοφώντος...»

Ο Χριστόφορος Αδαμόπουλος είναι ακόμη κι ένας εξαίρετος και πολύ καλός παιδαγωγός. Αν και σπούδασε δάσκαλος, εκεί στην ιδιαίτερη γη των γονιών του, στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως, ποτέ δεν άσκησε το επάγγελμα του εκπαιδευτικού. Αυτήν του την ιδιότητα, του δασκάλου, την κράτησε για τα... γεράματά του!

Και νά, που μας έρχεται τώρα, μέσα από τις σελίδες, στο «Δεύτερο δώρο Θεού» κι αποδεικνύεται ένας έξοχα καταρτισμένος... «Παραμυθάς!» Ένας, ιδιαίτερα πραγματικός και γλυκύτατος γέρο-Παππούς!

Το βιβλίο αυτό, που πλημμυρίζει από γονική και χριστιανική αγάπη – όπως και όλα τα προηγούμενα του συγγραφέα – δεν πρέπει να λείψει, όχι μόνον από τις βιβλιοθήκες μας, αλλά και από το ανήσυχο αναγνωστικό μάτι του κάθε φιλόμουσου και βιβλιόφιλου. Εξάλλου, κυκλοφορεί εκτός εμπορίου, όπως και τα προηγούμενα του συγγραφέα, ωσάν αγαπητική «πνευματική προσφορά» του ιδίου στους φίλους του. Η δε ιδιαίτερη τιμή, την οποίαν μου έκανε να είμαι ένας από τους πρώτους, τυχερούς αναγνώστες του, με καθιστά, αλήθεια σας λέγω, πολύ τυχερό. Και γι’ αυτό πολύ τον ευχαριστώ.