Πώς η συνεχής ένταση μας «διαβρώνει»...

Η φυσική κατάσταση του ψυχισμού μας είναι η «ισορροπία». Για όσο διάστημα ζούμε μέσα σε εντάσεις, πίεση, αβεβαιότητα, άγχος, ματαιώσεις και στεναχώριες, αυτή η ψυχική μας ισορροπία υπονομεύεται.

Σαφώς, και υπάρχουν πολλοί απρόβλεπτοι και αστάθμητοι παράγοντες που μπορεί να παίζουν το ρόλο τους σε κάποια γεγονότα και καταστάσεις. Ωστόσο, στο τέλος πάντα υπάρχει ένα συναισθηματικό «κομμάτι» που σχετίζεται με τη δική μας ερμηνεία, τη δική μας διαχείριση και παρέμβαση!

Όταν διαπιστώνουμε «φαύλους κύκλους» στη ζωή μας, καλούμαστε να πάρουμε κάποιες αποφάσεις. Τι μπορώ να αποφύγω; Τι μπορώ να αλλάξω; Από τι μπορώ να απαλλαγώ; Τι αφήνω να επαναλαμβάνεται στη ζωή μου; Πώς συμμετέχω και εγώ σε ό,τι με ενοχλεί σαν συνθήκη; Δεν είμαστε αμέτοχοι…Δεν είμαστε έρμαιοι…

Για κάποιους ανθρώπους είναι πιο εύκολο να ανεχτούν και να αντέξουν, παρά να τολμήσουν να κάνουν αλλαγές και ανατροπές. Και κάπως έτσι, μια κατάσταση μπορεί να συντηρείται επ’άπειρον. Το μεγάλο ερώτημα είναι, ωστόσο, «με ποιο ψυχικό κόστος;».

Πόσο μπορεί κανείς να σπρώχνει τα όριά του, την υπομονή του; Για πόσο διάστημα μπορεί να εθελοτυφλεί, να πείθει τον εαυτό του ότι όλα είναι «υπό έλεγχο»; Όταν ο ψυχισμός αρχίζει για παρατεταμένο διάστημα και δυσανασχετεί, ασφυκτιά, νιώθει ότι καταπιέζεται, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι τα ψυχικά αποθέματα θα γίνονται όλο και λιγότερα. Υπάρχει μια συνεχής «διαρροή» ψυχικής ενέργειας κι αν αυτό δεν σταματήσει συνειδητά από τον ίδιο τον άνθρωπο, θα υπάρχουν «συνέπειες».

Θα αρχίσουμε να παρατηρούμε αρκετές αλλαγές στον εαυτό μας: περισσότερα νεύρα, ευσυγκινησία, συναισθηματικές διακυμάνσεις, ψυχοσωματικά συμπτώματα, αρνητικές σκέψεις, ξεσπάσματα, άλλοτε πλήξη κι άλλοτε κορεσμός σε ό,τι κάνουμε, θυμός, έλλειψη υπομονής, περισσότερη αίσθηση κόπωσης, τάσεις απομόνωσης ή φυγής, περισσότερες αμφιβολίες, ανασφάλειες, ίσως και φοβίες. Οι σχέσεις μας θα δοκιμάζονται πιο έντονα μέσα από συγκρούσεις και απογοητεύσεις. Όλα και όλοι μπορεί να μας φταίνε. Τίποτα και κανείς δεν θα μπορεί να μας ηρεμεί και να μας γαληνεύει πια…

Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις αναζητούμε τι ή ποιος ευθύνεται έξω από εμάς. Και προσπαθούμε γρήγορα να τρέξουμε μακριά… Τα πράγματα, όμως, δεν είναι τόσο απλά. Δεν εξαφανίζεται η ψυχική κόπωση αν απομακρυνθώ ή κρυφτώ από κάτι… Χρειάζεται μια ώριμη εσωτερική αναζήτηση για να διερευνήσει κανείς πώς έφτασε σε αυτό το σημείο της ψυχικής εξάντλησης ή αλλοίωσης. Συχνά, νιώθουμε ότι έχουμε χάσει τον εαυτό μας και ότι έχουμε αποξενωθεί από τα θετικά στοιχεία μας. Υπάρχει ένα εσωτερικό ρήγμα που θα πρέπει να αποκατασταθεί. 

Τι άφησα; Τι επέτρεψα; Τι συνήθισα; Τι προσπέρασα; Τι παραμέλησα; Τι ανέχτηκα; Με τι συμβιβάστηκα; Πόσο πιέστηκα; Πόσο ματαιώθηκα; Πόσο ειλικρινής ήμουν απέναντι στον εαυτό μου; Πόσο χρόνο έχασα; Τι δεν έβλεπα; Πόσο ήλπιζα σε μια αλλαγή ως δια μαγείας; Τι έκανα; Τι δεν έκανα; Πόσο παραμύθιασα τον εαυτό μου; Ερωτήσεις που πονάνε. Ερωτήσεις που γυρεύουν απαντήσεις, έστω και εκ των υστέρων… Τίποτα δεν παραγράφεται στον ψυχισμό, τίποτα δεν ξεχνιέται. Όλες οι «καταγραφές» ζητούν τις εξηγήσεις τους. 

Η ένταση δεν μπορεί να μην υπάρχει στη ζωή μας. Αυτό είναι αποδεκτό. Η παρατεταμένη, ωστόσο, ένταση από τις ίδιες και τις ίδιες πηγές σαμποτάρουν την ψυχική μας ανθεκτικότητα. Η κατ’ εξακολούθηση έκθεσή μας σε δυσάρεστες καταστάσεις, σχέσεις  και ανθρώπους που βγάζει συνεχώς είτε την «κακή» μας εκδοχή, είτε οδηγεί σε αδιέξοδα δεν μπορεί να είμαστε τόσο αφελείς, ώστε να νομίζουμε ότι δεν μας κάνει ζημιά!

Τώρα, το πόσο μεγάλη ή και ανεπανόρθωτη θα είναι αυτή η ζημιά, θα εξαρτηθεί από τη δική μας στάση, από τη δική μας εγρήγορση και δράση… ή μη… Οτιδήποτε παρατεταμένα μας κάνει «κακό» ψυχικά, προκαλεί αργά ή γρήγορα την εσωτερική μας έκρηξη –συνειδητά ή μη-… κι αυτή η έκρηξη μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη ή και τρομακτική…

Η συνεχής καταπίεση και δυσανασχέτηση επιστρέφεται από τον ψυχισμό μας… όταν τα όρια καταπατώνται για μεγάλο διάστημα, όλα δυστυχώς είναι πιθανά για έναν ψυχισμό που αποζητά και διεκδικεί ξανά την «κλεμμένη» ισορροπία του...!