Οι μαθητές και μαθήτριες του 3ου Γυμνασίου Ρόδου αρθρογραφούν στη «ΡΟΔΙΑΚΗ»

Σκέψεις, απόψεις και αξίες, όπως αυτές της φιλίας αλλά και του σεβασμού της διαφορετικότητας, περιγράφονται στα σημερινά δύο άρθρα των μαθητών του 3ου Γυμνασίου της Ρόδου.

Τα κείμενα γράφτηκαν από δύο μαθήτριες του σχολικού συγκροτήματος και αναφέρονται στην διαφορετικότητα των ανθρώπων, στη φιλία και  στα κοινά ενδιαφέροντα ανάμεσα σε συμμαθητές και φίλους.

Η συνεργασία αυτή του 3ου Γυμνασίου της Ρόδου με τη “ΡΟΔΙΑΚΗ”, εντάσσεται σε εκπαιδευτικό  πρόγραμμα του σχολείου που υλοποιείται από τον φιλόλογο κο Γρηγόρη Τσιόγκα.
    
Εγώ η διαφορετική και οι άλλοι...
Είμαι ένα δεκατετράχρονο κορίτσι από την Αλβανία. Γεννήθηκα, εδώ, στην Ελλάδα αλλά και οι δυο μου γονείς είναι από την Αλβανία. Στο σπίτι μιλάμε μόνο αλβανικά, επειδή μένει μαζί μας και η γιαγιά μου, η οποία δεν καταλαβαίνει καθόλου ελληνικά. Για αυτόν τον λόγο δυσκολεύτηκα αρκετά να μάθω την ελληνική γλώσσα.

Στον παιδικό σταθμό δεν ήξερα καθόλου να μιλάω και για αυτό τα άλλα παιδιά δεν ήθελα να παίζουν μαζί μου. Ήμουν πάντα μόνη μου. Με έβλεπαν σαν κάτι διαφορετικό, ξένο για εκείνους, και ίσως τους τρόμαζε αυτό. Εγώ προσπαθούσα να τους μιλήσω, με όσα ήξερα αλλά δεν μου έδιναν πολλή σημασία.

Θυμάμαι πως στην αρχή και εμένα μου φαινόταν παράξενο. Είχα συνηθίσει να ζω σε ένα περιβάλλον με Αλβανούς ανθρώπους, οι οποίοι μιλούσαν μόνο αλβανικά. Έτσι, όταν χρειάστηκε η καθημερινότητά μου να αλλάξει και εγώ να πηγαίνω στο σχολείο, μου φάνηκε αρκετά δύσκολο, καθώς ήταν όλοι ξένοι, που μιλούσαν μία διαφορετική γλώσσα από εμένα και με κοιτούσαν σχεδόν όλοι περίεργα.

Αργότερα, όταν έμαθα τη γλώσσα, τα παιδιά ήθελαν να με έχουν στην παρέα τους. Άρχισα να συμμετέχω στα παιχνίδια που έκαναν όλοι μαζί. Όταν χωριζόμασταν σε ομάδες των δύο, υπήρχαν παιδιά που ήθελαν να μπουν στην ομάδα μαζί μου. Επιτέλους, τα υπόλοιπα παιδιά δεν με κοιτούσαν πια σαν κάτι διαφορετικό και ξένο, αλλά σαν έναν άνθρωπο τόσο ίδιο, όπως και εκείνοι.
Κανατσί Άντζελα 

Εγώ και οι άλλοι, οι διαφορετικοί
Οι άνθρωποι είναι όλοι ίδιοι σαν δυο σταγόνες νερό. Έχουν από δυο χέρια, δυο πόδια και όλα τα εσωτερικά τους όργανα που εκτελούν ακριβώς τις ίδιες λειτουργίες. Επιπλέον, οι άνθρωποι έχουν παρόμοιους στόχους και έναν για όλους κοινό, να κατακτήσουν την ευτυχία. 

Για τους γονείς μου ένα κομμάτι της ευτυχίας τους ήταν μια μονοκατοικία. Το ίδιο κομμάτι ευτυχίας ονειρεύτηκαν και οι γονείς του Σελίμ. Ο Σελίμ και οι δικοί του κατοικούν  σε μια κοντινή με εμάς μονοκατοικία και είναι πρόσφυγες από τη Συρία. Όμως, με κάποια χρήματα που είχαν φέρει μαζί τους κατάφεραν να αγοράσουν το δικό τους σπίτι και να μπορέσουν να κάνουν μια νέα αρχή στα δικά μας μέρη. 

Ο πατέρας του Σελίμ εργάζεται ως έμπορος τροφίμων, την ίδια δουλειά που έκανε και στη Δαμασκό. Φέρνει προϊόντα από την Ανατολή, κυρίως, τσάι αλλά και καφέ και κάθε άνοιξη τα προωθεί στα ξενοδοχεία του νησιού μας. Τον χειμώνα συνεργάζεται με κάποια συνοικιακά  καταστήματα και διάφορες καφετέριες.

Ο Σελίμ είναι ένα αγόρι στην ηλικία μου, που φοιτά στο γυμνάσιο του χωριού μας. Εκτός από το διάβασμα και την Ελληνική γλώσσα που κατάφερε να μιλά μέσα σε δύο χρόνια σε εντυπωσιακό επίπεδο, στον Σελίμ αρέσει και η εξερεύνηση στα βουνά. Γνωριστήκαμε εντελώς τυχαία ένα ζεστό βράδυ του καλοκαιριού στο πανηγύρι του χωριού. 

Από τότε διατηρούμε στενή φιλία και εννοείται ότι εξερευνούμε μαζί μονοπάτια και αναζητούμε βότανα της περιοχής μας. Συζητάμε  ώρες ατελείωτες για τη θεραπευτική αξία του μελιού, την εργατικότητα της μέλισσας και τη γεύση του θυμαριού. 

Οι συζητήσεις μας επεκτείνονται και στα σχέδιά μας για το μέλλον. Το όνειρο του Σελίμ είναι να γίνει ηλεκτρονικός μηχανικός. Eκτός από τη φύση λατρεύει και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Προσπαθεί μόνος του να κατακτήσει τη γλώσσα προγραμματισμού, γιατί ονειρεύεται να σχεδιάσει παιχνίδια και να τα  χρησιμοποιήσει, για να βοηθήσει τους Ευρωπαίους να μάθουν την ιστορία του τόπου του.

Το σημαντικότερό του όνειρο είναι να σταματήσει κάποτε ο πόλεμος στον τόπο του και  να επιστρέψει εκεί, για να μπορέσει να βοηθήσει στον σχεδιασμό μιας νέας χώρας. 

Πρόκειται για ένα αξιοθαύμαστο παιδί με όνειρα και ελπίδες. Η συντροφιά του με βοήθησε να καταλάβω ότι ο Σελίμ και ο κάθε Σελίμ δεν διαφέρει σε τίποτε από όλους εμάς. Αντίθετα, μοιάζουμε  πάρα πολύ μεταξύ μας, ακριβώς σαν δύο σταγόνες νερό.  

Ξένια Δημητρούλη