Η λύση είναι το ίδιο… το βοηθητικό γήπεδο…

Στην επιφάνεια έρχεται και πάλι το πιο διαχρονικό πρόβλημα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ομάδες της πόλης μας που μας εκπροσωπούν σε Εθνικές κατηγορίες.

Το πού θα κάνουν δηλαδή τις προπονήσεις τους. «Ήμουν νιος και γέρασα», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, συνεχίζοντας πως, «έχουν περάσει τόσα χρόνια αλλά δεν αλλάζει τίποτα». Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα …ίδια μένουν, λέει χαρακτηριστικά το άσμα του μεγάλου  Έλληνα καλλιτέχνη Νίκου Παπάζογλου, που ασφαλώς όσα χρόνια και αν περάσουν από τον θάνατό του, εξακολουθεί να έχει την ίδια διαχρονική αξία. 


Στην προκειμένη περίπτωση, συνεχίζει να ταιριάζει απόλυτα στο καθημερινό …δράμα των ομάδων της πόλης μας που «ψάχνονται» για το πού θα προπονηθούν οι παίκτες τους. Το βοηθητικό γήπεδο έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να εξυπηρετήσει σε μόνιμη βάση τις ανάγκες τους, διότι αφενός δεν αντέχει τη συντήρηση όταν ξεκινούν οι βροχές και αφετέρου δεν είναι ένα γήπεδο κανονικών διαστάσεων όπου μια επαγγελματική ομάδα θα μπορεί να εκτελέσει το πρόγραμμα τακτικής όπως προβλέπεται. Όποιος προπονητής περάσει από τους πάγκους των ομάδων μας, έχει να αντιμετωπίσει κάθε χρόνο, για πολλά χρόνια τώρα αυτόν εφιάλτη. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό (με την κακή έννοια ασφαλώς) και αξιομνημόνευτο το πώς δεν έχει καταστεί δυνατό να βρεθεί η λύση. 


Και όμως, αυτή η λύση είναι …μέσα στα πόδια της Ρόδου και του Διαγόρα. Είναι το ίδιο …το βοηθητικό γήπεδο. Από τη στιγμή μάλιστα που εδώ και πολλά χρόνια ο στίβος έχει μετακομίσει στο «Καλλιπάτειρα» είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να μετατραπεί ο συγκεκριμένος χώρος ως ένα θαυμάσιο προπονητήριο κανονικών διαστάσεων. Είναι η ιδανικότερη λύση καθώς είναι μέσα στην πόλη, δίπλα στα αποδυτήρια των ομάδων και μπορεί να εξυπηρετήσει άνετα τις ανάγκες τους. 


Βούληση και πρωτοβουλίες χρειάζονται. Δεν είναι δύσκολο να γίνει. Και οι δυο σύλλογο θα πρέπει να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση…
 

Δραγάτης Δημήτρης