Χωρίς νόημα

Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη να δίνει ένα νόημα σε καθετί που κάνει ή επιλέγει στη ζωή του.

Αυτό τον βοηθάει να βρίσκει κίνητρα και να συνεχίζει, ακόμα και στα δύσκολα. Δεν του αρέσει να νιώθει μετέωρος, χαομένος, αποπροσανατολισμένος. Γιατί, τότε, νιώθει πιο ευάλωτος, πιο επιρρεπής και πιο ασταθής. Δεν είναι εύκολο, πάντα, να αποκωδικοποιείς και να προστατεύεις το «νόημα» πίσω από τις προθέσεις και τις πράξεις σου. Κουράζεσαι, λιμνάζεις, αμφισβητείς και μπορεί κάποιες φορές να θες να παραιτηθείς.    

Όταν χάσεις τη νοηματοδότηση της διαδρομής και της αποστολής σου, όλα μπορεί να καταρρεύσουν. Νιώθεις μόνος, με πολλά κενά και χωρίς μέλλον. Καθετί μοιάζει με «βουνό».

Αναβάλλεις, αποφεύγεις, αποσύρεσαι, αμφιβάλλεις για όλα όσα μέχρι πρότινος σου έμοιαζαν πιο στέρεα. Ακόμα και οι ανθρώπινες σχέσεις σου φαίνονται πιο απρόσωπες, πιο ξένες, πιο αδιάφορες. Δεν θες να μπεις στον κόπο να εξηγήσεις τίποτα σε κανέναν.

Περιπλανιέσαι στον εαυτό σου μέσα και αναρωτιέσαι συνεχώς ποιο το νόημα να ονειρευτείς, να σχεδιάσεις, να προσπαθήσεις, να αγωνιστείς. Όλα σχεδόν σου φαίνονται μάταια. Κάπου εκεί σκέφτεσαι αν είσαι ήδη στην κατάθλιψη ή αν πρόκειται για μια χρόνια ματαίωση των τόσων επιθυμιών και αναγκών σου. Προσπαθείς να καταλάβεις αν φταις εσύ που είσαι «υπερβολικά» ευαίσθητος ή αν απλά μεγαλώνεις και απομυθοποιείς ισοπεδωτικά ό,τι κάποτε θαύμαζες και λαχταρούσες.

Όταν δεν βλέπεις την εξέλιξη που θα ήθελες, όταν δεν αισθάνεσαι ότι έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε εκφράζουν και σε γεμίζουν, όταν νιώθεις πιο μόνος από ποτέ, τότε όλα βιώνεις ότι σε κουράζουν, ότι σε εξαντλούν. Παύεις να βλέπεις την προοπτική, το αποτέλεσμα, το παρακάτω.

Αισθάνεσαι μια επανάληψη, χωρίς ουσία, χωρίς ενδιαφέρον. Από τη μια τρομάζεις, αλλά από την άλλη θες τόσο πολύ να αφεθείς. Ξέρεις ότι η έλλειψη νοήματος δεν θα σε οδηγήσει σε κάτι καλό. Ωστόσο, δεν γνωρίζεις πώς να αντισταθείς, πώς να αντιταχθείς σε διαπιστώσεις εσωτερικές που σε βουλιάζουν.

Μεγαλώνεις, ωριμάζεις και γίνεσαι ρεαλιστής. Χάνεις λίγο από τον ενθουσιασμό σου, από τον αυθορμητισμό σου, από την πίστη σου στους ανθρώπους, από το γέλιο σου, από το ζήλο σου, από την αισιοδοξία σου. Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι την επόμενη φορά θα είναι καλύτερα, αλλά η επόμενη φορά τελικά δεν διαφέρει και πολύ από την προηγούμενη. Έχεις τάσεις φυγής. Θες να εξαφανιστείς. Ή να κάνεις μια εντελώς καινούρια αρχή, αλλά δεν έχεις το κουράγιο για αυτό.

Και κάπως έτσι συνειδητοποιείς ότι ίσως έχεις χάσει τον εαυτό σου και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Από που να πρωτοξεκινήσεις και τι να «πρωτομαζέψεις». Υπόσχεσαι να βρεις ένα νέο νόημα, μια νέα ερμηνεία, μια νέα οπτική στα πράγματα, αλλά πάντα σχεδόν κάπου «σκοντάφτεις» και πάλι απογοητεύεσαι.

Ενστικτωδώς, ψάχνεις να πιαστείς από κάπου, από κάτι. Έστω και μικρό. Αναζητάς καινούριες ισορροπίες, καινούριους προορισμούς και κατευθύνσεις. Ανακουφίζεσαι προσωρινά, αλλά μετά κάτι πάλι σε τραβάει σαν δίνη προς τα κάτω. Νιώθεις να μην μπορείς να βγεις από φάυλους κύκλους. Συναντάς αδιέξοδα.

Όταν έχεις δοκιμάσει πολλά, αλλά καταλήγεις και πάλι στην απουσία νοήματος, τότε ίσως ήρθε η ώρα να αναζητήσεις βοήθεια. Χρειάζεσαι έναν φίλο, έναν ειδικό, μια αλλαγή, μια πράξη τόλμης, έναν επαναπροσδιορισμό ζωής. Χρειάζεσαι να ξαναβρείς την ταυτότητά σου, τα όνειρά σου, τα «θέλω» σου. Είναι ψυχικά επικίνδυνο να ζεις χωρίς ένα «νόημα»… Μην αναβάλλεις άλλο τη βοήθεια που έχεις τόσο ανάγκη…