Προπατορικό αμάρτημα

Έχει γεμίσει η επικαιρότητα με θλιβερές ειδήσεις και νέα απ΄όλο τον κόσμο και αυτό που συμπεραίνει κανείς με την πρώτη ματιά είναι ότι όλα αυτά τα νέα από κάπου εκπορεύονται, ώστε να μοστράρουν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας,  αφού δεν αρκούν μονάχα οι εμφανείς τραγωδίες αλλά και η παραμικρή αρνητική είδηση γίνεται πρωτοσέλιδο ή φιγουράρει στην πρώτη γραμμή των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων για να γίνουν τα απαραίτητα κλικ από τους αναγνώστες και να «τσιμπηθεί» ευλόγως η ποθητή διαφήμιση.

Το πιο σοβαρό δε απ΄όλα είναι ότι οι παρενέργειες των τραγωδιών συνήθως δεν γίνονται γνωστές για τον απλό λόγο ότι ένα άλλο θέμα και δη θλιβερό καταλαμβαίνει την πρώτη θέση.

Είναι η συνήθεια τέτοια και ο στόχος προφανής, να γεμίσει με θλίψη και μονομέρεια η κοινωνία όλη και να μην μπορεί κανείς να ξεφύγει από το μονότονο και σκοτεινό μότο της καθημερινότητας. Πάνω απ΄όλα όμως να αποκρυβούν οι παρενέργειες στον κοινωνικό ιστό από αυτές ακριβώς τις θλιβερές ειδήσεις που προκαλούν αναστάτωση στην ψυχή του καθενός αλλά που από ένα σημείο και μετά συνηθίζονται και κατά κάποιο τρόπο επιζητούνται.

Μπερδεμένα πράγματα λοιπόν αλλά ενίοτε όλως περιέργως ολοφάνερα τουλάχιστον ως προς τους σκοπούς και τους στόχους ενός συστήματος διαμοιρασμού των ρόλων και των θέσεων.

Για να έχει ο κάθε πολίτης  τον ρόλο που του αντιστοιχεί, θα πρέπει πάνω απ΄όλα να έχει σπεύσει γονυπετής να απορροφήσει τις ευγενικές προσφορές, έχοντας παράλληλα εκ των προτέρων αποζητήσει  την περίοπτη θέση στην ακρόαση όλων αυτών των θλιβερών ειδήσεων, νομίζοντας πως θα μείνει απέξω από τις προκαλούμενες εντυπώσεις, αλλά που στο τέλος οι εντυπώσεις αυτές θα τον κυριεύσουν.  

Και θα έλεγα μάλιστα πως στο τέλος από αυτές ακριβώς τις καταστάσεις δεν θα βγει ποτέ κανείς νικητής τουλάχιστον στο πεδίο των προοπτικών για μια καλύτερη καθημερινότητα μακριά από τις θλιβερές συνεχείς ειδήσεις της επιζητούμενης πρωτιάς που τον έχουν στριμώξει συναισθηματικά. Κανείς, με λίγα λόγια, δεν θα αντέξει στον πειρασμό να θεωρήσει όλες αυτές τις ειδήσεις μέρος της καθημερινής ρουτίνας, εν ολίγοις βασικό τρόπο ζωής.

Το θέμα όμως είναι ότι τα γνωστά αυτά κέντρα διαμόρφωσης της κοινής γνώμης συνεχίζουν την άθλια προπαγάνδα με βασικό όπλο αυτές ακριβώς τις ειδήσεις, προκειμένου να καταλήξει ο καθένας να παραδεχθεί πως τελικά αυτή είναι η ζωή. 

Βυθιζόμενος ο καθένας και η καθεμία σε αυτό το μοτίβο, επιτυγχάνεται αυτό ακριβώς που επιβουλεύονται εξαρχής τα κέντρα μάνατζμεντ των ειδήσεων που αναφέρομαι, να ξεχειλίζει ο πολίτης από αγανάκτηση για την αδικία στον κόσμο αλλά παράλληλα να μην προβαίνει σε καμία ενέργεια αφού στο τέλος αυτή η θλίψη είναι που θα κυριαρχήσει ελέω ματαιοδοξίας.   Η ευθύνη όμως από ένα σημείο και μετά μας βαραίνει, μας καταδεικνύει το αδιέξοδο του πράγματος αλλά που εντούτοις εκλαμβάνεται ως θέσφατο στη ρητορική μας δεινότητα. Με λίγα λόγια, για να απλουστεύσω τα πράγματα: εμείς κλαίμε και οδυρόμαστε για την κατάντια μας, τη δοξάζουμε όμως ενδόμυχα γιατί ο καθημερινός δρόμος είναι χωρίς επιστροφή.

Για αλλαγή δε ουδείς λόγος μιας και τα σκανάρισμα της ανθρωπότητας έχει γίνει μέσα από ψυχολογικά διαγνωστικά τέστ για την κλίση του ανθρώπου από το καλό στο κακό και τούμπαλιν. Και αν κάποιος διαφωνήσει ένεκα τούτου θέλοντας να πει πως σε τελική ανάλυση οι ειδήσεις δεν πρέπει να είναι θλιβερές, η απάντηση να είναι έτοιμη, πως τα δράματα εξοβελίζουν την ευτυχία και πως αυτή ούτε στα ουράνια δεν κατακτάται εκτός αν είναι κανείς βαθιά θρησκόληπτος.  Σημασία λοιπόν έχει ο τρόπος τους λανσαρίσματος της θλιβερής είδησης, της καλλιεργούμενης ανησυχίας θα έλεγα. Αυτή είναι η ζωή μας λένε, αυτή είναι η τρογική πορεία του ανθρώπινου είδους από την εποχή του προπατορικού αμαρτήματος.

Το μάνατζμεντ λοιπόν δεν λέει τίποτε άλλο από το να κλειδαμπαρωθούμε και να μην αγγίζουμε τις παρενέργειες της θλιβερής ειδησεογραφίας γιατί και αν ακόμη υπάρχουν, δεν είναι αληθινές.

Πως απλά η θλιβερή είδηση είναι η θεϊκή τιμωρία που πρέπει να την υποστούμε καθημερινά.

Πως δεν υπάρχει κάτι άλλο πέρα από την τιμωρία για έναν ανήθικο κόσμο που όποιος προσπαθήσει να τον αλλάξει με οποιονδήποτε τρόπο πέρα από τα ευαγγέλια και τα κοράνια είναι ασεβής. Καλλιεργούμενη θλίψη λοιπόν γιατί μόνο ένας παρηκμασμένος κόσμος είναι ακίνδυνος και ανάπηρος πνευματικά και ψυχικά.