Kαταπιέζοντας μόνοι  τον εαυτό μας...

Συνέχεια προκύπτουν διλήμματα και προκλήσεις στη ζωή μας.

Αναρωτιόμαστε τι να επιλέξουμε, τι να πράξουμε, πώς να φερθούμε. Και εκεί που είμαστε έτοιμοι να καταλήξουμε, «ξεπηδάνε» ανασφάλειες, φόβοι και διάφορα άγχη. Συχνά, δειλιάζουμε να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, γιατί φοβόμαστε να εκτεθούμε συναισθηματικά. «Τι να πω και τι να μην πω… Πώς θα σκεφτούν οι άλλοι για μένα…Φοβάμαι την απόρριψη…». Και κάπως έτσι, προτιμάμε να μην μιλήσουμε, να μην τολμήσουμε… Περιορίζουμε τον εαυτό μας, τη ζωή μας, την ευτυχία μας…

Ασφυκτιούμε μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Συμβιβαζόμαστε όλο και περισσότερο. Οι λέξεις που δεν «βγαίνουν» γίνονται η ζωή που δεν ζήσαμε. Συσσωρεύεται μια λύπη και ένας θυμός μέσα μας που κατά καιρούς εναλλάσσονται. Οι επιθυμίες μας λογοκρίνονται από εμάς τους ίδιους και αναστέλλονται ως «παράλογες», υπερβολικές, άκαιρες. «Δεν πρέπει..», «δεν κάνει», «δεν γίνεται..».

Ατέρμονοι αυτοπεριορισμοί, ενοχές, δεύτερες σκέψεις, αμφιβολίες. Και μια μέρα ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχεις χάσει τον εαυτό σου και ότι όλα γύρω σου δεν σε αντιπροσωπεύουν πια. Καταπιέζεσαι χωρίς λόγο, στερείσαι αυτό που τόσο λαχταράς και μέρα με τη μέρα νιώθεις να αλλάζεις σε κάτι που δεν αναγνωρίζεις.

Από τη μια θες να κάνεις την επανάστασή σου και από την άλλη τρέμεις το άγνωστο, το μη οικείο. Νιώθεις ότι συνεχώς αναβάλλεις αυτή την αναμέτρηση. Ξέρεις ότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις.

Ωστόσο, υπάρχουν φορές που όλα σου φαίνονται ένα «κουβάρι» και δεν είσαι σίγουρος από πού να ξεκινήσεις και μέχρι πού να το φτάσεις. Κανείς δυστυχώς δεν μπορεί να σε βοηθήσει στο σημείο του «κορεσμού» σου. Οφείλεις να διαλέξεις με δική σου ευθύνη και συναίσθηση των πιθανών αλλαγών και επιπτώσεων. Δεν μπορεί για πάντα να αναζητάς την ευθύνη στους άλλους.

Καταπίεση προς τον εαυτό σου μπορεί να βρεις παντού: απασχολείσαι σε μια εργασία, ενώ θα ήθελες να κάνεις κάτι άλλο, είσαι με έναν σύντροφο, αλλά ελπίζεις να βρεις κάποιον που σε εκφράζει περισσότερο. Ανέχεσαι καταστάσεις, υπομένεις συμπεριφορές, παρατείνεις σχέσεις μη υγιείς, δεν ασχολείσαι με τον εαυτό σου όσο θα ήθελες γιατί θες να ικανοποιήσεις πρώτα τους άλλους. Ανεκπλήρωτα όνειρα, απωθημένα συναισθήματα, ματαιωμένες προσδοκίες. Το αποτέλεσμα είναι μια αίσθηση κενού, ένα κυνήγι υποκαταστάτων, καταχρήσεις, «παράλληλες» ζωές και ένα αίσθημα ανικανοποίητου. Σαν να μη σε χωράει ο τόπος… Σαν να κάνεις τα πάντα για να μην σκέφτεσαι… Αρκεί, να μη φτάσεις σε εκείνο το ενδόμυχο, το βαθύτερο που η συνειδητοποίησή του θα σε πονέσει…

Άραγε, πόσο μπορεί να αποφύγει κανείς την αποκάλυψη των συγκαλλυμένων; Πόσο να εθελοτυφλεί και να πείθει τον εαυτό του ότι δεν χρειάζεται να αλλάξει κάτι από τη συνήθη τάξη των πραγμάτων στη ζωή του; Όσο και αν αντιστέκεσαι, όσο και αν εκλογικεύεις, όσο και αν αρνείσαι, αργά ή γρήγορα θα αναγκαστείς να δεις πιο βαθιά, πιο ειλικρινά μέσα  στον ίδιο σου τον εαυτό. Κάτι σημαίνουν αυτά που αποφεύγεις. Κάτι σημαίνουν εκείνα που δεν θες να παραδεχτείς. Ίσως, εκεί να κρύβονται πρωτίστως οι απαντήσεις που γυρεύεις.

Δεν είναι εύκολο να ρισκάρεις. Δεν είναι, όμως, και εύκολο από την άλλη να σιωπάς! Δεν είναι η φίμωση των βαθύτερων επιθυμιών και αναγκών σου ο δρόμος που ψάχνεις. Δεν θα κρατήσει για πολύ. Κάποια στιγμή θα κουραστείς, θα λιμνάσεις, θα εκραγείς… Και τότε είναι που θα βλέπεις πιο καθαρά τι έπρεπε και τι δεν έπρεπε τελικά να κάνεις…! Να θυμάσαι πως ό,τι καταπιέζεται, αργά ή γρήγορα θα ξαναβγεί στην επιφάνεια και τότε η ορμή του θα είναι μεγαλύτερη… δεν θα υπάγεται πια σε περιορισμούς, δικαιολογίες και εκλογικεύσεις… Τίποτα δεν θα μπορεί πια να σταματήσει μια χρόνια καταπιεσμένη αλήθεια από το να βρει την έκφρασή της… Τίποτα και κανείς…