Το δικό μου νόημα των γιορτών...

Γράφει ο
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας-Μεταδιδάκτορας
του Πανεπιστημίου Αιγαίου

 

Θέλω να βλέπω την πόλη μου να γιορτάζει συνεχώς. Η ατμόσφαιρα, η αύρα, το περιβάλλον να σε κάνει να ανατάσεις, να διαφεύγεις, να απογειώνεσαι.

Είναι μέρες γιορτής και ευωδίας, η γκρίνια παραχωρεί τη θέση στη φαντασία, η μιζέρια στη χαρά, η στατικότητα στο όνειρο.
Όλα φαίνονται μαγικά, η διάθεση αλλάζει και η ελπίδα περιτυλίγει κάθε σπιτικό. Στην εποχή των οικονομικών δυσκαμψιών και της ανέχειας, οι μερικές μέρες των Χριστουγέννων είναι μια φιάλη οξυγόνου στον ταλαιπωρημένο πολίτη.

Τα λαμπιόνια, τα φώτα, το δένδρο, τα καλούδια, τα κάλαντα συνθέτουν μια σαγηνευτική εικόνα, όπου οι μεγάλοι αισθάνονται μικροί και οι μικροί ταυτίζονται με τα παιχνίδια.

Εμφανίζεται ένα φαντασμαγορικό πρόγραμμα εορταστικών εκδηλώσεων, στο οποίο ο Δήμος Ρόδου και ο Δ.Ο.Π.Α.Ρ εκδηλώνουν σ’ όλο το εύρος του νησιού. Το ειδικό βάρος προσφέρεται στο κτήριο της Νέας Αγοράς αποδίδοντας μια ξεχωριστή νότα, την «ογδόη», αυτή της χαράς σε καιρό δυσκολιών και οικονομικών ελλειμμάτων.  

Σε μια επιτυχημένη μορφή σύμπραξης καταστηματαρχών, δημοτικής αρχής και ιδιωτικής πρωτοβουλίας προσφέρεται ένα εορταστικό μείγμα που ευφραίνει, αγαλλιάζει, αναδεικνύει.    

Ο Δήμος με λιγοστά έξοδα προσπαθεί να  αναζωογονήσει το κέντρο αποδίδοντας μια εξαιρετική δουλειά και υπερνικώντας τη μιζέρια της καθημερινότητας. Η Ρόδος αναγεννιέται και τη χειμωνιάτικη περίοδο, βάζοντας τον δημότη στο κάδρο των γιορτών και ξεφεύγοντας από τη μονοτονία των τουριστικών επιλογών και μόνο. Εκτιμώ ότι τα χαρίσματα της Ρόδου ξεδιπλώνονται όλο το χρόνο και ο καθένας μπορεί να τα απολαύσει, χωρίς εσωστρέφεια και μεμψιμοιρία.
Είναι βέβαιο ότι τα προβλήματα στην πόλη δεν σταματούν, είναι ένας ζωντανός Οργανισμός με τις αγκυλώσεις και τις δράσεις, τις στερήσεις και τις μεγεθύνσεις, τις συγκρούσεις και τις φιλίες, τις σχέσεις και τις απορρίψεις, όμως τούτες τις ημέρες ας μεριάσουμε το προσωπικό, το εγωπαθές και ας κοιτάξουμε τον «δίπλα» με αγάπη και κατανόηση.

Γιατί, αυτή η χρονική διάσταση πάσχει γενικά από το συναίσθημα και τη ματιά προς τον άλλο, μπολιασμένη πολλές φορές (δυστυχώς) από τον ατομικισμό και τον καιροσκοπισμό, τα οποία ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες στον απομονωτισμό και στη μελαγχολία. Το αντίδοτο είναι η επίκληση της καρδιάς προς τον συνάνθρωπο, η σεμνότητα που παρέχει η Φάτνη και η υπόκλιση προς  τον Θεάνθρωπο, στο Ανώτερο, στο Υπέρτατο.                    

Κρατώντας τις αξίες της αλληλεγγύης και της ευθύνης μπορούμε να σχηματίσουμε τη δική μας «Φάτνη», χωρίς φαμφαρονισμούς, χωρίς μεγαλοϊδεατισμούς και κυρίως χωρίς ψευτιές, στερητικά σύνδρομα των μετρίων.    Η υπάρχουσα κρίση βοηθάει να επαναπροσδιορίσουμε την πορεία μας, να ανακαλύψουμε την αυτοπραγμάτωση και κυρίως να ανακαλύψουμε τα λάθη μας και τις ελλείψεις μας.  

Η «συγγνώμη» είναι εκδήλωση ανθρώπινης ταπεινότητας και μπορούμε να την εκφράσουμε με γενναιότητα και με δείγματα αυτοκριτικής για να μπορέσουμε έτσι να πλησιάσουμε το απέριττο, το στοιχειώδες, το λιτό, αυτό που απαιτεί η περίσταση μακριά από την αναληθή φωτεινότητα της μυθοπλασίας και της επίπλαστης επικοινωνίας.
Νικώντας αρνητικές κριτικές, μπορούμε να περπατήσουμε την πόλη μας για να καταλάβουμε τη  δωροθεσία της φύσης, την ευλογία του τόπου και την αισθητική του χώρου. Είμαστε οι ίδιοι υπόλογοι για την πορεία μας. Πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη όχι μόνο των ατομικών ενεργειών αλλά και των ομαδικών, αυτών στις οποίες συμμετέχουμε ως κοινωνικά όντα ή υποχρεούμαστε να συμμετέχουμε.

Οι γιορτές το επιτρέπουν να ονειρευτούμε, να ξεφύγουμε, να τρέξουμε στο αύριο κατεδαφίζοντας εγωισμούς και κυριαρχίες. Η ώρα της αυτοκριτικής και της σεμνότητας είναι μπροστά μας, τα δείχνει το Θείο Βρέφος, το απαιτεί η εποχή μας.
Χρόνια Καλά με χαμόγελο και αισθητική…