Με αφορμή την έναρξη λειτουργίας της Παγκρήτιας Συνεταιριστικής Τράπεζας στη Ρόδο

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Με στεναχωρούν δύο σημαντικά γεγονότα στη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα που επιβεβαιώνουν ότι έχουμε χαμηλό δείκτη τοπικισμού, δεν είμαστε καθόλου τοπικιστές σε σύγκριση βέβαια με άλλες περιοχές της χώρας μας, όπου αναπτυξιακές συνεταιριστικές δράσεις ευδοκιμούν, σε σύγκριση με τον τόπο μας, όπου καταφέραμε να κλείσουμε και μάλιστα βιαίως και ατάκτως, την ιστορική «ΔΑΝΕ» και τη «Συνεταιριστική Τράπεζα Δωδεκανήσου», δύο αναγκαίους μοχλούς οικονομικής ανάπτυξης.

Δεν είναι δυνατόν οι Κρητικοί, ένα όμορφο απομονωμένο νησί αλλά με περισσή δράση στην παραγωγικότητα να διαπρέπουν, έχοντας σε πλήρη λειτουργία και μάλιστα και με  υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα μια ισχυρή τοπική Συνεταιριστική Τράπεζα, αλλά και σπουδαίες σε οργάνωση και λειτουργία ναυτιλιακές εταιρείες που εξυπηρετούν τις ανάγκες όλου του νησιού, όπου συμβάλλουν στην τοπική οικονομική ανάπτυξη με σπουδαία πρωτογενή παραγωγή και τον τουρισμό.

Τοπικισμός και τοπικιστής, έννοιες παράλληλες, σημαίνει την προσκόλληση κάποιου, όλων μας, στην ιδιαίτερη πατρίδα του και στην προώθηση αποκλειστικά και πρώτα των δικών τους συμφερόντων, δηλαδή της ιδιαιτέρας πατρίδος μας και την προάσπιση αυτού, κάτι που δεν κάναμε στις περιπτώσεις της «ΔΑΝΕ» και της «Συνεταιριστικής Τράπεζας Δωδεκανήσου» και για τις οποίες έχουμε όλοι μεγάλες ευθύνες, ενώ στη Ρόδο ευδοκιμούν μεγάλες πολυεθνικές, που έπνιξαν τις μικρές ατομικές και πάρτε σαν παράδειγμα τα ολόκλειστα καταστήματα της Νέας Αγοράς Μαντρακίου, που αποτελεί μοναδικό Τοπικό επίτευγμα.

Δεν κατηγορούμε κανέναν για τον βαθμό εντοπιότητάς του, όπως ότι δεν είμαστε κάθετα και απόλυτα αντίθετοι με την παρουσίαν ξένων οικονομικώς, δραστηριοτήτων κάθε μορφής, αφού συμβάλλουν ενίοτε συμπληρωματικά στις ανάγκες της τοπικής μας οικονομίας, ενώ οφείλουμε να συγχαρούμε το Επιμελητήριο, ΕΒΕΔ και τον τοπικό Εμπορικό Σύλλογο, που προωθούν μέσω της τοπικής αγοράς τα τοπικά πολύ καλής ποιότητος προϊόντα και αγωνίζονται συνεχώς γι’αυτά.
Όμως από όλους μας χρειάζεται να μας εμπνέει η λαϊκή ρύση, «παπούτσι από τον τόπο σου, ας είναι και μπαλωμένο.»

Οι παλιοί Ροδίτες το εφήρμοζαν. Οι νέοι;