Οι μαθητές και μαθήτριες του 3ου Γυμνασίου Ρόδου αρθρογραφούν στη «ΡΟΔΙΑΚΗ»

Σκέψεις, απόψεις και αξίες, περιγράφονται στο ευαίσθητο σημερινό άρθρο που φιλοξενεί «Η ΡΟΔΙΑΚΗ».

Τα κείμενο γράφτηκε από μαθήτρια της Γ’ τάξης του 3ου Γυμνασίου της Ρόδου. Η συνεργασία αυτή του 3ου Γυμνασίου της Ρόδου με τη “ΡΟΔΙΑΚΗ”, εντάσσεται σε εκπαιδευτικό  πρόγραμμα του σχολείου που υλοποιείται από τον φιλόλογο κο Γρηγόρη Τσιόγκα.

Το Θαύμα των Χριστουγέννων
Κάπου στη Βόρεια Καρολίνα, ζούσε η κ. Τάμμυ με τον σύζυγό της και τα δυο μικρά παιδιά της.


Όμως, ένα βράδυ, που η οικογένεια επέστρεφε στο σπίτι από μία γιορτή, συνέβη το μοιραίο γεγονός. Έγινε ένα τροχαίο δυστύχημα και η κ. Τάμμυ ήταν η μόνη που επέζησε. Ο άνδρας της και τα παιδιά της πέθαναν. Η  ζωή της και το σπίτι της ήταν άδεια. Της έλειπαν τα χαμόγελα και οι φωνές των παιδιών της, καθώς και ο άνδρας της. Τότε, όλα ανατράπηκαν. Η κ. Τάμμυ αποφάσισε να βοηθάει τα ορφανοτροφεία της περιοχής της, για να ξεπεράσει τον πόνο, τη θλίψη και τη δυστυχία που είχε από την απώλεια των δικών της. Το έκανε, γιατί ήταν καλόκαρδη, νοιάζονταν για τον συνάνθρωπο και ήθελε να βρίσκεται κοντά στα παιδιά, για να ξεπεράσει την απώλεια των παιδιών της.

Είναι Δεκέμβρης. Έξω χιονίζει. Πολλές οικογένειες κάνουν βόλτες στα μαγαζιά, κάνοντας τα τελευταία ψώνια  των Χριστουγέννων. Η κ.Τάμμυ αγόρασε πολλά λούτρινα ζωάκια και δωράκια, για να δωρίσει στα ορφανοτροφεία. Καθώς τα μοίραζε, έβλεπε τα χαμόγελα των παιδιών στα πρόσωπά τους και τα ορφανοτροφεία πλημμύριζαν με φωνές, γέλια και τραγούδια.

Αφού τελείωσε το μοίρασμα, και επέστρεφε στο σπίτι, στην άκρη το δρόμου βλέπει ένα κοριτσάκι. Το κοριτσάκι έτρεμε μέσα στο κρύο και απλώνοντας τα παγωμένα χεράκια της, ζητούσε ελεημοσύνη. Η κ.Τάμμυ το πλησίασε και το ρώτησε:
-Πού είναι η μητέρα σου;

Εκείνο, στην αρχή, χαμήλωσε τα καστανά ματάκια της και δεν απάντησε. Τότε, το ξαναπλησίασε, άπλωσε το χέρι της και της είπε:
-Μη φοβάσαι. Θέλω, μόνο, να σε βοηθήσω.

Τότε, το κοριτσάκι απάντησε και είπε:
-Με λένε Άννι. Είμαι δέκα ετών. Η μητέρα μου με εγκατέλειψε.

Η Άννι είχε καστανά σγουρά μαλλιά, μέχρι τη μέση της, ήταν ψηλή και αδύνατη για την ηλικία της. Η επιδερμίδα της ήταν σκουρόχρωμη. Φορούσε ένα μενταγιόν με μία μισή καρδιά. Το άλλο μισό το είχε η μητέρα της. Έτσι έγραφε το σημείωμα που είχε φυλαγμένο στην τσέπη της, σε περίπτωση που η μητέρα της κάποια στιγμή θα τη ξανασυναντούσε.

Η κ. Τάμμυ την πήρε στο σπίτι και της έδωσε ζεστά ρούχα, τροφή, νερό και την φρόντισε σαν παιδί της. Την ρώτησε πού και πώς ζούσε μέχρι να τη βρει. Τότε η Άννι απάντησε:
-Ζούσα σε μία μονοκατοικία με ακόμα δέκα, περίπου, παιδιά. Μας φρόντιζε μία κυρία, η κ. Τζόουνς, η οποία μας φέρονταν άσχημα. Μας έστελνε να ζητιανεύουμε, της φέρναμε χρήματα και μας άφηνε μόνα χωρίς φαγητό μέσα στο κρύο.

Η κ. Τάμμυ υιοθέτησε την Άννι. Τα χρόνια περνούσαν και η Άννι μεγάλωσε με αγάπη και θαλπωρή. Σπούδασε και έγινε γιατρός αγγειοχειρουργός. Έμεινε αφοσιωμένη στο επάγγελμά της και έκανε δική της οικογένεια. Όμως,  δεν έπαψε ποτέ να ψάχνει τη βιολογική της μητέρα.

Είναι Παραμονή Χριστουγέννων 2019. Ενώ κάθεται με την οικογένειά της στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, ξαφνικά, χτυπάει το τηλέφωνο και την καλούν  στο νοσοκομείο, για ένα επείγον περιστατικό. Όταν πηγαίνει, την ενημερώνουν για μία ενήλικη κυρία από τροχαίο ατύχημα με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Μετά από πετυχημένη εγχείρηση, η Άννι επισκέφθηκε την ασθενή, για να ελέγξει την κατάστασή της. Ξαφνικά βλέπει ότι η κυρία αυτή στο λαιμό φορούσε το ίδιο μενταγιόν με εκείνη, την άλλη μισή καρδιά, και συνειδητοποιεί ότι αυτή ήταν η μητέρα της.

Μετά από πολλά χρόνια έγινε το θαύμα των Χριστουγέννων. Η Άννι βρήκε τη μητέρα της. Τώρα την είχε κοντά της και ήταν ευτυχισμένη. Δεν ζήτησε ποτέ εξηγήσεις που την εγκατέλειψε. Την φρόντισε και της έδωσε όλη της την αγάπη μέχρι το τέλος της ζωής της»

Καραμάνη Αναστασία
Γ΄ Τάξη 3ου Γυμνασίου Ρόδου