Μία ευχή για τη δεκαετία

Ξεκινώντας μια νέα δεκαετία, οι ευχές όλων επικεντρώνονται στο να είναι ειρηνική και δημιουργική. Σίγουρα πολύ καλύτερη από αυτήν που μόλις αφήσαμε πίσω μας. Τα πρώτα δείγματα όμως δεν είναι αυτά που θα λέγαμε αισιόδοξα. 

Από οικολογικής άποψης, μια τεράστια καταστροφή ανεπανάληπτης έκτασης συντελείται στην Αυστραλία. Μετά τις πυρκαγιές της Ρωσίας και του Αμαζονίου, φαίνεται πως έχουμε βαλθεί να μην αφήσουμε πνεύμονα πρασίνου πάνω στον πλανήτη. Τα αποτελέσματα δυστυχώς θα αρχίσουν να φαίνονται πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι φανταζόμαστε.

Από μεριάς διεθνών σχέσεων και πάλι δεν "μπήκε με το δεξί" ο χρόνος. Η Μέση Ανατολή είναι ξανά σε αναβρασμό, ενώ η γειτονιά μας πρωταγωνιστεί στο προσφυγικό με έναν Ερντογάν που πατάει πάνω στον ανθρώπινο πόνο για να πετύχει τα σκοτεινά του σχέδια. Όταν ξυπνήσει η Ευρώπη μάλλον θα είμαστε μπροστά σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις.

Από οικονομικής άποψης, τα πράγματα πάνε εξαιρετικά για τους Κινέζους. Το χρήμα που συσσώρευσαν ύστερα από τόσα χρόνια στο εμπόριο και τη βιομηχανία, τους δίνει τη δυνατότητα να μας αγοράσουν όλους και να μας κάνουν υποχείριά τους. Οι διαθέσεις τους έχουν φανεί ήδη από την περασμένη δεκαετία και κλιμακώνονται χρόνο με το χρόνο.

Ενδεχομένως όλα αυτά να αφήνουν πολύ κόσμο παγερά αδιάφορο. Δεν είναι άλλωστε ιδιαίτερα ευχάριστο να ακούει κάποιος δυσοίωνες προβλέψεις ενώ ακόμη βρίσκεται στη χώνεψη των γιορτινών δείπνων. Παρόλα αυτά δεν είναι κακό να είναι κάποιος υποψιασμένος για το τι μέλλει γενέσθαι.

Οι γιορτές ήταν πάντα μια μικρή διαφυγή από την πραγματικότητα. Πιστεύουμε ότι όλα μπορούν να αλλάξουν μαγικά προς το καλύτερο, ακόμα κι όταν όλα τείνουν στο αντίθετο. Γι' αυτό είμαστε πιο δεκτικοί και ανοιχτοί σε όλα. Η προσγείωση στην πραγματικότητα όμως έρχεται πάντα πιο γρήγορα απ' όσο θα θέλαμε. Μήπως έφθασε επιτέλους η ώρα να καταλάβουμε ότι ο κόσμος αυτός δεν μπορεί να αλλάξει από μόνος του; Μήπως να σκεφτόμασταν ότι αν δεν γίνουμε όλοι κομμάτι της αλλαγής, αυτή δεν πρόκειται να έρθει ποτέ; Μήπως να γινόμασταν κάποτε πιο προσεκτικοί στις επιλογές μας; Μήπως να ενεργούσαμε έχοντας ένα πιο μακρόπνοο σχέδιο κατά νου;

Θα ήταν πολύ ωραία να πατούσαμε μερικά κουμπιά και να έφτιαχναν όλα μαγικά. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Για να μην καταστραφεί το οικοσύστημα θα πρέπει να το φροντίσουμε. Για να μην υπάρχουν πρόσφυγες θα πρέπει να σταματήσουν οι πόλεμοι. Για να μην υπάρχουν ανισότητες θα πρέπει να έχουν όλοι πρόσβαση τουλάχιστον στα στοιχειώδη.

Το κατά πόσο είναι απαισιόδοξο αυτό είναι κάτι που έχει να κάνει με την οπτική του καθενός. Μια κρίση γεννά πάντα μια ευκαιρία. Μια καταστροφή γεννά τη δημιουργία. Μια πιο ορθολογιστική προσέγγιση των πραγμάτων σίγουρα μπορεί να αποτρέψει πολύ πιο δυσάρεστες καταστάσεις. 

Οι ευχές είναι πάντα ωραίες και καλοδεχούμενες. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η πράξη και η εφαρμογή. Όλοι τον θέλουμε τον κόσμο πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο. Πόσοι από εμάς όμως στην πράξη το παλεύουν; Πόσοι ενεργούν με γνώμονα το σωστό και όχι το προσωπικό τους συμφέρον στην καθημερινότητά τους;

Πριν από έναν αιώνα ακριβώς, το 1920 ξεκίνησε μια υπέροχη δεκαετία για την ανθρωπότητα. Ήταν ακριβώς μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εποχή της ανοικοδόμησης, της Τζαζ, της μόδας. Αλλά οι άνθρωποι ξεχνούν γρήγορα και δεν μαθαίνουν πάντα απ’ τα λάθη τους. Στο τέλος της δεκαετίας η παγκόσμια οικονομία κλυδωνίστηκε και οι συνθήκες άρχισαν να φέρνουν πιο κοντά έναν ακόμα Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Η δική  μου ευχή για τη δεκαετία που ξεκίνησε είναι να επικεντρωθεί η ανθρωπότητα σε εκείνα που θα της εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα. Στη γνώση, στην πρόληψη και στο σχεδιασμό. Να ωριμάσει και να διαχειριστεί τη σοφία τόσων αιώνων με τη σύνεση ενός μεσήλικα και όχι με τον παρορμητισμό ενός εφήβου.