Aδιέξοδα ένα σωρό...

Αναπολείς τις στιγμές της ζωής σου κατά τις οποίες όλα ήταν πιο απλά, πιο προφανή, πιο προβλέψιμα. Τα διλήμματα αφορούσαν μικρά καθημερινά ζητήματα και τα τυχόν λάθη είχαν αμελητέες συνέπειες. Μεγαλώνοντας διαπιστώνεις ότι ζορίζεσαι να πάρεις σημαντικές αποφάσεις. Φοβάσαι τα απρόοπτα και τις άστοχες επιλογές.

Ζυγίζεις περισσότερες μεταβλητές και δεν καταλήγεις εύκολα σε μια απάντηση κατηγορηματική. Ακροβατείς ανάμεσα στο «σωστό» και στο «λάθος», στο «εγώ» και στο «οι άλλοι», στο «πρέπει» και στο «θέλω». Πολλές φορές δεν μπορείς να διαλέξεις, όσο και να πιέζεις τον εαυτό σου. Δεν τολμάς να ξεφύγεις από τη ζώνη ασφαλείας σου. Σου είναι πιο εύκολο να αποφύγεις, να φύγεις, να παραιτηθείς ή απλώς να υποφέρεις…

Συχνά νιώθεις ότι καθηλώνεσαι μπροστά σε αδιέξοδα. Προσπαθείς να βρεις μια άκρη, μια λύση, αλλά δεν τη βλέπεις. Από τη μια θες να ρισκάρεις, από την άλλη φοβάσαι την αποτυχία. Ξέρεις ότι δεν μπορείς να γνωρίζεις εκ των προτέρων τι θα ήταν καλύτερο να κάνεις, αλλά νιώθεις ότι δεν έχεις τον έλεγχο στη ζωή σου και αυτό σου δημιουργεί άγχος και ανασφάλειες. Κουράστηκες να νιώθεις έρμαιο των συνθηκών ή των άλλων. Μετρώντας τα αδιέξοδα της ζωής σου συνειδητοποιείς ότι μαζεύτηκαν πολλά. Ξεκίνησες αρχικά να εκλογικεύεις και να συμβιβάζεσαι και ξαφνικά νιώθεις εγκλωβισμένος σε παγιωμένες καταστάσεις που δεν ξέρεις πώς να αλλάξεις. Όλα μαζί σου φαίνονται απροσπέλαστα, ανυπέρβλητα. 

Έχεις την αίσθηση ότι αν κάνεις πραγματικά όλα όσα θέλεις, πολλά γύρω σου θα καταρρεύσουν. Πολλοί άνθρωποι γύρω σου θα δυσαρεστηθούν. Πολλοί θα σε αμφισβητήσουν και θα σε επικρίνουν. Όταν φυσικά φτάνεις στα όριά σου, αισθάνεσαι ότι δεν σε νοιάζει πια. Εκείνο που σε ενδιαφέρει περισσότερο είναι να «σώσεις» τον εαυτό σου από καταστάσεις που τον πνίγουν και τον διαβρώνουν. Και κάπως, έτσι, αρχίζει μια εσωτερική μάχη συγκρούσεων και διλημμάτων. Επαναξιολογείς τους τομείς και τις σχέσεις της ζωής σου και θες πολύ να αλλάξεις όλα όσα σε κρατάνε πίσω. Όχι μόνο δεν σου «δίνουν» τίποτα πια, αλλά σε αναλώνουν επιπλέον.

Μπροστά σε κάθε αδιέξοδο, λοιπόν, έρχεται η στιγμή που καλείσαι να πάρεις αποφάσεις. Τι θα κρατήσεις, τι θα αφήσεις, τι θα διώξεις… Πώς θα απεγκλωβιστείς, πώς θα ανασάνεις ξανά, πώς θα είσαι και πάλι ο εαυτός σου… Το ξέρεις ότι κάθε απόφασή σου θα έχει και από ένα κόστος ίσως. Ωστόσο, το ζυγίζεις και επιλέγεις να επωμιστείς την όποια συνέπεια, αρκεί να μην είναι τα πράγματα πια τα ίδια. Νιώθεις έντονα την ανάγκη να θυσιάσεις τη βολή σου, τις «ανέσεις» σου προκειμένου να είσαι ελεύθερος από ό,τι σε καταναγκάζει και σε πιέζει.

Έρχονται, λοιπόν, στη ζωή μας στιγμές όπου όλα μπορούν να ανατραπούν, γιατί πολύ απλά δεν «πάει άλλο»… Έχει επέλθει τόσος κορεσμός, τόση αγανάκτηση, τόση απογοήτευση, τόση δυσανασχέτηση που δεν «πάει άλλο» πια… Και εκεί το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ακούσεις τη φωνή μέσα σου που σου λέει τι να κάνεις. Να ακούσεις την αλήθειά σου και να την υποστηρίξεις απέναντι σε όλους και όλα. Μπορεί να ακούγεται δύσκολο ή ζόρικο. Όταν, όμως, συμβαίνει νιώθει κανείς τόση ανακούφιση όπου όλα όσα τον προβλημάτιζαν και τον φόβιζαν ή τον άγχωναν πριν μοιάζουν άνευ σημασίας πια… 

Και μετά ξαναξεκινάς από την αρχή. Αυτή τη φορά, όμως, πιο προσεκτικός, πιο υποψιασμένος, πιο προστατευτικός απέναντι στον εαυτό σου. Αναγνωρίζεις έγκαιρα πιθανά αδιέξοδα και αρνείσαι να εγκλωβιστείς και πάλι σε κάτι που μπορεί μελλοντικά να σε φέρει στην ίδια κατάσταση. 

Αρνείσαι να ζήσεις και πάλι μια ζωή που δεν σε αντιπροσωπεύει και δεν σε αφήνει να είσαι κοντά στα «θέλω» σου. Δεν θέλεις επ’ ουδενί να φτάσεις πάλι σε ένα σημείο όπου δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου…