Απορίες σαν σε παραλήρημα...

Τώρα βλέπετε πώς γέμισε ο κόσμος μας ακαδημίες ποδοσφαίρου και θα τους πάρουμε όλους φαλάγγι, οι ομάδες μας θα έχουν ως επί το πλείστον Έλληνες παίκτες στα ρόστερ τους στις εθνικές γενικότερα κατηγορίες, ερασιτεχνικές κι επαγγελματικές,  γιατί υπάρχει άνθηση της ανάπτυξης.

Τέρμα αυτά που ξέραμε και ό, τι βλέπαμε είκοσι και τριάντα χρόνια πριν. Από ‘δω και μπρος οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές μας θα είναι «προϊόντα» των δικών μας ακαδημιών, όχι σαν παλιά που υπολειτουργούσαν τα τμήματα ανάπτυξης κάθε συλλόγου και είχαμε κατά 70% ξένους στις συνθέσεις των σημαντικότερων ομάδων μας στην τότε Α’ Εθνική. 

Οι παραπάνω προτάσεις είναι ένα παραλήρημα και μοιάζουν περισσότερο με κουίζ, σαν αυτά που παίρναμε από τα περίπτερα όταν έκανε το πλοίο δεκαεφτά ώρες να φτάσει από τη Ρόδο στον Πειραιά, μπας και περάσει κομματάκι η ώρα, ειδικά αν είχαμε κλείσει γ’ θέση κατάστρωμα με υπνόσακο. Είναι κάτι σαν αυτά του τύπου «βρες τις διαφορές» ή «βρες το λάθος».

Όχι, εγώ δεν το κάνω για να περάσω την ώρα μου και να γεμίσω το χώρο αυτής της στήλης μ’ ένα κείμενο τριακοσίων λέξεων περίπου. Βλέπω ντέρμπι της Σούπερ Λίγκα, όποτε έχω σαδιστικές ή αυτοκαταστροφικές τάσεις, και πονάει η ψυχή μου. Τι χαμός είναι αυτός; Πόσοι ξένοι παίκτες ανά ομάδα. Πόσα …παλτά θα δούμε πια;

Οι παράγοντες των ελληνικών ομάδων προτιμούν να πάρουν για προπονητή έναν Πορτογάλο αμφιβόλου αξίας παρά τον όποιον  Έλληνα, το ίδιο και με τους ποδοσφαιριστές. Να μου πεις, εδώ μια βίδα πας ν’ αγοράσεις και σε ρωτούν αν θέλεις γερμανική, ελληνική ή γιαπωνέζικη. Είναι αδιανόητο τι συνέβαινε παλαιότερα, με τις ομάδες μας να κάνουν πορεία στην Ευρώπη ακόμα με το 90% του ρόστερ να είναι παίκτες από τις ακαδημίες εντός συνόρων.

Δεν είχε σημασία η καταγωγή, για να μη μου πείτε πως το παίρνω εθνικιστικά. Αλλά ήταν όλοι «δουλεμένοι» στην Ελλάδα. Βρε μπας και χρειάζεται μια διαφήμιση όπως εκείνη στην ΕΡΤ πριν καμιά τριανταριά χρόνια με το αθάνατο σλόγκαν: ο επιμένων ελληΝΙΚΑ;

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ