Επιτέλους, εδώ και δύο μέρες έχει μπουλντόζες έξω από το Δημοτικό στάδιο της Ρόδου

Επιτέλους, εδώ και δύο μέρες βλέπω μπουλντόζες έξω από το Δημοτικό στάδιο «Διαγόρας» και το καταχάρηκα, μετά από την ησυχία και την απραξία των περασμένων μηνών.

Όχι, μην βάζετε κακό με το νου σας, δεν μου ‘χει στρίψει, ούτε πάνε να το γκρεμίσουν το στάδιο μετά από 100 χρόνια γιατί έτσι την έδωσε σε κάποιους με ό,τι βλέπουν γύρω τους…

Μιλώ για το τοιχίο εκεί στη Βύρωνος και τα μαδέρια που ξηλώθηκαν κι άφησαν ως ντεκόρ για να μας θυμίζει τα περασμένα εκείνο το πράσινο πλέγμα, ένα σουβενίρ από τις μέρες της οργάνωσης του εγχειρήματος.

Πόσο θα κρατήσουν τα έργα δεν είμαι σε θέση ως θεατής να το γνωρίζω, γιατί από τη θέση αυτή γράφω και, πιστέψτε με, κάποιες φορές βολεύει αφάνταστα, για να πεις ό,τι θες χωρίς φόβο και πάθος…

Βεβαίως, αν πάρουμε ως παράδειγμα πόσες φορές ξεκίνησε κάτι στη Ρόδο κι έμεινε ημιτελές, πρέπει να μας ζώνουν τα φίδια, αλλά εμείς πια έχουμε αναπτύξει αντισώματα… 

Γιατί είναι κάποιες φορές που ό,τι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο και το ξέρουμε πολύ καλά, το εμπεδώσαμε και κάποτε πήγαμε ανίδεοι εμείς ν’ αναλάβουμε ρόλο ρυθμιστή… 

Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει και ας ελπίσουμε προς το καλύτερο, γιατί το αξίζει το νησί και κυρίως αυτό το μοναδικό στάδιο στην Ελλάδα, ασχέτως του πόσα εκατομμύρια χρειάζονται για να παίξει εκεί ομάδα Σούπερ Λίγκα.

Ως εικόνα μάς ενδιαφέρει περισσότερο…