Οι μαθητές του Βενετοκλείου Γυμνασίου αρθρογραφούν

Με ζητήματα που αφορούν τον ρατσισμό και τη ξενοφοβία  καταπιάνονται οι μαθητές του Βενετοκλείου Γυμνασίου της Ρόδου Ξένια Δημητρούλη και Μαρία Ζώτου αντίστοιχα, με σχετικά κείμενα – άρθρα τα οποία φιλοξενεί σήμερα “H ΡΟΔΙΑΚΗ”.

Συμπαραστάτης σε αυτή την αξιόλογη προσπάθεια των παιδιών του Βενετοκλείου Γυμνασίου της Ρόδου είναι ο καθηγητής τους κος Γρηγόρης Τσιόγκας, τον οποίο  ευχαριστούμε θερμά για ακόμα μια φορά.

«Εχθές το απόγευμα, καθώς περπατούσα σε ένα στενό δρόμο της πόλης, ήμουν μάρτυρας ενός περιστατικού ξενοφοβίας. Μία γυναίκα γύρω στα 40 με ένα μικρό παιδάκι στην αγκαλιά της στεκόταν στο πεζοδρόμιο, για να περάσει απέναντι. Φορούσε μαντήλα και υπέθεσα ότι ήταν πρόσφυγας. Ξαφνικά την πλησίασε μία ομάδα νεαρών, θα ‘ταν πάνω κάτω είκοσι ετών, και άρχισαν να την πειράζουν. Την χλεύαζαν λόγω της καταγωγής της, γελούσαν κοροϊδεύοντάς την και της έλεγαν επαναλαμβανόμενα να βγάλει τη μαντήλα από το πρόσωπό της.

Η άτυχη κυρία κατακλύστηκε από το συναίσθημα του φόβου, μιας και το παιδί της έκλαιγε ακατάπαυστα. Έντρομη σε πολύ σπαστά ελληνικά ανάμεικτα με αγγλικά τους ρωτούσε τι τους είχε κάνει και της συμπεριφέρονταν με αυτόν τον τρόπο. «Γιατί...;», γιατί  ρωτούσε συνέχεια και όταν είδε ότι δεν άλλαζε κάτι στη συμπεριφορά τους άρχισε να τρέχει πανικόβλητη μακριά τους.

Μετά από αυτό το περιστατικό ξενοφοβικής επίθεσης ένιωσα θλίψη και απογοήτευση για τους συμπολίτες μου. Πολλοί από αυτούς έχουν δημιουργήσει  ένα εχθρικό περιβάλλον για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες και έχουν εκδικητικές τάσεις  απέναντί τους. Αυτό μας φέρνει πολλά χρόνια πίσω και δείχνει ότι οπισθοχωρεί ο πολιτισμός μας.  Μου είναι αδύνατο να πιστεύω ότι στην Ελλάδα, τη γενέτειρα της Δημοκρατίας, σε μια κοινωνία χριστιανική, υπάρχουν τέτοιου τύπου φασιστικές συμπεριφορές.

Εάν κάποιος με ρωτούσε πώς θα καταπολεμηθεί ο  ρατσισμός απέναντι στους  ξένους, αυτούς τους ταλαίπωρους  θα πρότεινα τα εξής:
Να υπάρχουν σχολεία για τους μετανάστες κάθε ηλικίας που να τους διδάσκουν την  ελληνική γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας. Επίσης, να εκπαιδευτούν οι  Έλληνες μαθητές να είναι ανεκτικοί και φιλικοί απέναντι στους ξένους. Σημαντικό ρόλο θα μπορούσε να παίξει και η εκκλησία αγκαλιάζοντας όλους αυτούς τους αβοήθητους ανθρώπους, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Είναι σημαντικό να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι πρόσφυγες και   μετανάστες υπήρχαν από τον καιρό που εμφανίστηκε ο άνθρωπος στη γη και θα εξακολουθούν να υπάρχουν για διάφορε αιτίες. Εκείνο όμως που έχει μεγάλη σημασία είναι το πώς τους υποδεχόμαστε και τους αντιμετωπίζουμε. Η αγάπη, η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός είναι συμπεριφορές που αξίζει κάθε άνθρωπος να τις δέχεται και να τις προσφέρει. Τότε ο καθένας από εμάς λέγεται πολιτισμένος και αναδεικνύει την αξία του ανθρώπου και αυτή είναι η ουσιαστική κληρονομιά που θα παραδώσουμε εμείς στις επόμενες γενιές. Η κληρονομιά της αγάπης προς τον αδύναμο και κατατρεγμένο συνάνθρωπό μας.»

Ξένια Δημητρούλη μαθήτρια της Γ’ Τάξης του Βενετοκλείου Γυμνασίου


Ο Αχμέτ κι εμείς
«Οι άνθρωποι είναι όλοι ίδιοι, έχουν τα ίδια όργανα, τα ίδια συναισθήματα, σχεδόν τις ίδιες φυσικές ικανότητες και πολλά άλλα κοινά. Αυτό δεν το αλλάζει αν είναι διαφορετικοί στην εξωτερική τους εμφάνιση, εάν έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος από εμάς, κάποια δυσλειτουργία και γενικά διαφορετικά χαρακτηριστικά από εμάς. Πάντα θα είναι άνθρωποι σαν όλους εμάς τους "'ίδιους"!

Αυτό με έκανε να το εμπεδώσω καλύτερα ο Αχμέτ. Ένας συμμαθητής και πολύ καλός μου φίλος. Ο Αχμέτ μετακόμισε με τους γονείς του και τη μικρή του αδελφή εδώ στη Ρόδο πριν από τρία χρόνια. Αναγκάστηκαν να φύγουν από την πατρίδα τους για ένα καλύτερο μέλλον. Ο Αχμέτ γεννήθηκε και μεγάλωσε μέχρι τα έντεκά του χρόνια στη Βαγδάτη. Αλλά τότε ξεκίνησαν πόλεμοι, και ο Αχμέτ, όπως και η οικογένειά του, φοβούνταν για την ακεραιότητά τους.

Έτσι, τα άφησαν όλα πίσω τους και ήρθαν εδώ στη Ρόδο.   Στην αρχή, όταν ο Αχμέτ ήρθε για πρώτη φορά στο σχολείο μας, όλοι τον έβλεπαν σαν κάτι εχθρικό που ήρθε να υπονομεύσει την γαλήνη τους. Κανείς από εμάς  δεν τον ήθελε δίπλα του! Μας έβγαζε από τις συνήθειές μας. Η δασκάλα μας, όμως, μας έφερε πιο κοντά με δραστηριότητες και παιχνίδια.

Εκεί ξεκινήσαμε να καταλαβαίνουμε ότι ο Αχμέτ δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας φίλος μας, ένα παιδί που είχε περάσει πολύ δύσκολα αλλά και πάλι δεν τα παράτησε, ένα παιδί που είχε όλη την καλή διάθεση να δημιουργήσει φιλικές σχέσεις  με εμάς. Αυτό φάνηκε περισσότερο, όταν κάποια εξωσχολικά παιδιά παρενοχλούσαν ένα συμμαθητή μας και ο Αχμέτ χωρίς κανένα δισταγμό πήρε τον λόγο, για να τον προστατεύσει. Έτσι τον κάναμε μέλος της παρέας μας και μαζί οργανώσαμε ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις. Ο Αχμέτ με την πάροδο του χρόνου έγινε ένας από τους καλύτερους μαθητές και σε όλο αυτό το διάστημα εκείνα που, κατά τη γνώμη μου, τον βοήθησαν ήταν η επιμονή του και η μεγάλη του ευγένεια.

Ο Αχμέτ αποδείχθηκε ένα παιδί με όνειρα και ελπίδες και για να είμαι ειλικρινής, με πολύ περισσότερα προτερήματα και διάθεση για κατάκτηση σημαντικών στόχων από όλους εμάς που, χωρίς καν να τον γνωρίζουμε, είχαμε δημιουργήσει μια εικόνα για εκείνον που δεν ίσχυε στο ελάχιστο. Όλο αυτό το συμβάν με τον φίλο μου, πλέον, Αχμέτ με έκανε να καταλάβω ότι η διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων αποτελεί πηγή γνώσης και ατομικής βελτίωσης και δεν πρέπει να επηρεάζει αρνητικά τις κοινωνικές μας σχέσεις! Ο  άλλος δεν είναι εχθρός αλλά ΕΥΚΑΙΡΙΑ και ΠΡΟΚΛΗΣΗ!»

Μαρία Ζώτου,  μαθήτρια της Γ’ Τάξης του Βενετοκλείου Γυμνασίου