Πίσω από το «προφανές»...

Πόσο συχνά βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα;

Να κατηγορήσουμε; Να επιρρίψουμε ευθύνες; Να καταλήξουμε εκεί όπου το δικό μας «δίκιο» επικρατεί και δικαιώνεται; Μέχρι πού μπορούμε άραγε να φτάσουμε για να μην «ταραχθεί» το «Εγώ» μας; Οι άνθρωποι τείνουν να υπερασπίζονται διακαώς τη δική τους οπτική, τη δική τους εκδοχή. Ως ένα σημείο, μια τέτοια διαδικασία είναι και αναμενόμενη και θεμιτή. Τι γίνεται, όμως, με την πλευρά του άλλου;

Πόσο ψύχραιμοι και διαυγείς παραμένουμε για να εξετάσουμε και τη θέση του άλλου ατόμου;

Χρειάζεται να κατέχουμε τη δεξιότητα της ενσυναίσθησης και της κατανόησης της διαφορετικότητας. Σίγουρα δεν είναι εύκολο όταν είμαστε απογοητευμένοι και πληγωμένοι… Ωστόσο, αν δεν το ψάξουμε παραπέρα, πάντα θα έχουμε το κομμάτι της δικής μας ιστορίας και αφήγησης μόνο…!

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι περίπλοκες και πολυσύνθετες. Ποτέ δεν είναι μονοδιάστατες και ευανάγνωστες. Ποτέ δεν είναι επιφανειακές και απλές. Ειδικά στα δύσκολα, πολλές μεταβλητές παίζουν το ρόλο τους. Πληροφορίες που δεν γνωρίζουμε. Πεποιθήσεις και στερεότυπα, αλλά και φόβοι, άγχη και ανασφάλειες περιπλέκουν συνεχώς το «προφανές».

Τίποτα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως φαίνεται με μια γρήγορη και βιαστική ματιά. Υπάρχουν βιώματα, σκέψεις και συναισθήματα που ίσως δεν γνωρίζουμε και δεν θα μάθουμε ποτέ. Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να εκτεθούν, να μοιραστούν, να ανοιχτούν. Φοβούνται μήπως παρεξηγηθούν, παρανοηθούν ή μήπως αποκαθηλωθούν από την εικόνα που οι άλλοι έχουν σχηματίσει για αυτούς.

Η κατανόηση σε βάθος απαιτεί διερεύνηση. Απαιτεί υπέρβαση του εγωισμού και του εγωκεντρισμού μας. Γιατί δεν μπορείς ποτέ πραγματικά να «φτάσεις» τον άλλο αν δεν βγεις από τους δικούς σου περιορισμούς και στεγανά. Μπορεί να μη σου αρέσουν αυτά που θα ανακαλύψεις. Μπορεί ακόμα να μη συμφωνούν με τα δικά σου ιδεώδη, αρχές, προτιμήσεις, με τη δική σου κοσμοθεωρία γενικώς.

Αν θες, όμως, πραγματικά να καταλάβεις και να απαντήσεις στα «γιατί» που σε ταλαιπωρούν και σε βασανίζουν, οφείλεις να βρεις τη δύναμη να μπεις στη θέση και τη λογική του άλλου. Να παρακολουθήσεις τη «συλλογιστική» του, τις αδυναμίες του, την απόσταση που χωρίζει τους δυο σας σε καίρια σημεία.

Μόνο, έτσι, θα μπορέσεις να αντιληφθείς αυτό που μέχρι πρότινος δεν έβλεπες και δεν καταλάβαινες. Μόνο, έτσι, μπορείς επιτέλους να προχωρήσεις και να απαλλαχθείς από το θυμό, τη ματαίωση και να ξαναεμπιστευτείς τους επόμενους ανθρώπους αποκωδικοποιώντάς τους καλύτερα και βαθύτερα.

Η δυσκολία στις σχέσεις δεν έγκειται στις διαφορές μας, αλλά στα ψέματα, στις διαστρεβλώσεις, τις μη παραδοχές, τις παρερμηνείες και την «ανάγκη» να κυριαρχήσει ο ένας έναντι του άλλου. Δεν χρειάζεται να πείσει κανείς κανέναν. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να συμπλέουμε αβίαστα, ελεύθερα και αυτόβουλα.

Χωρίς παραποιήσεις και καταναγκασμούς.

Χωρίς πιέσεις, απειλές και χαρακτηρισμούς. Το να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να γίνεσαι αποδεκτός έτσι όπως είσαι είναι η βάση για μια υγιή και βιώσιμη σχέση. Κανείς δεν χρειάζεται την κατ’επανάληψη κριτική του άλλου. Χωρίς αποδοχή, πώς μπορεί να ευδοκιμήσει ο έρωτας και η αγάπη;

Ίσως, αν μιλούσαμε περισσότερο μεταξύ μας…Ίσως, αν από την αρχή συστηνόμασταν «σωστά» και έντιμα…Ίσως, αν μπαίναμε στον κόπο να καλλιεργήσουμε την ενσυναίσθηση αντί της εύκολης κριτικής, να μην χρειαζόμασταν και τόσο να ψάξουμε πίσω από το «προφανές», γιατί όλα θα ήταν πιο απλά, πιο ξεκάθαρα και πιο διαυγή. Αν πράγματι, ενδιαφερόμαστε για εκείνους που αγαπάμε και νοιαζόμαστε, τότε δεν θα πρέπει να βιαζόμαστε να καταλήγουμε στα δικά μας συμπεράσματα, μέσα από τα δικά μας φίλτρα και κριτήρια και τις δικές μας ερμηνείες…

Γιατί πολύ απλά, ο άλλος δεν είναι εμείς και εμείς δεν είμαστε ο άλλος.

Όποιος πράγματι νοιάζεται, το δείχνει με το να ψάχνει, να αναρωτιέται, να επιμένει να κατανοήσει. Δεν φεύγει, δεν εγκαταλείπει αν δεν μπορεί να δει και την άλλη όψη του νομίσματος.

Όταν καταφέρεις να δεις το «όλο», μπορείς να είσαι πιο σίγουρος για τις αποφάσεις και τις επιλογές σου. Δεν έχεις πια δεύτερες σκέψεις, διλήμματα και αναστολές. Νιώθεις καλά που κόπιασες, είτε μείνεις, είτε φύγεις. Νιώθεις καλά που δεν βιάστηκες να ζυγίσεις τον άλλο με βάση τα δικά σου «κουτάκια», εκείνα που συνθέτουν τη δική σου υποκειμενική πραγματικότητα. Νιώθεις πιο δίκαιος, πιο «καθαρός», πιο ήσυχος, χωρίς υπερβολές, χωρίς προβολές και χωρίς ενοχές…