Φόρος αίματος στους δρόμους

Γράφει ο

Θάνος Ζέλκας

Στον ακήρυχτο πόλεμο της ασφάλτου η λίστα των θυμάτων μεγαλώνει συνεχώς σκορπίζοντας θλίψη και πένθος σε κάθε γωνιά του τόπου μας.

Και μπορεί σε κάθε άκουσμα της πένθιμης καμπάνας να επισημαίνουμε πόσο εύθραυστη είναι η ζωή μας, εντούτοις η ίδια η πραγματικότητα δείχνει ότι ούτε οι δρόμοι μας ούτε η οδική μας παιδεία βρίσκονται στην καλύτερη κατάσταση.

Σε αντιδιαστολή με ό,τι αφορά το ποδόσφαιρο που ξεσηκώνονται οι μάζες για να υποστηρίξουν τα “ιερά” και τα “όσια” των ομάδων τους, ως πολίτες έχουμε βάλει πολύ χαμηλά τον πήχη σε αυτά που πραγματικά είναι μείζονα για την ίδια μας τη ζωή. Ποτέ για παράδειγμα δεν έγινε μια μαζική διαδήλωση πολιτών που να ζητάνε από τους κυβερνώντες σε τοπικό και εθνικό επίπεδο να ασχοληθούν σοβαρά με την ποιότητα της ζωής τους.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γίνονται έργα βιτρίνας κυρίως σε προεκλογικές περιόδους, προκειμένου να επηρεάσουν το εκλογικό σώμα, και τα έργα υποδομής που χρειάζεται η χώρα στο σύνολό της να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Οι ασφαλτοστρώσεις δίνουν και παίρνουν ενώ μετά από μερικά χρόνια οι δρόμοι είναι στα ίδια και χειρότερα χάλια, διότι δεν μπαίνουν υψηλές προδιαγραφές και κανένας δεν λογοδοτεί για την ποιότητα και τη διάρκεια των έργων. Κανένας άλλωστε δεν μπαίνει στον κόπο να αναζητήσει τους υπευθύνους γιατί έτσι μάθαμε να λειτουργούμε.

Από την άλλη, η έννοια της συντήρησης δεν υφίσταται καν σε αυτή τη χώρα. Φτιάχνουμε σχολεία, νοσοκομεία, γέφυρες, δρόμους και δεν υπάρχει ούτε η στοιχειώδης πρόβλεψη να συντηρούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να αντέξουν στο χρόνο. Ενεργούμε σαν να είμαστε κρατίδιο των Εμιράτων όπου τα χρήματα είναι άπλετα και αν χαλάσει κάτι, έχουμε την πολυτέλεια να το αντικαταστήσουμε με καινούριο.

Όσον αφορά τη δική μας ευθύνη, τα ποσοστά των συνειδητοποιημένων πολιτών είναι τραγικά χαμηλά. Χρειάζεται να μας επιβάλλουν “τσουχτερά” πρόστιμα προκειμένου να πράττουμε τα αυτονόητα, που δεν είναι άλλα από το να μην παραβιάζουμε τους φωτεινούς σηματοδότες, να φοράμε ζώνες ασφαλείας και κράνη, να έχουμε ειδικά καθίσματα για τα παιδιά στα αυτοκίνητα, να μην κάνουμε χρήση αλκοόλ όταν οδηγούμε και να μην παραβιάζουμε τα όρια ταχύτητας.

Πολλοί θα βιαστούν να ρίξουν τις ευθύνες στους δασκάλους και στα σχολεία που δεν έχουν μαθήματα οδικής ασφάλειας. Αυτό όμως είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι το παράδειγμα που δίνουμε εμείς οι ίδιοι στα παιδιά μας. Το κάθε παιδί κουβαλάει την κουλτούρα του σπιτιού του. Αν ο γονέας παρουσιάζει παραβατική ή επιπόλαιη συμπεριφορά στο δρόμο, δεν υπάρχει δάσκαλος που θα μπορέσει να διδάξει στο παιδί του το σωστό.

Ακόμα κι αν το κάνει, θα είναι εντελώς επιδερμικό, αφού οι εικόνες του παιδιού θα είναι εντελώς αντίθετες με αυτά που διδάσκεται.

Είναι πολύ εύκολο να ψάχνουμε συνεχώς μια δικαιολογία και την ευθύνη σε τρίτους. Πριν απ’ αυτό όμως αυτό οφείλουμε να κάνουμε μια ειλικρινή ενδοσκόπηση και να δούμε αν από τη μεριά μας πράξαμε τα δέοντα. Η κουλτούρα αυτή αποτυπώνεται και στο επίπεδο των κυβερνώντων. Πώς άλλωστε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά εφόσον κι αυτοί είναι μέρος της ίδιας κοινωνίας;

Όσα κι αν πούμε, όσα κι αν γράψουμε ο τεράστιος αυτός φόρος αίματος που πληρώνουμε με τα νέα παιδιά που η ζωή τους λήγει άδοξα πάνω στα οδοστρώματα δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν πάρουμε στα σοβαρά αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά. Αν δεν γίνουμε υπεύθυνοι και συνειδητοποιημένοι πολίτες δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Ας μην έχουμε καμία ψευδαίσθηση.