Πόσο ασφαλής είναι η φαρμακευτική  θεραπεία για τους στεφανιαίους ασθενείς;

Γράφει ο
Δημήτρης Κρεμαστινός
Καθηγητής

 

Οι τελευταίες τέσσερις δεκαετίες χαρακτηρίσθηκαν από πληθώρα μελετών και ανακοινώσεων που δημοσιεύθηκαν στα πλέον έγκυρα ιατρικά περιοδικά σε σχέση με τη θεραπεία της στεφανιαίας νόσου και ιδιαίτερα των ασυμπτωματικών ή ολιγοσυμπτωματικών ασθενών που αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα όλων των ασθενών. Υποστηρίχθηκαν με λιγότερη ή περισσότερη επιτυχία όλες σχεδόν οι απόψεις.

Τελικά αποφασίσθηκε και σχεδιάσθηκε μια μελέτη με το όνομα «ΙΣΧΑΙΜΙΑ» η οποία θα απαντούσε ουσιαστικά και οριστικά στο ερώτημα του πόσο ασφαλής για τον άρρωστο είναι η φαρμακευτική θεραπεία.

Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης είχαν προαναγγελθεί ότι θα ανακοινώνονταν στο πρόσφατο συνέδριο της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας (AHA). Πράγμα το οποίο και έγινε τώρα.

Στη μελέτη αυτή αποδείχθηκε ότι στους ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο το να επεμβαίνεις με αγγειοπλαστική ή bypass δεν προσφέρεις τίποτα περισσότερο από την κλασική θεραπεία. Δηλαδή, δεν τους προστατεύεις από το έμφραγμα ή τον αιφνίδιο θάνατο.

Έτσι το θέμα αυτό φαίνεται ότι κλείνει ύστερα από 40 χρόνια συνεχών επιστημονικών συζητήσεων και διενέξεων. Επίσης είναι αξιόλογο ότι τα ευρήματα της συγκεκριμένης μελέτης είναι συμβατά με πρόσφατο άρθρο σύνταξης του επίσημου περιοδικού του Αμερικανικού Κολλεγίου Καρδιολογίας (JACC). Στο άρθρο αυτό υποστηρίζεται ότι τη  δεκαετία του ’80 στόχος της θεραπείας ήταν η αντιμετώπιση της συγκεκριμένης βλάβης  (στένωμα) που φαίνεται στη στεφανιογραφία. Όμως προοδευτικά μέσα στις 4 αυτές δεκαετίες η άποψη αυτή άλλαξε ριζικά με επικέντρωση όχι στη βλάβη αλλά στον ίδιο τον ασθενή στο σύνολό του.

Και το γιατί αποδείχθηκε ύστερα από εκατοντάδες μελέτες ότι δηλαδή το έμφραγμα ή ο αιφνίδιος θάνατος δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τις στενώσεις (βουλώματα) αλλά από μια σειρά άλλων παραγόντων, όπως είναι ο σπασμός της αρτηρίας, η μικροκυκλοφορία, η θρομβωτική συμπεριφορά του αρρώστου και η γονιδιακή του ταυτότητα. Στο κέντρο όλων αυτών των παραγόντων βρίσκεται η Ισχαιμία του μυοκαρδίου που την προκαλούν όλοι αυτοί οι παράγοντες. Αυτή είναι η αιτία όλων των δεινών.

Έτσι εξηγούνται και τα ευρήματα της τελευταίας αυτής μελέτης, με το όνομα «ΙΣΧΑΙΜΙΑ» που φαίνεται ότι θα διαμορφώσει οριστικά την άποψη ότι η προληπτική επεμβατική θεραπεία είναι μια λάθος θεραπεία. Κατά συνέπεια αποδεικνύεται η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της φαρμακευτικής θεραπείας σε συνδυασμό πάντα με τον τρόπο ζωής στη χρόνια στεφανιαία νόσο.