Το παλιό νοσοκομείο Ρόδου μεταφέρθηκε στο νέο,  στο χρόνο ρεκόρ των τεσσάρων ημερών!

Τώρα που πολύς λόγος γίνεται για τη μεταφορά του ΙΚΑ, το οποίο δυό δεκαετίες  το μεταφέρουνε και όλο στα ίδια μένει, χρήσιμο είναι να θυμηθούμε τι έγινε με τη μεταφορά του παλιού Νοσοκομείου στο σημερινό, ποιοι τα κατάφεραν, πώς τα κατάφεραν, κι από ποιους έμπαιναν οι τρικλοποδιές! 

Στο χρόνο ρεκόρ των τεσσάρων ημερών έγινε η μεταφορά κλινικών και υπηρεσιών, με συνεργασίες που απέδωσαν και ανθρώπους όπως ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Νοσοκομείου που όταν επρόκειται για το καλό δεν έπαιρνε το “οχι” για απάντηση. Είναι χαρακτηριστική η απάντηση που έδωσε ο Μιχάλης Μπαλάνος όταν τον ενημέρωσαν ότι οι εργαζόμενοι αντιδρούν στη μεταφορά του νοσοκομείου.

‘’Και ποιος τους ρώτησε’’ είπε αποστομωτικά ο άνθρωπος που τραβούσε μπροστά, με όποιο κόστος ακόμα και σε προσωπικό και συναισθηματικό επίπεδο. Η τιτάνια επιχείρηση που στέφθηκε με επιτυχία, οι καταγγελίες που στόχο είχαν έστω την προσωρινή ματαίωσή της, οι επιθέσεις καθημερινής εφημερίδας που καθιστούσαν νοσηρό το τοπίο...

Ο Μιχάλης Μπαλάνος, πέτυχε το αδιανόητο σε χρόνο ρεκόρ και παραιτήθηκε αργότερα επειδή βρήκε τοίχο στην προσάθειά του να δυναμώσει κι άλλο το νοσοκομείο, δίνοντας μάχη άνιση με κέντρα και παράκεντρα.  Το Μάιο του 2000 έγινε η μεταφορά του παλιού νοσοκομείου στο νέο και τότε ήταν που αποφασίστηκε να μεταφερθεί και το ΙΚΑ στη νέα πτέρυγα του παλιού νοσοκομείου, όπως και να δημιουργηθεί κλειστό πάρκινγκ με ορόφους, στο χώρο της οδού Παπαλουκά.  Αλλά, τι λέμε τώρα, τι λέμε και δεν κοκκινίζουμε.

Πήρατε στα χέρια σας το τιμόνι στην πιο κρίσιμη φάση και οδηγήσατε το καράβι γρήγορα και με ασφάλεια στον προορισμό του. Πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι για εσάς;

Το 1997 ανέλαβα την προεδρία του Διοικητικού Συμβουλίου του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου, περίοδο κατά την οποία οι εργασίες για την κατασκευή του νέου κτηρίου στην περιοχή των Αγίων Αποστόλων, ήταν σε πλήρη εξέλιξη από τη ΔΕΠΑΝΟΜ, κατασκευαστικη εταιρεία, με έδρα την Αθήνα.
Ο θεμέλιος λίθος είχε μπει το 1994, επί Δημαρχίας Μάνου Κόκκινου, με την παράταξη του οποίου είχα εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος και συμπτωματικά την ημέρα της θεμελίωσης του νέου κτηρίου από τον Αναπληρωτή Υπουργό Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων κ. Mανόλη  Σκουλάκη, εγώ ως Αντιδήμαρχος αντικαθιστούσα τον απουσιάζοντα για σοβαρούς υπηρεσιακούς λόγους Δήμαρχο τον Μάνο Κόκκινο.
Το 1997 όταν μου προτάθηκε η θέση του Προέδρου εργαζόμουν στη Νομαρχία με τον Γιάννη Παρασκευά που επιχειρούσε τότε και τελικά πέτυχε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη λειτουργία ολοήμερων σχολείων. Στη θέση του Προέδρου του Νοσοκομείου, πλαισιωμένος από αξιόλογους και έγκριτους συνεργάτες, διαδέχθηκα τον από κάθε άποψη καταξιωμένο άνθρωπο και επιστήμονα, τον γιατρό Κυριάκο Παπασάββα.

Σε τι κατάσταση βρισκόταν το 1997  το νοσοκομείο που μας έχτισαν οι Ιταλοί, ξεκινώντας το, το 1926, με δεδομένη την προσθήκη και της νέας πτέρυγας το 1986; Είχε ακόμη δυνατότητες να λειτουργεί; Ποιοι αντιδρούσαν στη μεταφορά του;
Το παλιό κτήριο είχε σημαντικά προβλήματα τα οποία δυσκόλευαν τη λειτουργία του στο ξενοδοχειακό κυρίως επίπεδο και η προσπάθεια η δική μου όπως και όλων των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, σε μεγάλο βαθμό ήταν να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση.
Καταβάλαμε μεγάλες προσπάθειες για τη διαμόρφωση των χώρων, αλλά οι ενέργειές μας γίνονταν δυστυχώς μέσα σε ένα καθημερινά  υπονομευτικό  για τη λειτουργία του  Νοσοκομείου κλίμα λόγω των επιθέσεων συγκεκριμένου εντύπου, της εφημερίδας “Πρόοδος”, στην οποία επιλέξαμε να μην απαντήσουμε ποτέ.
Κατά τα άλλα, όπως ήταν λογικό, υπήρχαν πολλά και ποικίλα προβλήματα αλλά και νοοτροπίες που έπρεπε να ανατραπούν για να βελτιωθεί η λειτουργία του Ιδρύματος. Καταβάλαμε για αυτό όλες μας τις διαπραγματευτικές ικανότητες, όλη μας την κατανόηση και όλη μας την ανοχή. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε λεπτομέρειες για αυτό το θέμα. Ισορροπώντας ανάμεσα σε εκείνα τα προβλήματα, παρακολουθούσαμε παράλληλα και τις εργασίες στο νέο κτήριο που τελείωσαν στους προβλεπόμενους χρόνους.

Το να φύγεις από το παλιό και να πας στο καινούργιο πώς είναι δυνατόν να δημιουργεί εντάσεις και προστριβές;
Αυτό δεν μπορώ να το ερμηνεύσω κι εγώ με κανόνες λογικής και με γνώμονα το συμφέρον του τόπου. Ο δικός μου στόχος όπως και όλων των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου ήταν να εγκατασταθεί το Νοσοκομείο στο νέο κτήριο και να στελεχωθεί σύμφωνα με τον Οργανισμό λειτουργίας του. Λυπάμαι που πρέπει να επισημάνω ότι η στελέχωση αυτή δεν έχει γίνει μέχρι και σήμερα.
Επομένως, μπροστά σε αυτές τις σημαντικές προτεραιότητες δεν μπορούσαμε να διαθέτουμε χρόνο για να απαντάμε στα αυτονόητα. Άλλωστε ούτε εγώ ούτε οι συνάδελφοι στο Διοικητικό Συμβούλιο πήγαμε για να κάνουμε δημόσιες σχέσεις, αλλά για να προσφέρουμε ό,τι μπορούσαμε στον τόπο.

Φάγατε ένα μεγάλο κύμα, αντιλαμβάνομαι!
Ένα κύμα; Πολλά κύματα.
Είχα όμως σπουδαίους συνεργάτες. Κατ’αρχάς τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου: τον Αντιπρόεδρο Ιάκωβο Κολαϊνή, με την τετράγωνη και θεμελιωμένη άποψη για κάθε πρόβλημα που μας απασχολούσε, τον Βασίλη Καϋμενάκη με τη συνεργατικότητα, την οξυδέρκεια και την καλοσύνη που εξέπεμπε κάθε στιγμή, τον Παρασκευά Σάββενα με τη σύνεση και την πραότητά του, αλλά και τον Κώστα Κουτσόπουλο με τη γνωστή μαχητικότητα και διεισδυτικότητα στα θέματα που μας απασχολούσαν. Κοντά σε αυτούς και πολλά μέλη του προσωπικού που ξεχώρισαν εκείνες τις κρίσιμες μέρες, όπως ο Κυριάκος Σαής, η Άννα Επιφάνη και η Τσαμπίκα Παπασάββα.

H μεταφορά, ωστόσο, έγινε στο χρόνο ρεκόρ των τεσσάρων ημερών! Πώς και τα καταφέρατε τόσο καλά, ποιο ήταν το σχέδιό σας;
Όλη η επιτυχία για τη μεταφορά του Νοσοκομείου οφείλεται στο ότι ενεργήσαμε βάσει ενός εξαιρετικά επιτυχημένου σχεδίου, ενώ και ως προς το χρόνο επιλέξαμε έναν ήσυχο μήνα, τον μήνα Μάιο. Η φιλοσοφία του σχεδίου αυτού στηριζόταν στη συνεργατική προσπάθεια όλων των εργαζομένων. Κάθε κλινική και κάθε τμήμα έχοντας την υποστήριξη της διοίκησης σε εργατικά χέρια, αυτοκίνητα και άλλα μέσα, μεθόδευε τη μετακίνησή του.

Πόσο κόστισε η μεταφορά;
Δεν δαπανήσαμε χρήματα παρά το γεγονός ότι από το Υπουργείο Υγείας με Υπουργό τον αείμνηστο Λάμπρο Παπαδήμα μας διατέθηκαν τότε για αυτό το σκοπό 50.000.000 δραχμές.
Δεν τα χρειαστήκαμε, σε αντίθεση με τα Νοσοκομεία Καλαμάτας και Χανίων που την ίδια περίοδο και για τον ίδιο λόγο επιχορηγήθηκαν και αν δεν κάνω λάθος τα εξάντλησαν και ζήτησαν και άλλα.Το μόνο ποσό που εμείς δαπανήσαμε, αφορούσε τη μεταφορά του αξονικού τομογράφου λόγω του όγκου και της ιδιαιτερότητας του οργάνου.
Τα υπόλοιπα παρέμειναν στο ταμείο του Νοσοκομείου, δεδομένου ότι οι μεταφορές έγιναν με αυτοκίνητα του Στρατού, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και εθελοντών που διέθεσαν τα φορτηγά και την εργασία τους. Επιλέξαμε να απευθυνθούμε στους φορείς και τους φίλους του Νοσοκομείου γιατί οι μεταφορικές εταιρείες και οι ιδιώτες μεταφορείς μάς ζητούσαν υπέρογκα ποσά που δεν ήταν λογικό να καταβάλουμε.

Είναι αλήθεια ότι καταφέρατε να λειτουργήσετε την κουζίνα νωρίτερα στο νέο νοσοκομείο και να μεταφέρετε το φαγητό για τους ασθενείς από το νέο νοσοκομείο στο παλιό;
 Το πλυντήριο, το σιδερωτήριο, και την κουζίνα, τα είχαμε μεταφέρει μέρες πριν. Εξαιτίας της πρόβλεψης αυτής οι εγκαταστάσεις λειτουργούσαν τέλεια από την πρώτη στιγμή. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις δύο-τρείς τελευταίες ημέρες πριν τη μετακίνηση στέλναμε στο παλιό Νοσοκομείο φαγητό που παρασκευάζαμε ήδη στο νέο κτήριο. Έτσι όταν πήγαμε στο νέο Νοσοκομείο, όλη μας η προσοχή είχε επικεντρωθεί στο ιατρικό και νοσηλευτικό κομμάτι.

Πώς έγινε η μεταφορά των ασθενών, αυτό για εμένα φαντάζει το δυσκολότερο!
Οι ασθενείς μεταφέρθηκαν σε χρόνους  ρεκόρ και με απόλυτη ασφάλεια. Το γεγονός ότι στο Νοσοκομείο λειτουργούσαν 2 παθολογικές και 2 χειρουργικές κλινικές, μας επέτρεψε να συγκεντρώνουμε τους ασθενείς στην καθεμία από αυτές τις κλινικές μέχρι να ολοκληρωθεί η εγκατάσταση της άλλης στο νέο κτήριο. Με αυτόν τον τρόπο όταν ο ασθενής μεταφερόταν στην κλινική του, την έβρισκε σε πλήρη και ομαλή λειτουργία. Για να υλοποιηθεί αυτό το σχέδιο τεράστια ήταν η συμβολή του Προϊσταμένου της Τεχνικής Υπηρεσίας και αγαπητού φίλου Γιάννη Λαουδίκου, τόσο στην επιτυχία της μεταφοράς όσο και στη λειτουργία του νέου εξοπλισμού. Ο κ. Λαουδίκος είχε φροντίσει με την ομάδα του να εγκαταστήσει στο νέο κτήριο και μηχανήματα του παλιού Νοσοκομείου με τα οποία το προσωπικό ήταν εξοικειωμένο. Η πρωτοβουλία του αυτή αποδείχθηκε εξαιρετικά σημαντική για την αντιμετώπιση σοβαρών περιστατικών σε κάποιες  κλινικές.

Τι θυμάστε περισσότερο από τη μεταφορά; Υπήρξε κάποιο  απρόοπτο που κληθήκατε να αντιμετωπίσετε;
Θυμάμαι ένα πολύ σοβαρό επεισόδιο. Την ώρα που μεταφερόταν ένας ασθενής από το παλιό Νοσοκομείο στο νέο, κυριολεκτικά στην είσοδο του νέου κτηρίου, του συνέβη καρδιακό επεισόδιο, το οποίο αντιμετωπίστηκε με επιτυχία λόγω της ετοιμότητας του προσωπικού (ιατρικού και νοσηλευτικού) και των μέσων που διαθέταμε, σύμφωνα με το σχεδιασμό. Πέρα απο αυτό, σημειώθηκαν και άλλα επεισόδια.

Λέτε για το ότι  σας στείλανε έλεγχο από το ΙΚΑ;
Επιλέγω να αναφερθώ σε αυτό. Εν μέσω μεταφοράς και ενώ όλοι οι εργαζόμενοι πάσχιζαν για την ολοκλήρωση της εγκατάστασής μας στο νέο κτήριο, ένα κλιμάκιο ελεγκτών του ΙΚΑ εμφανίσθηκε στην είσοδο του νέου κτηρίου και άρχισε να διενεργεί έλεγχο για το αν οι εργάτες που είχαμε ήταν ασφαλισμένοι. Είχε γίνει καταγγελία ότι απασχολούνταν στη μεταφορά εργάτες, κατά την εκτίμησή τους, ανασφάλιστοι. Αυτό το οποίο όμως ίσχυε ήταν ότι ο αείμνηστος ξενοδόχος Βασίλης Παπαβασιλείου, μας είχε διαθέσει την ομάδα των εργατών η οποία ήταν ασφαλισμένη και πληρωνόταν από δικές του επιχειρήσεις. Όμως μπορείτε να φανταστείτε την αναστάτωση και τη θέση στην οποία περιήλθε το Διοικητικό Συμβούλιο που σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές για την ασφαλή και γρήγορη μεταφορά των ασθενών, αναγκαζόταν να αντιμετωπίζει τις τρικλοποδιές των ανόητων και των εμπαθών υποκειμένων που δεν έπαψαν ούτε στιγμή να μας ταλαιπωρούν σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της θητείας μας, με την υποστήριξη του γνωστού και δαιμονολόγου εκδότη. Αυτά και πολλά ακόμα προήρχοντο από αντιδράσεις ατόμων που ευκαιριακά αναγκάζομαι να τους σκέπτομαι γιατί ουσιαστικά τους έχω διαγράψει.

Κι ενώ τα καταφέρατε τόσο καλά, παραιτηθήκατε! Ποιο ήταν το τόσο σοβαρό που σας ώθησε σ’ αυτή σας την απόφαση;
Έκτοτε κάναμε πολλές προσπάθειες για την αναβάθμιση του Νοσοκομείου. Πετύχαμε την αναβάθμισή του σε Περιφερειακό και σχεδόν είχαμε ολοκληρώσει τη διασύνδεσή μας με την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κρήτης, η οποία απέβλεπε στη λειτουργία Πανεπιστημιακής κλινικής στο Νοσοκομείο μας που δυστυχώς δεν έγινε, δεδομένου ότι οι προσπάθειές μας ανετράπησαν από την τότε Πρόεδρο του ΠΕΣΥ, με παρεμβάσεις κύκλων στους οποίους δε θέλω να αναφερθώ. Αυτά και κάτι άλλα, περισσότερο όμως η εξέλιξη που είχε η συνεργασία μας με την Ιατρική Σχολή Κρήτης, με οδήγησαν σε παραίτηση.

Αυτά γίνονταν κάποτε, οι άνθρωποι παραιτούνταν! Με το παλιό κτήριο του νοσοκομείο τι έγινε και ερημώνει μέχρι σήμερα;
Κανένα Δημόσιο κτήριο δεν έτυχε τέτοιας στοργής μετά την εκκένωσή του. Είχε συγκροτηθεί επιτροπή με τη συμμετοχή τοπικών φορέων και υποδείχθηκε η χρησιμοποίηση του κτηρίου για την ανάπτυξη Υγειονομικού Πάρκου, στο οποίο θα συγκεντρώνονταν όλοι οι φορείς υγείας, που ήταν διάσπαρτοι σε  διάφορα σημεία και κτήρια της πόλης. Η απόφαση αυτής της επιτροπής εμπλουτίστηκε και επικυρώθηκε από το Δημοτικό και Νομαρχιακό Συμβούλιο και φτάσαμε μέχρι και στη χωροθέτηση των φορέων που θα εγκαθίσταντο εκεί. Μαζί με τον τότε αρμόδιο Αντιδήμαρχο και αγαπητό φίλο Γρηγόρη Μοράρη-στον οποίο πολλά οφείλω για τη βοήθειά του-πραγματοποιήσαμε πολλές επισκέψεις στο Υπουργείο για την προώθηση αυτού του πλάνου αξιοποίησης του κτηρίου. Δυστυχώς τίποτα από αυτά δεν έγινε. Ας αποδοθούν οι ευθύνες σε αυτούς που πραγματικά ανήκουν.

Και τη στέγαση του ΙΚΑ στη νέα πτέρυγα του παλιού νοσοκομείου, περιελάμβανε η πρόταση της Επιτροπής! Γιατί δεν προχώρησε;
Η νέα πτέρυγα του παλιού Νοσοκομείου με την αξιοποίηση παρακείμενων κτηρίων είχε κατά την άποψή μου τη δυνατότητα να στεγάσει το ΙΚΑ. Παρά ταύτα το ΙΚΑ παραμένει μέχρι σήμερα εκεί που βρίσκεται και το παλιό Νοσοκομείο ανενεργό και ανεκμετάλλευτο κατά το μεγαλύτερο μέρος του, φθείρεται και ρημάζει καθημερινά, ενώ ψάχνουμε ακόμη πού θα εγκαταστήσουμε τον ασφαλιστικό μας φορέα.

Μαζεύει τα αποκόμματα των εφημερίδων, κλείνει τα αρχεία του και η απογοήτευση είναι φανερή στα μάτια του. Πικράθηκε και πάλι που τα θυμήθηκε.