Καλό ταξίδι, φίλε Μιχάλη...

Μεγάλη θλίψη μάς έχει προκαλέσει η απώλεια του Μιχάλη Βεργωτή. Ήταν κάτι αναπάντεχο καθώς επρόκειτο για έναν άνθρωπο που μέχρι και πριν από λίγο καιρό τον βλέπαμε στα γήπεδα και είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε μαζί του.

Ο Μιχάλης ήταν ένας από τους λίγους παλιούς, καλούς, κλασικούς ποδοσφαιρόφιλους. Ναι μεν πήγαινε πάντα στην αγαπημένη του ομάδα, τον Διαγόρα, στον οποίο πριν από μερικά χρόνια διετέλεσε και πρόεδρος, ωστόσο έκανε τη βόλτα του και από άλλα παιχνίδια. Πάντα ήταν μέσα στα γήπεδα και επί καθημερινής βάσεως ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο. Ήταν ένας ενεργός φίλαθλος, όχι του καναπέ, και ενδιαφερόταν να ενημερωθεί για όλες τις εξελίξεις.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που είχαμε επικοινωνία προκειμένου να ρωτήσει ή ακόμα και να κριτικάρει και να διορθώσει κάποιες φορές ρεπορτάζ. Ήταν η χαρά ...του ποδοσφαίρου και πάντα είχε τρομερό ενδιαφέρον μια κουβέντα μαζί του. Ήταν απίστευτες οι ιστορίες που σου έλεγε αν του άνοιγες κουβέντα για τα χρόνια που ήταν πρόεδρος στον Διαγόρα Βατίου, στη "σκληρή" και για πολλούς "αμαρτωλή" Δ' Εθνική Κατηγορία τη δεκαετία του 1990.

Ήταν η δεκαετία που συμμετείχε και στον τότε Δημοτικό Οργανισμό Νεολαίας και Άθλησης, επί προεδρίας Κάλλιστου Διακογεωργίου. Προσωπικά θα μου μείνει αξέχαστο ένα ταξίδι στην Κύπρο για τον Διεθνή αγώνα δρόμου "Μάριος Αγαθαγγέλου" κάπου στο 1997, αν δεν με απατά η μνήμη μου (δεν το έχω πρόχειρο αυτή τη στιγμή).

Μείναμε για περίπου μια εβδομάδα στο ίδιο δωμάτιο και είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε πολλά και διάφορα, πάντα γύρω από το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό. Δεν θυμάμαι να έκανα μαζί του ποτέ άλλες συζητήσεις για άλλα θέματα εκτός ποδοσφαίρου. Αλήθεια... Αλλά και την περίοδο που ήταν πρόεδρος στην ΕΠΣΔ, άφησε το στίγμα του αναμφίβολα.

Προσπάθησε να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για το καλό της Ένωσης κάτω από αντιξοότητες. Σίγουρα εισέπραξε αρκετές στεναχώριες, ειδικά από τη θητεία του στη διοίκηση του Διαγόρα ωστόσο δεν έφυγε ποτέ από το ποδόσφαιρο. Ήταν το ...φάρμακό του. Και πραγματικά, δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς τη ...μυρωδιά του γηπέδου ή χωρίς την επικοινωνία με ανθρώπους του χώρου.

Αυτά τα πράγματα ήταν συνυφασμένα με την ίδια του τη ζωή. Το σίγουρο είναι ότι θα μας λείψει πολύ καθώς ήταν μια καλή και ενδιαφέρουσα παρέα, άκρως ποδοσφαιρική. Θα τον θυμόμαστε όμως πάντα.
Καλό σου ταξίδι, φίλε Μιχάλη...

Δραγάτης Δημήτρης