Το κοινό μάς λείπει…

Επειδή την προηγούμενη φορά μέσα απ’ αυτή τη στήλη τα ‘πα και ηρέμησα για τους αγώνες εκείνους που γίνονται στο νησί μας για να… γίνουν με φιλάθλους τους… στενούς συγγενείς, κάποιου το μυαλό ίσως να μην πήγε με τίποτε στο ποδόσφαιρο.

Μα κι εκεί χωρίς κόσμο όμως δεν έχουμε τύχη. Να σας θυμίσω τι έγινε την περασμένη άνοιξη και το μπαράζ ανόδου μεταξύ του Διαγόρα και της Καλαμάτας για την άνοδο στη Football League; Αυτό που σας έρχεται πρώτο στο μυαλό είναι το ότι, ενώ ο Διαγόρας στα διπλά παιχνίδια πέρασε με τη διαφορά τερμάτων, εντούτοις ανέβηκε και η Καλαμάτα. Απίστευτο κι όμως αληθινό.

Το άλλο είναι η διαφορά στον κόσμο κι εννοώ αριθμητικά. Δείτε πόσα εισιτήρια κόπηκαν στη Ρόδο και πόσα στην Καλαμάτα. Η διαφορά είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Και για να μη μου αρχίσετε τα οπαδικά, σημειώνω πως όποια ομάδα του νησιού και να ‘τανε πάλι τα ίδια θα βλέπαμε. Απλώς αναφέρω το παράδειγμα του Διαγόρα γιατί ήταν το πιο πρόσφατο.

Τώρα, μπορεί  ο καθένας να σκαρφιστεί όποια δικαιολογία θέλει. Άλλωστε γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να τα λέμε και ν’ ανταλλάσσουμε απόψεις. 

Χωρίς κόσμο λοιπόν δεν πάμε πουθενά, ασχέτως του ποιοι κάνουν τη βόλτα τους στα καφενεία και καμαρώνουν σα γύφτικα σκεπάρνια όταν αναφέρουν τις οπαδικές προτιμήσεις τους.

Το θέμα είναι να πατάνε και καμιά φορά στο γήπεδο. Είναι αδιανόητο ομάδες της πόλης σ’ εθνικές κατηγορίες να μην κόβουν τουλάχιστον χίλια εισιτήρια στα εντός έδρας παιχνίδια. Αδιανόητο… Μετά από τα προηγούμενα, κάθε συζήτηση περιττεύει. Το φιλοθεάμον κοινό λείπει από τη Ρόδο, μάλλον γιατί έχουμε τελευταία συνηθίσει να περνάμε αλλιώς την ώρα μας, ίσως πιο …δημιουργικά.

Μπορεί όμως ν’ αλλάξει κάτι στο άμεσο μέλλον; Πιθανώς όχι, αλλά αυτά είναι για τις καφετζούδες που το ‘χουν το κολπάκι, όχι για μένα. Να λοιπόν ένα θέμα για προβληματισμό και περισυλλογή…

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ