Χριστόφορος Β. Αδαμόπουλος: Ένας δικός μας συγγραφέας που πρέπει να γνωρίσουμε

Γράφει ο Κώστας Ε. Σκανδαλίδης


Πριν από μερικές ημέρες μια έκπληξη ευχάριστη με περίμενε. Ένα ταχυδρομικό δέμα με έξι βιβλία έφτασε στο σπίτι μου από τον κ. Χριστόφορο Β. Αδαμόπουλο σε «ανταπόδοση» δύο δικών μου βιβλίων που με προτροπή του κοινού φίλου Δανιήλ Σπάρταλη είχα φροντίσει να του αποστείλω. 

Για όσους, τυχόν, δεν γνωρίζουν, ο Χριστόφορος Β. Αδαμόπουλος, γεννημένος στο Διαβολίτσι Μεσσηνίας, είναι πλέον μισός Ροδίτης, αφού μοιράστηκε τη ζωή του για 37 ολόκληρα χρόνια με την αείμνηστη Εύη Κωτιάδη, μια πανέμορφη Ροδίτισσα, θυγατέρα του πολιτικού και υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας Στέλιου Κωτιάδη (1912-1971).

Μετά τον πρόωρο θάνατο της Εύης, ο Χριστόφορος Αδαμόπουλος, παρακινούμενος από τον γιο του Βασίλη, θεώρησε καθήκον και υποχρέωσή του να ασχοληθεί με την καταγραφή γεγονότων και καταστάσεων που η οικογένειά του βίωσε κατά τα παρελθόντα χρόνια, σημαδεύοντας ολόκληρη τη δική τους ζωή, αλλά και την ιστορία του τόπου. 

Έτσι, από το 2011 που είδε το φως της δημοσιότητας το πρώτο του βιβλίο, ο ακάματος Χριστόφορος Αδαμόπουλος προσέφερε στην ελληνική γραμματεία την ακόλουθη εργογραφία:  
1.- Το δικό μου μνημόνιο, (Για οικογενειακή χρήση), Αθήνα, 2011, 2η έκδοση 2016.
2.- Ευχαριστίες, Αθήνα, 2013, 2η έκδοση 2016.
3.- Μετάνοιες, Αθήνα, 2014, 2η έκδοση 2016.
4.- Δώρο Θεού, Αθήνα, 2016.
5.- Οδοιπορικό στα Κύθηρα Παναγιά η Μυρτιδιώτισσα, Αθήνα 2017.  
6.- Προσκύνημα στους Αγίους Τόπους Δεύτερο δώρο Θεού, Αθήνα 2019.

Είναι χαρακτηριστικός ο τίτλος του πρώτου βιβλίου, αφού ο συγγραφέας θέλησε εμμέσως πλην σαφώς να αποτυπώσει τόσο την οικονομική κρίση της εποχής όσο και να καταθέσει στην κοινή ανάγνωση το δικό του οικογενειακό μνημόνιο, που όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε, έχει ενδιαφέρον και για όλους εμάς τους εκτός οικογένειας, αφού καταγράφονται και σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας και μάλιστα αιματοβαμμένες από έναν αδελφοκτόνο σπαραγμό που σημάδεψε τα μεταπολεμικά χρόνια της πατρίδας μας. 

Με την εισαγωγική σημείωση ότι ο Χ.Α. είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Τριπόλεως, που όμως δεν άσκησε το λειτούργημα του εκπαιδευτικού, επιθυμώ με ταπεινότητα να προσθέσω και τη δική μου αναγνωστική προσέγγιση στο αξιοπρόσεκτο έργο ενός ανθρώπου που δεν έτυχε να γνωρίσω έως σήμερα, παρά μόνο μέσα από τις σελίδες των έξι βιβλίων του και τα όσα ο φίλος Δανιήλ Σπάρταλης με έχει πληροφορήσει..

Ο Χριστόφορος Αδαμόπουλος θέλησε με τη νέα ιδιότητά του ως συγγραφέας, από τον θάνατο της Εύης (30 Ιουλίου 2009) και μετά, να βρει την καταφυγή του στη συγγραφή, αντιμετωπίζοντας το αναπάντεχο κενό της αγαπημένης του συζύγου, αλλά και να αφήσει παρακαταθήκη στην οικογένειά του και σε όλους εμάς για όσα εκείνος πίστευε, πως βιωματικά γεγονότα της δικής του οικογένειας εκεί στο Διαβολίτσι, στον Προφήτη Ηλία, στον Μελιγαλά, στο Νιοχώρι, στο Μπεζεστένι της Μεσσηνίας κι όπου αλλού,  ακουμπούσαν και τους σημερινούς και τους αυριανούς Έλληνες. 

Έτσι λοιπόν, και με το όπλο του δασκάλου στη φαρέτρα του, αλλά και με μια προφανώς έμφυτη γλαφυρή πέννα, πήρε να γιομίζει τις σελίδες των βιβλίων του με αναπολήσεις των παιδικών, των νεανικών και των μετέπειτα χρόνων, τις δεκαετίες του ‘40 και του ‘50, τότε που το χωριό του το Διαβολίτσι ήταν ακόμη όμορφο, εστιάζοντας σε θέματα παιδείας, τα πανηγύρια, τις εκδηλώσεις, το περιβάλλον, τη μάνα γη.

Οι παιδικές του εποχές είναι πέτρινες και σκληρές και ο τόπος του βίωσε όσο λίγοι τόποι της πατρίδας τον εμφύλιο σπαραγμό. Η οικογένεια θρήνησε τον άγριο χαμό του πατέρα στην πηγάδα του Μελιγαλά και εισέπραξε ό,τι αυτό συνεπάγετο. Σφίγγει την καρδιά του, προτάσσει τη λογική και περιγράφει τον χαμό του πατέρα, χωρίς ίχνος μίσους και μισαλλοδοξίας στα ενδόμυχά του. Διαθέτει αγάπη και μόνον αγάπη ακόμα και γι’ αυτούς που σκότωσαν τον γεννήτορά του.

Καταθέτει αλήθειες πικρές με πλήρη αυτογνωσία, ενώ τα παιδικά του τραύματα γίνονται όπλα μεγαλοψυχίας στη φαρέτρα του για τους μετέπειτα αγώνες στο στίβο της ζωής και τη δημιουργία. Ιδιαίτερα αυτές οι σελίδες των τραγικών γεγονότων για την οικογένεια τη δική του και για την ίδια τη μικρή, πικρή και παράξενη πατρίδα μας, ίσως αποτελούν μαρτυρίες για τους ιστορικούς του παρόντος και του μέλλοντος. 

Η ζωή του Χριστόφορου Αδαμόπουλου, όπως αποτυπώνεται από τον ίδιο, είναι μια μικρή Οδύσσεια που κατατίθεται στο αναλόγιο των αναγνωστών με πολύ συναίσθημα, με πολλή αγάπη, με ένα πλούτο πληροφοριών, γνώσεων και βιωματικών αναμνήσεων, με γραφή απλή και κατανοητή χωρίς περιστροφές και φτιασιδώματα. 

Μου είναι δύσκολο αυτά τα κείμενα και των έξι βιβλίων να τα κατατάξω σε μια κατηγορία του γραπτού λόγου, γιατί εμπεριέχουν όλα εκείνα τα στοιχεία που ανήκουν στη λαογραφία, στην ιστορία και τη λογοτεχνία. Αλλά και πέραν αυτού, ο λόγος του Χριστόφορου Αδαμόπουλου χαρακτηρίζεται από σεμνότητα, ήθος, απλότητα, μεγαλείο ψυχής, ευγένεια και μαζί αρχοντιά. Αυτά τα στοιχεία και μόνον εμένα μου αρκούν και με πείθουν για όλα όσα διαβάζω και στα έξι καλαίσθητα και μεστά περιεχομένου βιβλία.

Με υποχρέωσε σε πολλά σημεία να ταυτιστώ μαζί του για την ειλικρίνεια του λόγου του, τον σεβασμό που εμπνέει, την απλότητα, την περιγραφική του ικανότητα και όλα όσα περιγράφω πιο πάνω. Είναι μια παρακαταθήκη για τα δύο του παιδιά, για την ιδιαίτερη πατρίδα του το Διαβολίτσι, για τη Ρόδο, -αφού πια είναι πολιτογραφημένος Ροδίτης- για όλους εμάς και την πατρίδα μας. 

Κι ακόμα κάτι. Πολύ μου αρέσει η δήλωση του Χριστόφορου Αδαμόπουλου, πως γράφει από εσωτερική ανάγκη και πως τα βιβλία του δεν πωλούνται. 

Κι εκείνη η επιστολή του πατέρα προς τη μητέρα τη ματωμένη χρονιά του ΄44, λίγο πριν τον εκτελέσουν, πολύ με μελαγχόλησε:

…σε λίγη ώρα αναχωρούμε για το μαρτύριο και σας αφήνομε υγεία και καλήν αντάμωσην εις την άλλην ζωήν, σας αναμένομεν…κλαίω και οδύρομαι διότι φεύγω παράωρα, αλλά αφού το θέλει ο Θεός ας είναι δοξασμένος…να μου προσέξεις τα παιδιά και να μην τα μαλώνεις έως νοήσουν…να τα μάθεις γράμματα όλα…