Νέος «μηχανισμός»  ανάδειξης δρομέων

Μια νέα γενιά αθλητών αντοχής δημιουργείται και στην Ελλάδα με άλλες προδιαγραφές σε σχέση μ’ αυτήν των περασμένων ετών, λαμβάνοντας υπόψη και τις τωρινές συνθήκες.

Ας καθίσουμε λιγάκι κι ας σκεφτούμε ποιες διοργανώσεις δρόμων αντοχής έχουν σταματήσει πια να υπάρχουν, στερώντας από τον στίβο νέους ανθρώπους, όταν κάποτε αυτές ήταν θεσμός.

Θυμάστε το διασυλλογικό πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου που έδινε την πρόκριση για το πανελλήνιο;

Οι περισσότεροι σίγουρα το θυμάστε όταν γινόταν, λίγο πριν καταργηθεί, στο γκολφ Αφάντου. Δεν ξέρω αν φταίει το ότι σταμάτησε πια να διεξάγεται, όμως τότε πήγαιναν περισσότεροι Δωδεκανήσιοι στην τελική φάση. Φέτος, για να δώσω ένα παράδειγμα, στο Πανελλήνιο των Τρικάλων ήταν μόνο ο Ανδρέας Έλληνας από την Ένωση Καζώνη-Κάλυμνος 2000…

Βεβαίως τότε δεν μπορεί κάποιος να μην …αναπολήσει και στιγμές με συμμετοχές ακόμη και από ρίπτες για λόγους «βαθμοθηρίας», αυτό όμως θέλει πολλή ανάλυση… Πάμε τώρα στο σχολικό ανωμάλου δρόμου που κι αυτό έχει πάψει πια να διοργανώνεται.

Η συγκεκριμένη συνάντηση παλαιότερα ήταν μια αληθινή γιορτή του σχολικού αθλητισμού και στίβου ειδικότερα με εκατοντάδες συμμετοχές από κάθε νησί του νομού μας. Τελευταίως γινόταν μεταξύ… συγγενών και φίλων στο Κορακόνερο και μας έκανε όλους ν’ αναρωτηθούμε το πού μπορεί να βγάλει όλη αυτή η κατάσταση.

Τώρα ο καθένας τρέχει και το απολαμβάνει από πιτσιρικάς, χωρίς να έχει ανάγκη τους αγώνες αυτούς ως κίνητρο και οι διαδικασίες ανάδειξής του, έχουν αλλάξει, όπως επίσης ό, τι έχει να κάνει με την αντοχή γενικότερα.

Το ερώτημα στο σημείο αυτό είναι η διάρκεια: αν αυτός ο νέος τρόπος ανάδειξης κρατήσει περισσότερο χρόνο κοντά στον αθλητισμό τους νέους, όπως και το αν είναι καλό τόσοι πολλοί αθλητές, και με αξιόλογες επιδόσεις κάποιοι, να μένουν ως χομπίστες μακριά από συλλόγους, χωρίς δελτία.

Θεωρώ σχεδόν βέβαιο πως οι ειδικοί στον ΣΕΓΑΣ το ‘χουν ψάξει το θέμα, καλό θα ήταν όμως να γνωστοποιήσουν και κάποια συμπεράσματα στον πολύ κόσμο. Αξίζει πραγματικά.

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ