Γιώργος Κιμούλης: "Η τέχνη μιλάει πάντα στον καθένα χωριστά"

Μία από τις σπάνιες ευκαιρίες μεσ’ το καταχείμωνο, θα έχει σήμερα το κοινό της Ρόδου, να παρακολουθήσει τη sold out παράσταση «Το Παγκάκι», του Γιώργου Κιμούλη, ο οποίος σε συνέντευξη που παραχώρησε στη «Ροδιακή» μιλάει για την απόφασή του αυτή, για την επιμονή του να κάνει τέτοιο θέατρο σήμερα αλλά και για την εντύπωση που έχει για τη Ρόδο.
 

Ένας από τους πλέον δημοφιλείς θεατρανθρώπους, με ρόλους όμως που έχουν μείνει στην ιστορία τόσο στον κινηματογράφο («Λούφα και Παραλλαγή») όσο και στην τηλεόραση («Αστροφεγγιά», «Ακριβή μου Σοφία»), ο Γιώργος Κιμούλης, ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης, μαζί με την επίσης καταξιωμένη συνάδελφό του Φωτεινή Μπαξεβάνη, θα βρίσκονται σήμερα στη σκηνή του κινηματοθέατρου «Μετροπόλ» για δύο μόνο παραστάσεις (στις 6:30 μ.μ. και τις 9:30 μ.μ.).

 

Καταρχάς, τα τελευταία χρόνια, όταν κάνετε περιοδεία μία παράστασή σας περιλαμβάνετε και τη Ρόδο. Θα θέλατε να μας πείτε ποια είναι η εντύπωση που έχετε σχηματίσει για το νησί, τους ανθρώπους του;
«Όλοι ξέρουμε ότι ζούμε σε μία ομφαλοκεντρική χώρα. Τα περισσότερα, ως επί το πλείστον, συμβαίνουν δυστυχώς μόνο στην Αθήνα. Αν λοιπόν διαφωνούμε με αυτό τον τρόπο που λειτουργεί αυτή η χώρα, οφείλουμε, να μη σταματάμε σε δηλώσεις, αλλά να προχωράμε και σε πράξεις. Οπότε από τη δική μου τη μεριά, όταν θεωρώ ότι κάποιες απ’ τις παραστάσεις μου, ανέβηκαν όπως θα τις ήθελα, προσπαθώ να τις παρουσιάζω και στην περιφέρεια. Από εκεί και πέρα, η Ρόδος είναι ένας τόπος όπου η ιστορία του πολιτισμού της είναι τεράστια. Πηγαίνει σε βάθος χρόνου με πάρα πολλές πολιτισμικές διαστρωματώσεις. Κατ’ επέκταση ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι θεατές τις παραστάσεις που έρχονται στο νησί, έχει ορθώς την απαιτούμενη αυστηρότητα. Μία αυστηρότητα, την οποία πάντα έχει ανάγκη και ο καλλιτέχνης.»

Και οι Ροδίτες ως κοινό;
«Εγώ δεν βλέπω ποτέ το κοινό ως κοινό. Δεν αντιμετωπίζω τους θεατές ως μάζα. Πιστεύω ότι η τέχνη δεν  μιλάει στους πολλούς, ούτε όμως μιλάει και στους λίγους. Μιλάει πάντα στον καθένα χωριστά. Άρα δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει «αυτό» το κοινό ή υπάρχει το «άλλο» κοινό, το κοινό ένα ή το κοινό δύο ή το κοινό τρία. Υπάρχει ο κάθε θεατής χωριστά και ίσως εκεί κρύβεται και ένα κρυφό παράπονο του καλλιτέχνη, μιας και ποτέ δεν θα κατορθώσει να μάθει πώς εισέπραξε τελικά ο κάθε θεατής το καλλιτεχνικό του προϊόν».

Περιοδεία το χειμώνα. Συνήθως, οι συνάδελφοί σας μάς τιμούν το καλοκαίρι... Εσείς, πώς το αποφασίσατε;
«Έχει άμεση σχέση με την πρώτη σας ερώτηση: Το να παρουσιάζεις τις παραστάσεις σου το χειμώνα εκτός Αθηνών, στην περιφέρεια, είναι πολύ πιο δύσκολο. Σε ελάχιστες πόλεις υπάρχουν θέατρα με την απαιτούμενη υποδομή. Οφείλουμε όμως, επαναλαμβάνω,  από τη στιγμή κατά την οποία υπερασπιζόμαστε αυτή την -θα την ονομάσω - πολιτιστική αποκέντρωση, οφείλουμε να προσπαθούμε με όλες μας τις δυνάμεις, να την κάνουμε πράξη».

Πόσο δύσκολο ή και…εύκολο είναι σήμερα, την εποχή των ριάλιτι και του Instagram, για έναν ηθοποιό με τη δική σας πορεία και την αφοσίωση στο θέατρο να εξακολουθεί να κάνει αυτό που θέλει, με τον τρόπο που το κάνετε εσείς;
«Πάντα πίστευα και θα συνεχίσω να πιστεύω, πως το θέατρο θα συνεχίσει να υπάρχει, γιατί ουσιαστικά είναι και το μοναδικό καταφύγιο που…ζωντανοί άνθρωποι συναντούν ζωντανούς ανθρώπους. Όλα τα άλλα κινούνται στο χώρο του ειδώλου του ανθρώπου. Δηλαδή, και η τηλεόραση αλλά και ο κινηματογράφος και ταυτόχρονα και τα social media, το Instagram, δεν έχεις τον ζωντανό άνθρωπο απέναντί σου. Ο άνθρωπος όμως πάντα έχει ανάγκη την ανθρώπινη παρουσία. Και γι’ αυτό πάντα θα υπάρχει το θέατρο. Δεν ανησυχώ ως προς την επιβίωση του θεάτρου».

Εκτός από αυτό, η ερώτησή μου έχει να κάνει με το αν υπάρχει κόστος σ’ αυτό που κάνετε, έτσι όπως το κάνετε…
«Ασυζητητί δυσκολεύουν τα πράγματα, αλλά παρ’ όλα αυτά επιμένω στο ότι ο κόσμος θα έχει ανάγκη τη θεατρική πράξη. Όσο και αν εθίζεται στο να συνομιλεί με το είδωλο του ανθρώπου-γιατί αυτό συμβαίνει και στα social media αλλά και σε οποιεσδήποτε αν θέλετε συζητήσεις μέσω βιντεοπροβολών. Παρ’ όλα αυτά, έχει ανάγκη τον ζωντανό άνθρωπο μπροστά του, την ίδια ώρα που θα είναι ζωντανός και αυτός».

Η τηλεόραση αρχίζει και κάνει μια στροφή στη μυθοπλασία, λένε. Έχουμε αρκετά χρόνια να σας δούμε. Από τι εξαρτάται η επιστροφή σας, αν και εφόσον σας ενδιαφέρει…
«Έχω κάνει τηλεόραση και βεβαίως θα μ’ ενδιέφερε, αλλά ο σκοπός είναι οι προτάσεις να είναι τέτοιες, ώστε να αντέχω κι εγώ να υπάρξω μέσα σ’ αυτές. Έχει σχέση με το ίδιο το θέμα, με την ίδια την παραγωγή. Ας μη βιαζόμαστε όμως. Όντως υπάρχει μία στροφή στη μυθοπλασία, αλλά αυτή η στροφή είναι πρόσφατη. Να δούμε πώς και για πόσο θα ενταχτεί μέσα στις ανάγκες του κάθε καναλιού».

«Το Παγκάκι». Ένα έργο που γράφτηκε το 1983, κωμικοτραγικό, από τον Ρώσο συγγραφέα Αλεξάντερ Γκέλμα. Εσείς, εκτός από τον πρωταγωνιστικό ρόλο υπογράφετε και τη σκηνοθεσία, και μαζί σας είναι η επίσης καταξιωμένη Φωτεινή Μπαξεβάνη. Το έργο γράφτηκε πριν από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και καυτηριάζει την αυθαιρεσία και τη διαφθορά της εποχής. Υπάρχουν αναγωγές στη δική μας εποχή;
«Το «Παγκάκι», είναι κλασικό πλέον έργο και κλασικό έργο λέγεται το έργο το οποίο είναι σαν να έχει γραφτεί την εποχή που παρουσιάζεται. Το βασικό θέμα του έργου είναι η ερώτηση του αν οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν πια μαζί και αυτό είναι ένα πρόβλημα της σύγχρονης ζωής μας. Και αφού  θέλουν και έχουν ανάγκη να είναι μαζί, γιατί δεν το καταφέρνουν. Σ’ αυτές τις δύο ερωτήσεις προσπαθεί να δώσει κάποιες απαντήσεις ο συγγραφέας και το ιδιοφυές εκ μέρους του είναι ότι όλο αυτό το παρουσιάζει με τη φόρμα της κωμωδίας. Γιατί το «Παγκάκι», πάνω απ’ όλα, είναι μία κωμωδία. Και ίσως γιατί ξέρει ο συγγραφέας αυτό που έλεγε ο Ντάριο Φο: Ότι το κλάμα ανακουφίζει ενώ το γέλιο θυμώνει και ο θυμός, πολλές φορές, είναι ένας βατήρας για αλλαγή, είναι ένας βατήρας να δημιουργήσουν οι άνθρωποι αυτά που κάτω από άλλες συνθήκες δεν δημιουργούν».

 

INFO

Τετάρτη 4 Μαρτίου
στο κινηματοθέατρο
«Μετροπόλ»
για 2 παραστάσεις:
18.30 και 21.30
Τιμή Προπώλησης: 13€
Τιμή Εισόδου: 15€