«Η Ροδιακή» δεν δέχεται μαθήματα πατριωτισμού

Ένα ιστορικό ντοκουμέντο παρουσίασε «Η Ροδιακή» στο φύλλο της 7ης Μαρτίου για την επέτειο Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου. 

Επρόκειτο για μια αφίσα, όπως διευκρινιζόταν, που εκδόθηκε στις 31 Μαρτίου 1947 στην Κω από τη Βρετανική Στρατιωτική Διοίκηση με αφορμή την ανάληψη της Διοίκησης των νησιών μας από τις ελληνικές Αρχές (σ.σ. η αφίσα μάλιστα φέρει τις σφραγίδες των δήμων της Κω). 

Η δημοσίευση της αφίσας η οποία παρουσιάστηκε από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, όπου και βρίσκεται, προκάλεσε κυρίως κολακευτικά σχόλια από το αναγνωστικό κοινό, ακριβώς επειδή πρόκειται για ένα ιστορικό ντοκουμέντο που έχει την ανάλογη σημασία και αποτυπώνει τις συνθήκες και το κλίμα της εποχής.

Υπήρξαν όμως και κάποιες αντιδράσεις. 

Αντιδράσεις από καλοπροαίρετους αναγνώστες, που μάλλον από άγνοια νόμιζαν ότι πρόκειται για επίσημο χάρτη, αναγνώστες που εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι στην αφίσα δεν περιλαμβάνονται το Καστελόριζο και οι γύρω νησίδες.

Σε αυτούς απαντάμε ότι η αφίσα είναι ένα ντοκουμέντο που έχει ιδιαίτερη δημοσιογραφική και ιστορική αξία και στο οποίο δεν μπορεί να γίνει καμία απολύτως παρέμβαση. Η δημοσίευσή της άλλωστε αποτελεί μια «ψηφίδα» συνεισφοράς στην τοπική ιστορία της Δωδεκανήσου. 

«Η Ροδιακή» ήθελε να δείξει ακριβώς ότι ο δρόμος προς την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου, δεν ήταν… ανθόσπαρτος, αλλά μια διαδρομή την οποία πέρασαν οι πρόγονοί μας «δια πυρός και σιδήρου». Πράγματα βέβαια που εμείς οι Δωδεκανήσιοι γνωρίζουμε πολύ καλά, αλλά αξίζει τον κόπο να υπενθυμίζουμε στις ιστορικές επετείους, κυρίως για να μαθαίνουν αυτοί που δεν γνωρίζουν τα γεγονότα, αλλά και οι νεότερες γενιές.

Υπήρξε όμως και κάποιος άλλος «υπερπατριώτης της… φακής» που ξέφυγε εκτοξεύοντας απειλές, συκοφαντίες, λοιδορίες και ύβρεις, εναντίον της «Ροδιακής», ερμηνεύοντας με σκοπιμότητα, δόλο, φανατισμό και υστερία, όπως ο ίδιος ήθελε την αφίσα - ντοκουμέντο. Αυτός θα πάρει την απάντησή του, όπως πρέπει να γίνει. 

Απλώς θέλουμε να εκφράσουμε τη θλίψη μας διότι ανάμεσά μας ζουν κάποιοι τιμητές των πάντων, που θεωρούν ότι είναι πατριώτες μόνο αυτοί και όλοι οι άλλοι εθνικοί μειοδότες και ανιστόρητοι. Πρόκειται για μια επικίνδυνη αντίληψη, που δυστυχώς ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνική κοινωνία, σε πολλά επίπεδα. 

Σε αυτούς βέβαια δεν χρειάζεται να δώσουμε καμία απάντηση, διότι ούτε η ιστορία ενός τόπου μπορεί να αναθεωρηθεί, ούτε κυρίως ο πατριωτισμός είναι μετρήσιμο μέγεθος, για να αναγορεύουν κάποιοι τους εαυτούς τους, ως αυτόκλητους υπερασπιστές της.

Η περίπτωσή τους χρήζει μεν κοινωνιολογικής ανάλυσης, ενδεχομένως όμως να αποτελεί και αντικείμενο άλλων επιστημών...