Τα σύνορα της πατρίδας μου και η έσωθεν και έξωθεν αμφισβήτησή τους

Του
Κώστα Σκανδαλίδη

Εμένα τα σύνορα της πατρίδας με συγκινούν και τα λατρεύω γιατί ξέρω καλά την ιστορία και τους προγόνους που πάλεψαν χύνοντας ποτάμια αίματος μέσα στους αιώνες των αιώνων για να τα ζωγραφίσουν σε χάρτες γεωγραφικούς και όχι μόνον. Και τυχαίνει η ρίζα μου να ’ναι γέννημα θρέμμα απ’ αυτές τις αιματοθρεμμένες παραφυάδες αυτών των επικών ριζωμάτων που ’χαν παππού τον Όμηρο και τον Αριστοτέλη και τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα ίσαμε τον Μεγαλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τον Μακρυγιάννη και τον Αλέξανδρο Διάκο.

Εμένα τα σύνορα της πατρίδας, μού έμαθαν από παιδί μικρό να τ’ αγαπώ και να τα υπερασπίζομαι με κάθε τρόπο, ακόμα και με τη ζωή μου. Και δεν κρύβω πως από τότε που οι μεγάλοι του πλανήτη εφηύραν τον νεολογισμό της παγκοσμιοποίησης και τα σύνορα τα ανοιχτά για ν’ αβγατίσουν τα κεμέρια τους, εμένα αυτό με προβλημάτισε αρκούντως κι αναρωτήθηκα κι είπα μονολογώντας και με τα σύνορα της κάθε πατρίδας ποιος θα κάνει το κουμάντο και ποια δουλειά θα κάνουν οι ακρίτες και οι Διγενήδες τους; Θέλησαν να με πείσουν ως ένα ανθρωπάκι από τα δισεκατομμύρια των χρήσιμων ηλίθιων του πλανήτη, πως αφού η παγκοσμιοποίηση άνοιξε τα σύνορα των κρατών και πια μπορούν τα εμπορεύματα και τα χρήματα να διακινούνται ελεύθερα, γιατί όχι και οι άνθρωποι.

Αλλά τότε μπήκαν στη μέση τα σκοπούμενα και οι σκοπιμότητες από τους πιστολέρος της παγκόσμιας αγοράς και τους ελεγκτές του άκρατου καπιταλισμού κι είπαν ναι στα ανοιχτά σύνορα για τους ανθρώπους, σκεπτόμενοι -όπως πάντα- ως πονηρές αλεπούδες. Ακριβώς τότε, που λέτε, ξεκίνησε και το έλα να δεις στον πλανήτη. Με προμετωπίδα τους πολέμους, -που οι αφέντες εφευρίσκουν ελέω των πλουτοπαραγωγικών πηγών- την κλιματική αλλαγή, -που οι αφέντες κυρίως την προκαλούν- τα γεωλογικά φαινόμενα, τη φτώχεια και την πείνα και τις αρρώστιες, κύματα ανθρώπινα, άλλοτε από μόνα τους κι άλλοτε καθοδηγούμενα, άρχισαν να πορεύονται για να βρουν την Χαναάν τους, τους κήπους της Εδέμ και το μάννα εξ ουρανού.

Και βρέθηκαν επιτήδειοι και βάφτισαν τους ανέστιους και τους ανήμπορους, άλλοτε μετανάστες, άλλοτε πρόσφυγες, άλλοτε λαθραίους, άλλοτε τζιχαντιστές και ταλιμπάνηδες κι άλλοτε αντίχριστους και πάει λέγοντας. Κι οι ίδιοι οι επιτήδειοι ανακάλυψαν νέα επαγγέλματα για τη διαχείριση της μετακινούμενης ανθρωπομάζας, δίνοντάς τους και βαφτιστικά ονόματα όπως Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Αλληλέγγυοι, Ακτιβιστές κι άλλα πολλά.
Και μαζεύτηκαν στην πατρίδα μου:

-Ευρωπαίοι, μέλη ακτιβιστικών οργανώσεων με δράση σε αντιευρωπαϊκά καλέσματα της Γηραιάς Ηπείρου κι οικολογικές δράσεις (κυρίως Ισπανοί, Γερμανοί και Βρετανοί),
-Ανεξάρτητοι Αμερικανοί ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα με δράση σε Παλαιστίνη, Ιράκ, Αφγανιστάν και Τουρκία,
-Μέλη βαλκανικών ΜΚΟ,
-Έλληνες αντιεξουσιαστές με δράση σε Ειδομένη, Λέσβο, Χίο και Πειραιά.

Κι όλο αυτό το συνονθύλευμα, εν επιγνώσει των αρχών, να δρα ανεξέλεγκτα και εν πλήρη ελευθερία και με αμοιβές παχυλές.
Το εντός των ελληνικών συνόρων αποτέλεσμα και μάλιστα στα νησιά του Αρχιπέλαγου του Αιγαίου, είναι πλέον γνωστό τοις πάσι. Απόγνωση στη Μυτιλήνη, τη Χίο, τη Σάμο, την Λέρο, την Κω, τη Σύμη, το Καστελλόριζο και όχι μόνον. Συνωστισμός και απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης από τη μια με όλο αυτό το περιγραφόμενο σύστημα διαχείρισης του ανθρώπινου πόνου σε πλήρη εγρήγορση κι από την άλλη ο διαβόητος Σουλτάνος της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου να γίνεται τιμητής και εκφραστής δήθεν απάντων των Μουσουλμάνων της Ευρασίας και της Αφρικής και θρασύτατος αποστολέας εκατοντάδων χιλιάδων δυστυχισμένων ανθρώπων από κάθε μεριά της Ασίας και της Μαύρης Ηπείρου, αμφισβητίας των χερσαίων και θαλασσίων ελληνικών συνόρων και συνάμα ως νέος Μωαβίας ο πειρατής που μπορεί να εισβάλλει και να παραβιάζει τα σύνορα μιας χώρας με την οποία συμβαίνει να ανήκουν στον ίδιο αμυντικό συνασπισμό. Και να διατείνεται συνάμα πως επιθυμεί -πανάθεμα τον- να γίνει…Ευρωπαίος

Έχουμε λοιπόν και λέμε, για να κοντολογήσουμε:
-Από τη μια να πρέπει η Ελλάδα να ασκεί πολιτική ανοικτών συνόρων και να εισέρχεται το κάθε καρύδι καρυδιάς ανεξέλεγκτα από στεριά και θάλασσα -ανεξάρτητα μάλιστα από το αν χωράμε κι άλλοι εν μέσω οικονομικής κρίσης και κορωνοϊού εν εξάρσει- με την υποχρέωση να εγκαθιστά στα νησιά και στο εσωτερικό της μουσουλμανικούς πληθυσμούς από Ανατολή και Νότο και με σκοπό να παραμείνουν στη χώρα, αποκτώντας έτσι ο Σουλτάνος δημογραφικό και πολιτισμικό έρεισμα, ισχυριζόμενος για μουσουλμανικές μειονότητες που στενάζουν κάτω από την αντιδημοκρατική ελληνική μπότα!

Τελικό αποτέλεσμα των ανοικτών συνόρων και των -να μην πω!- ανοικτών οριζόντων, κατά τους διεθνιστές καλούς Σαμαρείτες, είναι η Ελλάδα να έχει μετατραπεί σε ένα κόμβο, κάτω από την κρατική ανυπαρξία, ευδοκίμησης διακινητών ανθρώπινων ψυχών και προπάντων κερδοσκόπων που το μόνο που τους απασχολεί είναι οι συνεχόμενες και αυξανόμενες ροές για να κερδοσκοπούν ασύστολα υπό τις οδηγίες διεθνών δουλεμπόρων και ιδρυμάτων φιλανθρωπίας (λέγε με Soros π.χ.).

Αλλά θα μου επιτραπεί να επιμένω για τα σύνορα της πατρίδας μου πως εμένα σαν ένα απλό πολίτη της με πονούν και μου ξεσχίζουν τις σάρκες. Όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί κάποιοι έσωθεν και έξωθεν μου αμφισβητούν το δικαίωμα να τα διαφυλάσσω ως ακρίτας σαν τα μάτια μου. Και όχι μόνον. Τα θέλουν ανοικτά για να μπαινοβγαίνουν ανεξέλεγκτα οι πάντες των πάντων και να σου δημιουργούν τεράστια εθνικά προβλήματα, όπως αυτά που άπτονται των κυριαρχικών δικαιωμάτων μιας χώρας, που δεν είναι άλλα από τα να προστατεύεις τα σύνορά σου όπως αυτά είναι καθορισμένα με βάση διεθνείς αδιαμφισβήτητες συνθήκες.

Πειράζει που θέλω να υπερασπίζομαι τα σύνορα της πατρίδας μου, όπως, άλλωστε, όλοι οι πολίτες του κόσμου, ο καθείς για τα σύνορα της δικής του πατρίδας; Και γιατί την ώρα που εισβάλλει σ’ αυτά ο εξ ανατολών γείτων πρέπει εγώ να γίνω αρνησίπατρις και εφιάλτης της πατρίδας μου; Και γιατί η πατρίδα μου να γίνει χώρα εποικισμού με ό,τι αυτό συνεπάγεται;

Κι από πότε η υπεράσπιση των συνόρων μιας χώρας, όταν αυτά όχι μόνον απειλούνται αλλά και παραβιάζονται, θα πρέπει να θεωρείται ρατσισμός ή ακροδεξιά κατηφόρα.
Αλλά και κάτι άλλο τέλος: Από πότε τα ατομικά και τα «μειονοτικά» δικαιώματα υπερφαλαγγίζουν τα συλλογικά δικαιώματα και ακόμα-ακόμα τα εθνικά;

Λυπάμαι, αλλά για όσους δεν κατανοούν ότι τα σύνορα της πατρίδας μας απειλούνται από την τουρκική επιβουλή με πολιορκητικό κριό το μεταναστευτικό, δε έχω κανένα άλλο επιχείρημα να αντιπαραθέσω.
Αλήθεια σας λέω, πως αυτή την τάση της διαλυτικής αποσύνθεσης που κυριαρχεί στα μυαλά ορισμένων συμπατριωτών μας δεν την αντέχω πλέον.

Αυτό που εμένα με νοιάζει, είναι η διαφύλαξη των συνόρων της πατρίδας μου. Κι αυτό χρειάζεται πρωτίστως εθνική συνοχή. Ο εχθρός δεν βρίσκεται ανάμεσά μας, αλλά έρχεται εξ ανατολών και ακούει στο όνομα του Ταγίπ Ερντογάν και μόνον, γιατί οι δύο λαοί δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν.
Σεβασμός στην ιστορία των προγόνων μας.
Και στο κάτω-κάτω της γραφής, εμένα τον παππού μου τον λέγανε Όμηρο!