Ας τη δούμε τη μέρα μας λίγο από την άλλη πλευρά…

Είμαι από τους ανθρώπους με σαδομαζοχιστικές τάσεις. Ενώ διαθέτω αμάξι, προτιμώ να μετακινούμαι για τη δουλειά με συγκοινωνία, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία κατά τη διάρκεια της 40λεπτης περίπου διαδρομής κάθε φορά να διαβάζω τα βιβλία μου… Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Το ίδιο έκανα λοιπόν και χθες με κάποιες παράλληλες διαπιστώσεις παντελώς έξω από το αντικείμενο της ενασχόλησής μου ρεπορταζιακά.

Θα πείτε βεβαίως κάποιοι από ‘σας και καλά θα κάνετε, πως ακόμα κι ο αθλητικογράφος μπορεί να καλύψει οποιοδήποτε ρεπορτάζ αν παραστεί ανάγκη κι αναλόγως των περιστάσεων. Εγώ λοιπόν καλύπτω τώρα με τον κορωνοϊό ρεπορτάζ υγείας και… δρόμου. Σε μια απόσταση κάπου 30χλμ. μπήκαν και βγήκαν από το λεωφορείο ως την πόλη μόνον έξι άτομα.

Ο οδηγός φορούσε γάντια και κατά τη διάρκειά της διαδρομής, κάνα δεκάλεπτο πριν φτάσουμε στον τερματικό σταθμό, δύο κορίτσια σιγοτραγουδούσαν στο ρυθμό που έπαιζε από το ραδιόφωνο του πούλμαν. Το σκηνικό ήταν κομματάκι σουρεαλιστικό μ’ αυτήν την εικόνα της ερημιάς σαν να ‘ναι… αργία. Οι δρόμοι άδειοι, ή για ν’ ακριβολογήσω, με το 1/5 της κίνησης σε σχέση με Σάββατα τους προηγούμενους μήνες. Λίγο πριν ξεκινήσω, για ν’ αξιοποιήσω όπως πρέπει τη μέρα μου, είδα και τρία χελιδόνια στα σύρματα της ΔΕΗ. Μπορεί να μην λέει πολλά αυτό, μπορεί όμως να λέει και τα πάντα.

Γιατί μ’ αυτά και μ’ αυτά ξεχάσαμε πως οι μέρες τούτες με τα παιδιά στο σπίτι να κάνουν ποδήλατο στην αυλή, είναι της άνοιξης. Πέρσι τα χελιδόνια έφτασαν τις τελευταίες μέρες του Φεβρουαρίου, φέτος καθυστέρησαν κάπως… Οι εικόνες δεν είναι πολλές και πετάω σε σας το «μπαλάκι». Μην ανησυχείτε, είναι αποστειρωμένο κι έτσι δεν διατρέχετε κίνδυνο… Επιλέξτε όποια σας γεμίζει με αισιοδοξία και αξιοποιήστε την. Μείνετε λοιπόν σπίτι, όμως ανοίξτε και τα παράθυρά, γιατί η λάμψη ειδικά το πρωί και το σούρουπο δίνει ζωή…   
ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ